Καλό μήνα!

 

Γιώργος Σταθόπουλος

Πρωταπριλιά σήμερα.

Πρέπει να πω ένα ψέμα.

Ένα πιστευτό ψέμα.

Έτσι λέει το έθιμο.

Εγώ πάλι λέω να σπάσω την παράδοση και σήμερα, την πρώτη του Απρίλη, να πω μια αλήθεια. Ας την ονομάσω καλύτερα «παραδοχή», αφού η αλήθεια, όταν φανερώνεται, γίνεται παραδοχή. Κι ο Απρίλης κρύβει άπειρες μικρές αλήθειες. Γιατί να τον φορτώνουμε με ψέματα;

Το αληθινό ροζ της ροδακινιάς, το πολύχρωμο χαλί των χαμολούλουδων, ο πρωινός αχνός της γης, τα μπουμπουκιάσματα των γυμνών κλαδιών... 

Ο Απρίλης παραδέχεται πως η ζωή είναι το φως, τα χρώματα, το μεθύσι, το γλέντι, η ιλαρότητα κάτω από τον ήλιο, η ζέστη στο κορμί, οι χρωματιστές εικόνες.

Μας φανερώνει πως η ζωή δεν ΕΧΕΙ κανένα νόημα.

ΕΙΝΑΙ η ίδια το νόημα. 

Κι ας επιμένουμε να της δίνουμε το νόημα που θέλουμε εμείς.

Υ.Γ. Μπόρα είναι και θα περάσει. Καλό μήνα! 

 Παντελής Θαλασσινός - Ένας ευαίσθητος Απρίλης

Η παλάντζα δυστυχώς αργεί να ισορροπήσει.

 

"Ένας σπουδαίος δάσκαλος είναι ένας σπουδαίος καλλιτέχνης.
Η διδασκαλία μπορεί να είναι η σπουδαιότερη από τις Τέχνες,
αφού το μέσο είναι το ανθρώπινο μυαλό και το πνεύμα."
Τζον Στάινμπεκ 

Δεν έχω σκοπό να πάω κόντρα στο δημόσιο αίσθημα αγανάκτησης που κυριαρχεί το τελευταίο διάστημα με αφορμή τα έκτροπα που συμβαίνουν στα σχολεία. Ανοίγω το σημερινό θέμα περισσότερο για να καταθέσω τον προβληματισμό μου σχετικά με όσα διαδραματίζονται στους σχολικούς χώρους. Κι αυτό θα το κάνω ξεκινώντας με μια μικρή αναδρομή στα σχολικά χρόνια της γενιάς μου.

Ας αρχίσω λοιπόν από το δημοτικό.

Στο σύνολο των έξι εκπαιδευτικών μας δύο, ένας άντρας και μια γυναίκα, ήταν οι καλύτεροι. Είχαν πάθος με τη δουλειά τους, ήταν δίκαιοι με τα παιδιά, αυστηροί όσο έπρεπε για να τηρείται η ησυχία και κυρίως πρωτοποριακοί στον τρόπο που δίδασκαν.

Από τους υπόλοιπους θυμάμαι την κυρία Επιθεωρητού, σύζυγο του επιθεωρητή που κατά τη διάρκεια του μαθήματος έπλεκε καθισμένη αναπαυτικά στην έδρα. Όσα παιδιά πέρασαν από τα χέρια της, στραβώθηκαν εντελώς.

Θυμάμαι τον επόμενο «λαμπρό» δάσκαλο που ήταν κάπως τρομακτικός στην όψη γιατί δεν χαμογελούσε ποτέ. Χτυπούσε με λύσσα τις παλάμες των παιδιών σε κάθε λάθος ή παραστράτημα και ειδικά στα αγόρια της τάξης του απολάμβανε να τους στρίβει τις φαβορίτες μέχρι που έβλεπε δάκρυα στα μάτια τους αλλά και πάλι δεν σταματούσε. Υπήρξα μάρτυρας ενός τέτοιου περιστατικού, και εκείνη ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα ως παιδί βαθιά αγανάκτηση και μίσος.

Ο ίδιος αυτός δάσκαλος είχε σταθερά πάνω στην έδρα ένα ποτήρι με σκούρο υγρό, πιθανόν να ήταν καφές, και συχνά πυκνά έβγαζε την μασέλα του και την πετούσε μέσα. Μετά, την έβγαζε με τα χέρια του και την τοποθετούσε ξανά στη θέση της. Όλο αυτό το σκηνικό γινόταν μπροστά στα έκπληκτα και αηδιασμένα παιδικά μάτια.

Θυμάμαι κι άλλον έναν, διευθυντή του σχολείου μας, που είχε κρυφή σχέση με την μητέρα φίλου και γείτονά μας. Κάποια μέρα σήκωσα το ακουστικό για να τηλεφωνήσω και άκουσα την ερωτική συνομιλία τους. Εκείνη του ζητούσε συνεχώς να βοηθήσει τον γιό της κι εκείνος την ρωτούσε πότε θα έφευγε ο άντρας της από το σπίτι για να την επισκεφτεί. Το είπα στη μητέρα μου και με μάλωσε. Απαίτησε να μην το ξανακάνω. Ο γιός της γειτόνισσας, αν και αδύναμος μαθητής, προβιβάστηκε με δέκα εκείνη τη χρονιά, βαθμό που δεν είχε ξαναδεί ποτέ του.

 Ο αδελφός και ο εξάδελφός μου είχαν την ατυχία να περάσουν και από τους δυο αυτούς δασκάλους. Δεν βοηθούσε και η τότε πολιτική κατάσταση. Οι πατεράδες μας ήταν του Κέντρου και διάβαζαν τα Νέα ενώ οι εν λόγω εκπαιδευτικοί ήταν δεξιοί. Έδερναν τα παιδιά εξαιτίας των πολιτικών φρονημάτων των πατεράδων τους.

Τόσο ο αδελφός μου όσο και ο εξάδελφός μου έτρεφαν πάντα γι' αυτούς βαθύ μίσος.

Στα χρόνια της Χούντας, στο εξατάξιο τότε γυμνάσιο, ήρθε και η δική μου σειρά να χάσω πάσα ιδέα για τους περισσότερους από τους καθηγητές μας. Η δουλοπρέπειά τους στο καθεστώς και ο φόβος τους μην τυχόν και στιγματιστούν ως αντιφρονούντες, τους ωθούσαν να φέρονται απάνθρωπα στις μαθήτριες. Δημόσιες ταπεινώσεις και χαστούκια που έφταναν μέχρι το ξύλο, όλα σε δημόσια θέα, το πρωί, μετά την προσευχή και την έπαρση της σημαίας.  Πριν, περνούσαν κάποιες καθηγήτριες από τις σειρές των παραταγμένων μαθητριών και μας έψαχναν τα νύχια, μήπως είναι βαμμένα, επιτηρούσαν την εμφάνισή μας. Αλίμονο σε όσες είχαν σγουρά μαλλιά και δεν έστρωναν καλά στο κεφάλι τους. Σκαμπίλια και τραβήγματα από τις αλογοουρές.

Έτσι νόμιζαν πως συνετίζουν τις απείθαρχες που δεν φορούσαν την μπλε κορδέλα στα μαλλιά, που λούζονταν με χαμομήλι για να ξανθαίνουν οι μπούκλες τους, που ξεχνούσαν να καρφιτσώσουν το σήμα τους στην ποδιά ή φορούσαν σοσόνια σε άλλα χρώματα εκτός από μπλε και άσπρο. Νιώθαμε τρόμο. Ο γυμνασιάρχης διάβαζε από έναν κατάλογο, που προηγουμένως του είχαν παραδώσει οι καθηγήτριες, τα ονόματα όσων κοριτσιών δεν είχαν πειθαρχήσει.

Σ’ αυτό το «έξοχο» εκπαιδευτικό περιβάλλον είχαμε ξεχωρίσει έναν καθηγητή. Μαθηματικός ήταν. Υπερήφανος και αξιοπρεπής άνθρωπος Αρνιόταν να παραβρίσκεται σε τέτοιους πειθαρχικούς ελέγχους αδιαφορώντας για τις έξαλλες,  εκτός ελέγχου, φωνές του γυμνασιάρχη που τον διέταζε να επιστρέψει στη θέση του. Ένα φωτεινό παράδειγμα ήταν ο μαθηματικός μας, σ’ εκείνα τα μαύρα χρόνια της εφηβείας μας.

Ας έρθω στο σήμερα.

Τα πράγματα απ’ την πλευρά των μαθητών φαίνεται πως έχουν ξεφύγει. Οι εκπαιδευτικοί ζητούν πιο αυστηρές τιμωρίες εκείνων που εκτρέπονται.  Ξέρουμε πολύ καλά πως όλα ξεκινούν μέσα από το σπίτι. Εκεί μπαίνουν οι βάσεις του ήθους, της αξιοπρέπειας του σεβασμού και της δικαιοσύνης. Η κοινωνία πιστεύει πως οι γονείς τέτοιων παιδιών είναι ανάξιοι και αναποτελεσματικοί στο ρόλο τους. Και ίσως να είναι. Όμως αυτός είναι ο μόνος λόγος;

Η κοινωνία είναι μια πυραμίδα. Όταν ο πολίτης νιώθει εξουθενωμένος από την αδικία που υφίσταται απ’ την πλευρά του κράτους, όταν βλέπει να συρρικνώνεται το εισόδημά του και να μην τα βγάζει πέρα με τις υποχρεώσεις του. Όταν δεν μπορεί να στηρίξει τα όνειρα των παιδιών του ενώ, την ίδια στιγμή, απέναντι του πρωτοστατεί μια κάστα πολιτών που απολαμβάνει όλα τα προνόμια με σκανδαλιστικό τρόπο. Σε ποιόν άραγε θα «μετακυλιθεί»  αυτό το άρρωστο περιβάλλον; Με ποιους αδικημένους και ποιους ωφελημένους;

Μέχρι σήμερα γίνεται προς τα κάτω με τελικό αποδέκτη τους οργισμένους νέους που βλέπουν μπροστά τους σκοτάδι, μηδέν προοπτική.

Τα ακραία κοινωνικά φαινόμενα για να έρθουν σε μια ισορροπία χρειάζονται πολλά χρόνια. Η κοινωνική παλάντζα ανεβοκατεβαίνει για μεγάλο χρονικό διάστημα μέχρι να ισορροπήσει. Κάποτε επικρατούσε η ασύδοτη εξουσία των δασκάλων πάνω στους μαθητές.

Σήμερα όπως φαίνεται επικρατεί η ασύδοτη εξουσία των μαθητών πάνω στους εκπαιδευτικούς. Έτσι τουλάχιστον παρουσιάζεται από το σύστημα.

Προσωπικά πιστεύω πως η διόρθωση του «μοντέλου» δεν θα γίνει με περισσότερες τιμωρίες. Θα γίνει, ξεκινώντας με σεβασμό του κράτους προς τους πολίτες, με απονομή δικαιοσύνης, με δίκαιη αντιμετώπιση όλων και παροχή ασφάλειας. Μόνον όταν η υπέρτατη εξουσία του κράτους αναλάβει να εκτελέσει σωστά τον ρόλο της απέναντι στους πολίτες, τότε μόνον οι πολίτες - οι οικογένειες - θα ανακτήσουν την αξιοπρέπεια και τη συνείδησή τους και θα δώσουν σωστά παραδείγματα στα παιδιά τους.

Και η κοινωνική παλάντζα, δυστυχώς, θα αργήσει πολύ να ισορροπήσει.

Old women

 

Υπάρχουν κάποιες "αρτίστες" στη ζωή που το στυλ τους παίρνει όλα τα χρώματα. Από το ροζ μέχρι το βαθύ κόκκινο και το μαύρο.

Η κυρία Ντίνα, ενενήντα τριών ετών ζει με τον σκύλο της στον κάτω όροφο. Ανοίγει, στις δώδεκα το μεσημέρι ακριβώς, την σιδεριά που έχει τοποθετήσει στην εξώπορτά της για να της παραδώσει ο ντελιβαράς το μεσημεριανό φαγητό της. 

Ο ήχος της σιδεριάς είναι στριγκός και με κάνει κάθε φορά να ανατριχιάζω. Έχει βάλει ίδιες σιδεριές και στις δύο μπαλκονόπορτες του διαμερίσματός της. Παλιά φοβόταν τους Αλβανούς, μετά τους Πακιστανούς και τώρα φοβάται τις κάθε λογής συμμορίες που την έχουν βάλει στόχο. Επιμένει πως κόβουν βόλτες στο δρόμο και παραμονεύουν να την κλέψουν. Έχει τσακωθεί με τους λίγους συγγενείς της και δεν τους δέχεται στο σπίτι της γιατί θέλουν κι αυτοί να την κλέψουν. Κάθε φορά που χάνει κάτι είναι σίγουρη πως κάποιος από την πολυκατοικία έχει μπει κρυφά στο διαμέρισμά της και το έχει κλέψει.

Η κυρία Ντίνα ζει φυλακισμένη στο σπίτι της και στο μυαλό της.

Δεν είχε βέβαια πάντα αυτά τα μυαλά. Στα νιάτα της επιβίωσε χάρη στην ικανότητά της να βλέπει ευκαιρίες  ακόμα και σ' ότι δεν ήξερε να κάνει. Έμαθε όμως. Ξεκίνησε μετά την Κατοχή να φτιάχνει σόλες για παπούτσια στο σπίτι της. Όταν οι δουλειές μεγάλωσαν, νοίκιασε ένα παλιό προσφυγικό παράπηγμα μισογκρεμισμένο απ΄ τους κατοχικούς βομβαρδισμούς και έστησε εκεί μέσα μια μικρή βιοτεχνία για σόλες. Απέκτησε χρήματα και συχνά πυκνά μάζευε τα ρακένδυτα πεινασμένα παιδάκια της γειτονιάς της και τα τάιζε. 

Υπήρξε πολύ ωραία στα νιάτα της. Το μαρτυρούν οι φωτογραφίες στο σαλόνι της. Σε περίοπτη θέση βρισκόταν μέχρι πρόσφατα ο πίνακας που είχε φιλοτεχνήσει ένας παλιός φίλος της, ζωγράφος. Τον κατέβασε γιατί δεν ήταν σωστό - όπως είπε - να την βλέπει γυμνή ο κόσμος. 

Πριν ένα χρόνο έχασε το γιο της. Εξήντα πέντε χρονών. Ζούσε στην Νότιο Αφρική. Είχε να τον δει πάνω από τριάντα χρόνια. Σ' όλο αυτό το διάστημα, αντάλλαξαν ελάχιστες επισκέψεις. Εκείνη την αρρώσταινε το κλίμα. Δεν τα πήγαινε καλά και με τη νύφη. Εκείνος ήταν πολυάσχολος επιχειρηματίας. Μιλούσαν όμως συχνά στο skype. 

Της έκρυψαν το θάνατό του. Της είπαν πως έλειπε στη ζούγκλα για δουλειές. Ώσπου κάποιος φίλος του συνταξιούχος, όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, αποφάσισε να της το φανερώσει. Πίστευε πως η μάνα έπρεπε να πενθήσει το παιδί της.  

 Mόλις το έμαθε, έμεινε σκεπτική. Δεν την αιφνιδίασε η είδηση. Είπε πως το είχε διαισθανθεί. Έκλαψε και μετά, το ξέχασε. 

Μέλημά της έγινε η τακτοποίηση της κηδείας της. Τα κανόνισε όλα με το γραφείο τελετών και πλήρωσε προκαταβολικά για τα πάντα. Αυτό ήταν θέμα αξιοπρέπειας για την ίδια.

Πέρασαν χρόνια από τότε. Ο τελετάρχης της θύμιζε που και που τον εκκρεμή θάνατό της. "Ξέχασες να πεθάνεις; Έχεις πληρώσει." Γελούσε η κυρία Ντίνα. Ηλικιωμένος αυτός, ηλικιωμένη κι αυτή βρήκανε αυτό για να γελάνε. 

Κάθε μέρα στις 12 μ.μ. χτυπάει το κουδούνι της ο ντελιβεράς που φέρνει το φαγητό της. Όταν βιάζεται χτυπάει σε μας. Εκείνη αργεί πολύ να του ανοίξει. Ευγενικός άνθρωπος με πολλή υπομονή. Ο σκύλος ξεσηκώνει τον κόσμο απ' τη χαρά του όταν τον βλέπει. Αλλά κι εκείνη δεν κρύβει τη δική της. Του πιάνει τη συζήτηση, μιλάει για λίγο μαζί της, τον πληρώνει, την ευχαριστεί και φεύγει. 

Τελευταία δεν βλέπει σχεδόν καθόλου. Το ζάχαρό της έχει χτυπήσει ταβάνι. Στο ψυγείο της όμως  διατηρεί σταθερά στοκ από σοκολάτες. 

Αρνείται να υπακούσει στις εντολές του γιατρού. Η γεύση άλλωστε είναι η τελευταία αίσθηση που της έχει απομείνει.

(Από το διαδίκτυο)

Στο ημιυπόγειο ζει η κυρία Ζωή. Το δικό της διαμέρισμα, αντίθετα, είναι κέντρο διερχομένων. Στις δέκα, που έχει τελειώσει τα ψώνια της και τις δουλειές της, βάζει στη διαπασών τη μουσική της αρεσκείας της και το ρίχνει στο τραγούδι. Έχει πατήσει τα ογδόντα, αλλά δεν το βάζει κάτω. Κατάξανθο μαλλί, colorful ενδυμασία και μακιγιάζ επικίνδυνο. Αεικίνητη και αισιόδοξη δεν αφήνει κανένα φαρμάκι να πάει κάτω. «Μακαρία και πτωχή τω πνεύματι» ζει ευτυχισμένη, και το μόνο της πρόβλημα είναι το υψηλό ζάχαρο που της ταράζει τα νεύρα. Τότε βρίζει μόνη της και ξεριζώνει τα λουλούδια της εισόδου. Σε αντίθεση με τη Ντίνα που πλακώνεται στις σοκολάτες, η Ζωή προσέχει τον εαυτό της. Τηρεί με ευλάβεια τη δίαιτά της και κάνει ανελλιπώς τον καθημερινό της περίπατο.

Οι άντρες και τα γλέντια δεν έλειψαν απ’ τη ζωή της. Όλα φανερά, σε δημόσια θέα. 

Η κυρία Ζωή έχασε νωρίς τον άντρα της και μεγάλωσε μόνη της τα τέσσερα παιδιά της. Χρειάστηκε να κάνει όλων των ειδών τις δουλειές. Τα φρόντισε, τα πάντρεψε και τα καμαρώνει. Στο πεντακάθαρο διαμέρισμά της είναι όλοι καλοδεχούμενοι. 

Πριν ενάμιση χρόνο μου σύστησε το τελευταίο amore της. Έναν ηλικιωμένο συνταξιούχο ξυλουργό και χήρο. Άντρας της καλύτερής της φίλης. Πέθανε νέα και της τον άφησε κληρονομιά, όπως έλεγε. Ερχόταν σπίτι της συχνά και έκαναν παρέα. Του έπλενε τα ρούχα, του μαγείρευε κι εκείνος φαινόταν απόλυτα εξαρτημένος. Ήσυχος άνθρωπος, μελαγχολικός, ευγενικός και λιγομίλητος. Απέπνεε μια κάποια αρχοντιά κι αξιοπρέπεια. Πίνανε μαζί καφέ, έβγαιναν και βόλτες τα απογεύματα. 

Τους συναντούσα κάποιες φορές στις σκάλες. Εκείνη με χαιρετούσε μες στα χαμόγελα. Εκείνος στεκόταν αμίλητος στην άκρη, με βλέμμα χαμένο. Σαν να 'ταν κι ο ίδιος, σε άλλο χρόνο, χαμένος και το μόνο σκοινί που τον κρατούσε στο παρόν, να ήταν το εκρηκτικό γέλιο της Ζωής και το κατακόκκινο κραγιόν της.  

Μου ανακοίνωσε τον θάνατό του ένα απόγευμα. Τον φρόντισα μου είπε, όπως υποσχέθηκα στη φιλενάδα μου. Δεν είδα λύπη στα μάτια της. Σαν να είχε κάνει το καθήκον της και ήταν ήσυχη. Πρόσεξα όμως πως δεν φορούσε το κόκκινο κραγιόν της. Ίσως δεν της πήγαινε η καρδιά να το φορέσει αφού εκείνος έλειπε.

Κάποιες φορές η Ντίνα και η Ζωή κάνουν παρέα οι δυο τους. Άλλες πάλι φορές τις ακούμε να τσακώνονται σαν τα κοκόρια. Η Ντίνα να λέει τη Ζωή ξεδιάντροπη και η Ζωή να χαρακτηρίζει την Ντίνα ξεμωραμένη.  

Όμως, όσες φορές τις έχω δει να περπατούν αγκαζέ στο δρόμο, νιώθω πως είναι πιο κοντά απ' ό,τι οι ίδιες νομίζουν. Πως κάτι δυνατό υπάρχει που τις ενώνει. Τα σιγοψιθυρίσματά τους, τα βλέμματα όλο νόημα, τα "κοριτσίστικα" κρυφοχαμόγελα τους. 

Κι αυτή η δυνατή, ακόμα παθιασμένη γυναικεία καρδιά τους.

                                                       

 

"...οι ισχυροί κάνουν ό,τι μπορούν και οι αδύναμοι υποφέρουν ό,τι πρέπει.»

 

                                                           Mircea Suciu

Επειδή τα πράγματα στην παγκόσμια πολιτική σκηνή πάνε από το κακό στο χειρότερο και δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει από τη μια μέρα στην άλλη.

Επειδή οι άνθρωποι που βρίσκονται σήμερα στην ηγεσία των μεγάλων δυνάμεων δεν διακρίνονται από ανθρωπιά, λογική και σύνεση. Γι’ αυτό το λόγο η ομιλία του Προέδρου του Καναδά που εκφωνήθηκε στο Νταβός πριν λίγες μέρες είναι, κατά γενική ομολογία μια Ιστορική ομιλία!

 

Πρόκειται για μια ομιλία που έγραψε ο ίδιος και περιέχει όλη την αλήθεια για τον σημερινό κόσμο.

Χωρίζει τα κράτη σε δύο κατηγορίες: Τις υπερδυνάμεις που ανταγωνίζονται μεταξύ τους και τις μεσαίες δυνάμεις που βρίσκονται ανάμεσα τους και δέχονται τις συνέπειες αυτού του ανταγωνισμού.

Ο ελληνικός λαός έχει μια παροιμία που αντιστοιχεί απόλυτα σε αυτή την κατάσταση.

 «Όταν παλεύουν στο βάλτο τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια.»

Έτσι είναι ο κόσμος σήμερα.

«..Οι ισχυροί κάνουν ό,τι μπορούν και οι αδύναμοι υποφέρουν ό,τι πρέπει.» είπε ο Θουκυδίδης , «Αυτή είναι η φυσική λογική των διεθνών σχέσεων που επανέρχεται.» δηλώνει ο Μαρκ Κάρνεϊ.

«Η δύναμη του συστήματος δεν προέρχεται από την αλήθεια του, αλλά από την προθυμία όλων να συμπεριφέρονται σαν να ήταν αληθινό. Αλλά και η ευαλωτότητά του προέρχεται από την ίδια πηγή. Όταν έστω και ένας άνθρωπος σταματά να συμμετέχει, η ψευδαίσθηση αρχίζει να ραγίζει.

Φίλοι μου, ήρθε η ώρα οι εταιρείες και οι χώρες να κατεβάσουν τις πινακίδες που δηλώνουν αναγνώριση του συστήματος και υποταγή σ' αυτό!

Οι μεγάλες δυνάμεις μπορούν για την ώρα να αντέξουν να δρουν μόνες τους. Διαθέτουν το μέγεθος αγοράς, τη στρατιωτική ισχύ και τη διαπραγματευτική μόχλευση για να επιβάλουν όρους. Οι μεσαίες δυνάμεις δεν μπορούν.

Όταν όμως διαπραγματευόμαστε μόνο διμερώς με μια ηγεμονική δύναμη, διαπραγματευόμαστε από θέση αδυναμίας.

Αποδεχόμαστε ό,τι προσφέρεται.

Ανταγωνιζόμαστε μεταξύ μας ποιος θα είναι πιο πρόθυμος να προσαρμοστεί.

ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ! ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΜΕ ΑΠΟΔΟΧΗ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑΣ!

Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στην άνοδο της σκληρής ισχύος να μας τυφλώσει.

Τι σημαίνει για τις μεσαίες δυνάμεις «να ζουν στην Αλήθεια;»

Με αυτή την ομιλία του, ο Μαρκ Κάρνεϊ καταγγέλλει απερίφραστα την «υποταγή» των "μεσαίων δυνάμεων" και τον διαγκωνισμό τους προκειμένου να κερδίσουν την εύνοια των «μεγάλων δυνάμεων», αλλά δεν σταματάει εκεί, τολμάει να προτείνει. 

Αυτό πρέπει να κάνει ένας ηγέτης για την χώρα του αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο. Περισσότερα για όποιον ενδιαφέρεται, στο 12δεκάλεπτο βίντεο που ακολουθεί.

Η ιστορική ομιλία του Μαρκ Κάρνεϊ που καθήλωσε στο Νταβός 

"Τί αιώνα κάνει έξω;"

Μας κυβερνούν ψυχοπαθείς;

Ναι!

Σε αυτό το συμπέρασμα έχουν καταλήξει άπειρες έρευνες που δείχνουν πως οι άνθρωποι που καταλαμβάνουν υψηλές θέσεις εξουσίας ή συγκεντρώνουν τεράστιο πλούτο είναι άνθρωποι που ανήκουν στην κατηγορία των ψυχοπαθών.

ΤΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ  ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

 

Στην εξουσία ανεβαίνουν άνθρωποι που στην ψυχολογία τους λέμε «ψυχοπαθείς».

Οι ψυχοπαθείς είναι άνθρωποι που δεν ενδιαφέρονται για τους άλλους, δεν έχουν συναισθήματα για τους άλλους, λειτουργούν σαν φίδια, σαν ερπετά αλλά ξέρουν να το κρύβουν καλά.

Αντίθετα ο κοινωνιοπαθητικός είναι ένας άνθρωπος που είναι κακός αλλά ό,τι κάνει το κάνει φανερά και δημόσια. Π.χ. ο οπαδός μιας ομάδας που θα χτυπήσει κάποιον άλλον μπροστά σε όλους.

Ο ψυχοπαθητικός κάνει τα ίδια εγκλήματα και χειρότερα αλλά παρουσιάζεται σαν να είναι ένας τέλειος άνθρωπος. Αυτοί ακριβώς είναι οι άνθρωποι που μας κυβερνούνε. Οι ψυχοπαθείς λένε πάρα πολλά ψέματα, τους ενδιαφέρει να ελέγχουν ανθρώπους. Όπως ακριβώς ο ψυχαναγκαστικός θέλει να ελέγχει πράγματα και καταστάσεις, ο ψυχοπαθητικός θέλει να ελέγχει ανθρώπους.

Πολλές φορές αυτά που κάνει, δεν τα κάνει καν για να έχει χρήματα. Τα κάνει γιατί έχει την τρέλα να ελέγχει ανθρώπους. Ο ψυχοπαθητικός θα πουλήσει όλη του την αξιοπρέπεια και οτιδήποτε άλλο για να ανέβει όλα τα σκαλιά της εξουσίας και όταν πάρει μια θέση εξουσίας και μπορεί, τότε θα ελέγχει ανθρώπους. Και ενώ θα τους ελέγχει με τον τρόπο που αυτός θέλει, θα παρουσιάζεται ως ένας αγγελικός άνθρωπος. 

Ψυχοπαθητικοί είναι και πάρα πολλά πολιτικά πρόσωπα π.χ. υπουργοί βουλευτές, όπως μπορεί να είναι και δάσκαλοι, ιερείς, ψυχολόγοι ή και πελάτες ψυχολόγων που θέλουν να ελέγξουν τον ψυχοθεραπευτή τους.

Οπουδήποτε υπάρχει κυνήγι εξουσίας και εξουσία κάνουν το παν να την αναλάβουν οι ψυχοπαθητικοί. Και οι ψυχοπαθητικοί είναι ο βασικός μας εχθρός. Δεν είναι τα κόμματα δεν είναι οι θρησκείες δεν είναι οι ιδεολογίες. Είναι οι ψυχοπαθητικοί άνθρωποι που βρίσκονται σε αυτές τις θέσεις.

Γιατί δεν τους αλλάζουμε;

Γιατί ένα μέρος του κόσμου είναι επίσης ψυχοπαθητικό. Θέλουν να αποκτήσουν και οι ίδιοι εξουσία και ο μόνος τρόπος είναι να συντονιστούν με τους ψυχοπαθείς κυβερνώντες για να αποκτήσουν την δική τους  μικροεξουσία π.χ. να γίνει δημοτικός σύμβουλος, να συμμετέχει κάπου που θα ελέγχει άλλους.

Το υπόλοιπο μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού είναι αυτό που λέμε τα θύματα. 

Οι μισοί περίπου από τα θύματα είναι αυτοί που έχουν πάθει το σύνδρομο Στοκχόλμης, δηλαδή υποστηρίζουν αυτούς που τους κλέβουν ή τους εξαπατούν και γενικά δεν αντιδρούν στην καταστροφική συμπεριφορά των ψυχοπαθητικών προς την κοινωνία.

Και το άλλο κομμάτι των θυμάτων είναι οι λεγόμενοι αβοήθητοι. Είναι αυτοί που νιώθουν ότι τίποτε δεν αλλάζει και αφήνουν τα πράγματα να συμβαίνουν χωρίς να αντιδρούν.

Αυτές οι δύο κατηγορίες θυμάτων είναι ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας που αν ξυπνήσει και αναλάβει τις ευθύνες, αν πολιτικοποιηθεί, τότε και μόνον τότε θα μπορέσουμε να έχουμε ένα καλύτερο αύριο.

Ένα πολύ κατατοπιστικό, σχετικά με το θέμα, βίντεο.

https://www.facebook.com/reel/4302725970007432