"Κοντεύω να γίνω "μικρός". Μικραίνει κανείς όταν ατέλειωτα βιάζει τον εαυτό του να είναι χωμένος σ' ένα μηχανισμό στενό και ανόητο."
Ίων Δραγούμης (Ζωγράφος: Ettore Tito - Con la rosa tra le labbra )
Ο Γιάννης είναι 14 χρονών και ορφανός από μητέρα. Ζει στη Μήλο μαζί με τον φτωχό ψαρά πατέρα του, Δημοσθένη.
Ο Δημοσθένης δεν καταφέρνει να ξεπεράσει τον θάνατο της γυναίκας του και αυτό τον μετατρέπει σε έναν αυταρχικό και αγενή άνθρωπο που αποφεύγει τις συναναστροφές. Το παιδί μεγαλώνει μοναχικά, στερημένο από φροντίδα και αγάπη. Έχει όμως ένα καλό φίλο, τον "ροκ" ηγούμενο του μοναστηριού που βρίσκει πάντα την ευκαιρία να τον νουθετεί και να ακούει πρόθυμα τα προβλήματά του.
Μια μέρα ο Γιάννης βρίσκει στο αμπάρι ενός ψαροκάικου έναν νεοσσό πελεκάνο. Είναι ακόμα γκρίζος, ασχημούλης, και έχει πληγωμένο το ένα του φτερό. Ο μικρός παίρνει το πουλί δίνοντας ως αντάλλαγμα στον "κακό" καπετάνιο το μοναδικό ενθύμιο που είχε από τη μάνα του: Τον σταυρό της.
Γυρίζει με τον πελεκάνο στο σπίτι του και τον κρύβει στην αποθήκη.
Προσπαθεί να γιατρέψει το πληγωμένο του φτερό χωρίς όμως να τον αντιληφθεί ο πατέρας του που θεωρεί τους πελεκάνους άχρηστα πουλιά που μόνον μπελάδες φέρνουν. Άλλωστε δεν έχει φαγητό για πέταμα.
Ο Γιάννης αφιερώνει όλο τον ελεύθερο χρόνο του στο να γιατρέψει και να μεγαλώσει τον νεοσσό. Τον κρατάει ζεστό, τον ταΐζει κρυφά και όταν μεγαλώνει αρκετά τον πάει σε μια απόμερη παραλία όπου τον επισκέπτεται συχνά και παίζουν μαζί στη θάλασσα. Τον θεωρεί φίλο του και του δίνει το όνομα "Νικόστρατος".
Ο Νικόστρατος όμως είναι πουλί που θέλει να πετάξει. Ο Γιάννης αναλαμβάνει να τον διδάξει. Ο Νικόστρατος τον θεωρεί πλέον μαμά του και τον ακολουθεί παντού.
Κάπως έτσι, σε κείνη την παραλία, εκείνο το καλοκαίρι μαζί με τον πελεκάνο έμαθε και ο Γιάννης να "πετάει"....
------------------------
Πρόκειται για μια ευχάριστη, τρυφερή και συγκινητική ταινία με αρκετές δόσεις χιούμορ, που μοιάζει με γιορτή. Είναι γυρισμένη στη Μήλο και στην Σίφνο.
Την ταινία έντυσε με την νοσταλγική του μουσική ο Παναγιώτης Καλατζόπουλος.
Στο ρόλο του Δημοσθένη ο γνωστός μας, περισσότερο ως μουσικός, Εμίρ Κουστουρίτσα.
Το σενάριο της ταινίας είναι βασισμένο στο best seller μυθιστόρημα "Νicostratos le pelican" του Γάλλου συγγραφέα Ερίκ Μπουασέ. Η ταινία είναι συμπαραγωγή Ελλάδας - Γαλλίας.
Την χάρηκα πολύ, σας την συνιστώ και θεωρώ πως αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να ευχηθώ:
Χρόνια Πολλά σε όλους, Καλό Δεκαπενταύγουστο όπου κι αν βρίσκεστε! 💝😊
Μπορείτε να δείτε ολόκληρη την ταινία στο YouTube: ΝΙΚΟΣΤΡΑΤΟΣ - Ένα ξεχωριστό καλοκαίρι
Nicostratos, soundtrack -part 1
Παναγιώτης Καλαντζόπουλος - La fete de la Saint Dimitris -NICOSTRATOS
Νομίζω ότι την εποχή των σπηλαίων, οι πρόγονοί μας κούρνιαζαν γύρω απ' τη φωτιά, τη νύχτα. Οι λύκοι αλυχτούσαν στο σκοτάδι, πέρα από το φως. Και κάποιος άρχιζε να μιλάει. Κι έλεγε μια ιστορία για να μην φοβόμαστε στο σκοτάδι. (από την ταινία Genius).
Όταν ο Αμερικανός συγγραφέας Τόμας Γούλφ (1900-1938) συνάντησε τον Μάξγουελ Πέρκινς(1884-1947)επιμελητή στον εκδοτικό οίκο που είχε ενδιαφερθεί για το πρώτο μυθιστόρημά του "Look homeward, angel", δεν ήξερε πως στο πρόσωπό του θα εύρισκε έναν φανατικό υποστηρικτή αλλά και έναν αυστηρό επιμελητή των κειμένων του.
Μετά την πρώτη ανάγνωση του έργου, ο επιμελητής Μάξγουελ Πέρκινς του ζήτησε να αφαιρέσει 90.000 λέξεις προκειμένου να γίνει καλύτερο το μυθιστόρημά του. Ο Τόμας Γούλφ, έμεινε άναυδος και θυμωμένος γιατί δεν καταλάβαινε με ποιόν τρόπο θα κατάφερνε να αφαιρέσει προτάσεις που ο ίδιος θεωρούσε πολύ σημαντικές. Τότε ο Μάξγουελ του έδωσε ένα παράδειγμα.
Μάξγουελ Πέρκινς - Όταν ο ήρωάς σου Γιουτζίν συναντάει την κοπέλα έχεις γράψει αυτό:
"Τα μάτια του Γιουτζίν συνήθισαν τον καπνό απ' τα τσιγάρα και τα πούρα και τη θολή ατμόσφαιρα και είδε μια γυναίκα με φόρεμα από ύφασμα σερζ και γάντια που αναρριχούνταν σαν ζωντανά φυτά στα φιλντισένια χέρια της που τώρα όμως είχαν πάρει ένα χρώμα από τον ήλιο σαν την πορφυρή ανακάλυψη μέσα σ' ένα κοχύλι όταν την αντικρύζει για πρώτη φορά μαγεμένος ένας ζωολόγος και συγκινείται από τη ροδαλή υποσχόμενη ερυθρότητά της. Έτσι ήταν τα χέρια της. Μα απ' τα μάτια της κόπηκε η ανάσα του και φτερούγισε η καρδιά του. Μπλε ήταν ακόμα και πίσω απ' τα δαχτυλίδια καπνού των επιδεικτικών Τσέστερφιλντ και των υπεροπτικών Lucky Stike. Διέκρινε ότι τα μάτια της ήταν πιο μπλε κι από μπλε. Σαν τον ωκεανό. Πιο μπλε κι από μπλε. Ένα μπλε στο οποίο θα μπορούσε να κολυμπάει για πάντα και να μην του ξεφύγει ποτέ ένα κατακόκκινο ή ένα κατακίτρινο. Μέσα στο χάσμα αυτού του δωματίου, αυτό το μπλε, αυτά τα μάτια τον κατασπάραξαν, τον προσπέρασαν και δεν τον είδα ποτέ. Και ποτέ δεν θα τον έβλεπαν, γι' αυτό ήταν σίγουρος.
Από εκείνη τη στιγμή ο Γιουτζίν κατάλαβε τι έγραφαν όλα αυτά τα χρόνια οι ποιητές. Όλες οι χαμένες, οι περιπλανώμενες μοναχικές ψυχές, τα αδέλφια του. Γνώρισε μια αγάπη που δεν θα γινόταν ποτέ δική του. Τόσο γρήγορα την ερωτεύτηκε που δεν το άκουσε κανείς. Τον πάταγο, καθώς ερωτεύτηκε. Τον κρότο της ραγισμένης του καρδιάς. Ήταν απόλυτη σιωπή, μα η ζωή του είχε γίνει θρύψαλα."
Ο Τόμας Γούλφ τον κοίταζε απορημένος όση ώρα εκείνος διάβαζε το απόσπασμα από το βιβλίο του. Δεν μπορούσε να διανοηθεί πως έπρεπε να περικόψει οτιδήποτε από αυτή την παράγραφο που θεωρούσε τέλεια. Όμως ο Μάξγουελ Πέρκινς κατέληξε:
Μάξγουελ Πέρκινς: Για να είσαι μυθιστοριογράφος πρέπει να επιλέγεις, να σμιλεύεις. Όλη η παραπάνω παράγραφος αντικαθίσταται με αυτές τις προτάσεις:
"Ο Γιουτζίν είδε μια γυναίκα. Τα μάτια της ήταν μπλε. Την ερωτεύτηκε τόσο γρήγορα που κανείς μες το δωμάτιο δεν άκουσε καν τον ήχο."
Χωρίς τις δημιουργικές "επεμβάσεις" του Πέρκινς, ο Τόμας Γουλφ ίσως να μην είχε καταφέρει να περιορίσει την εκφραστική του πληθωρικότητα και να γράψει τελικά τα υπέροχα βιβλία που διαβάζουμε μέχρι σήμερα.
Η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά έλεγαν παλιά. Αυτό δεν ξέρω κατά πόσον ισχύει σήμερα.
Αλλάζουν οι καιροί και οι παλιοί Λατίνοι θα αναφωνούσαν "O tempora o mores" (Ω καιροί, ω ήθη!) Αυτό δεν σημαίνει πως είναι κακό να αλλάζουν οι καιροί και τα ήθη αλλά η μετάβαση αυτή τις περισσότερες φορές αδικεί αυτό που αφήνουμε πίσω. Ο άνθρωπος όμως πρέπει να προσαρμόζεται και να εξελίσσεται κι αυτό δεν είναι εύκολο. Χρειάζεται να αποχαιρετίσει πολλές φορές πράγματα που αγαπάει προκειμένου να στήσει την πραγματικότητά του απ' την αρχή.
Όπως συμβαίνει και με τον ράφτη του σημερινού αφιερώματος.
Με πατέρα ράφτη, πρωτοκλασάτο, υπέροχο τύπο, καλλιτέχνη, άριστο τεχνίτη της ραπτικής κοστουμιών, ο πατέρας έχει μπολιάσει τον γιο με υψηλή αισθητική.
Χωμένοι και οι δυο τους στο ραφτάδικο, καταγίνονται χρόνια ολόκληρα με το να τελειοποιούν την τέχνη τους με υψηλής αισθητικής και ποιότητας ανδρικά κοστούμια. Μιλούν μια άλλη γλώσσα χρωματισμένη με αέρα πολυτέλειας και φινέτσας.
Ο ήρωάς μας, ο Νίκος, ένας μοναχικός τύπος γύρω στα πενήντα, ακούει και βλέπει μέχρις εκεί που τον πάει η βελόνα του και ο αυταρχικός πατέρας του. Αγαπάει αυτό που κάνει και έχει μάθει να γυροφέρνει τη φαντασία του σε εξωπραγματικούς κόσμους που μόνον η τέχνη στη λεπτομέρεια μπορεί να τον οδηγήσει. Στρώνει τα υφάσματα πάνω στον πάγκο του με λεπτότητα, μετράει τις βελονιές του με ακρίβεια και αφήνει έξω από την πόρτα του ραφτάδικου οτιδήποτε δεν τον αφορά. Και τότε συμβαίνει στη ζωή του αυτό που περιγράφει ο Νίτσε τόσο ποιητικά: "Όταν ένας άνδρας βρίσκεται μέσα στον δικό του θόρυβο, μέσα στην κυματωγή των δικών του σχεδίων και σκοπών, τότε μπορεί να δει ήρεμα μαγικά όντα να γλιστρούν μπροστά του και να ζητούν την ευτυχία τους και τη μοναξιά τους. Είναι οι γυναίκες".
Η γυναίκα εδώ, έρχεται ως αρωγός στα δύσκολα του ράφτη. Η οικονομική κρίση και η αρρώστια του πατέρα αναγκάζουν τον γιο να αλλάξει τα δεδομένα της ζωής και της τέχνης του. Πρέπει να επιβιώσει με κάθε τρόπο. Ο πατέρας όμως πιστεύει πως ο γιος του διαπράττει μια ιεροσυλία.
Η ανώμαλη "πτώση" του Νίκου (Δ. Ήμελλος) στα παζάρια και στους δρόμους δεν είναι ικανή να τον αλλάξει μέσα του. Διατηρώντας την ψυχική του κομψότητα συνδιαλέγεται ως γυρολόγος ράφτης νυφικών πλέον, κάτι που ο πατέρας του δεν μπορεί να δεχτεί αδιαμαρτύρητα.
Σε αυτή την αναγκαστική μεταστροφή του ράφτη, δίνει χέρι βοήθειας η γειτόνισσά του (Ταμίλλα Κουλίεβα). Φαίνεται καταρχάς σαν να τον "υποβιβάζει" στο ράψιμο νυφικών που ωστόσο έχει μεγαλύτερη πέραση στον σύγχρονο κόσμο των απλών ανθρώπων της οικονομικής κρίσης, αλλά στην ουσία τον βοηθάει να πέσει στα μαλακά της σκληρής πραγματικότητας και να διαπιστώσει τελικά πώς η ψυχική ευγένεια και φινέτσα μπορεί να επιβιώσει ακόμα και στον πάγκο μιας λαϊκής αγοράς.
Ο "Ράφτης" της Σόνια Λίζα Κέντερμαν μπορεί να αδικήθηκε από την πανδημία του Covid αλλά βρήκε το δρόμο της επιτυχίας με 3 βραβεία στο 61ο διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, και σήμερα φθάνει να διεκδικεί το βραβείο καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας στα Ιαπωνικά Όσκαρ, (Japan Academy AWards που έχουν θεσπιστεί το 1978 και απονέμονται κάθε χρόνο).
Επιλέχτηκε ανάμεσα σε 208 άλλες σπουδαίες ταινίες και έχει να συναγωνιστεί τις διάσημες ταινίες του Χόλιγουντ: Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΝΟΜΑΔΩΝ (Κλόι Ζάο), MINARI (Λι Αιζακ Τσουνγκ), NO TIME TO DIE (Κάρι Φουκουνάγκα) και DUNE (Ντενί Βιλνεβ). Ο ΡΑΦΤΗΣ είναι η μοναδική μη αμερικανική παραγωγή αυτής της κατηγορίας.
Οι Ιάπωνες την αγάπησαν πολύ. Περιμένουμε με αγωνία τα αποτελέσματα που θα ανακοινωθούν σε λίγες μέρες (11 Μαρτίου 2022).
Σενάριο: Σόνια Λίζα Κέντερμαν και Τρέισι Σάντερλαντ
Πώς διαχειριζόμαστε το γήρας των άλλων αλλά κυρίως το γήρας του ίδιου μας του εαυτού;
Δυσάρεστη ερώτηση. Κανείς δεν θέλει να την κάνει στον εαυτό του γιατί τρομάζει και να τη σκέφτεται. Όμως η ζωή είναι μικρή και το τέλος "αναπόδραστο". Έτσι είναι, πέρα από κάθε επιθυμία μας για το αντίθετο. Τι κάθομαι τώρα και γράφω Κυριακάτικα!
Όμως, αυτές τις σκέψεις μου προκάλεσε η ταινία που είδα πάλι, χθες βράδυ. Το έχω αυτό το κουσούρι. Ανατρέχω συχνά σε ταινίες, τραγούδια και βιβλία που μου αρέσουν πολύ γιατί κάθε φορά βρίσκω και κάτι καινούργιο να μάθω, να θαυμάσω, να ανακαλύψω.
Τι έχει τελικά μεγαλύτερη σημασία στη ζωή; Τα επιτεύγματα, η ευφυία, ο πλούτος;
Προσωπικά αυτό που γνωρίζω από τους ανθρώπους που συναναστράφηκα μέχρι το τέλος της ζωής τους, είναι πως όλοι είπαν το ίδιο πράγμα φεύγοντας: "Φρόντισε να είσαι ευτυχισμένος".
Τι κάνει όμως την ευτυχία; Μια ερώτηση με πολλαπλές απαντήσεις, τόσες όσοι είναι και οι άνθρωποι που ζουν πάνω στη γη. Ο καθένας θα έδινε την δική του απάντηση.
"Την πραγματική ευτυχία την κάνουν τα συναισθήματα. Τα συναισθήματα είναι τα μόνα που έχουμε", μας λέει ο Paolo Sorrentino στην ταινία του με τον τίτλο Youth (Νιότη) 2015.
Youth (2015) Trailer HD
Ο Πάολο Σορεντίνο, μετά το Όσκαρ του για την "Τέλεια ομορφιά" του, επέστρεψε με αυτή την αριστουργηματική ταινία.
Πρόκειται για μια ταινία υψηλής αισθητικής και μοναδικού στυλ. Δεν είναι πάντως μια κλασσική ταινία. Ξεφεύγει πολύ από το συνηθισμένο που αποσκοπεί μόνον στην τέρψη του θεατή. Εδώ έχουμε κάτι άλλο: Φιλοσοφικούς και υπαρξιακούς προβληματισμούς και καυστικές ατάκες. Πανέξυπνους διάλογους με έντονη την ειρωνική διάθεση και μια ομάδα ταλαντούχων ηθοποιών με εξαιρετικές ερμηνείες . Δεν ξέρω αν πρέπει να την χαρακτηρίσω δράμα ή κωμωδία γιατί είναι και απ' τα δύο. Μια κωμωδία όμως που αγκυλώνει τον θεατή με την βαθιά ειρωνεία που διατρέχει τους ευφυείς διαλόγους της.
Ο Sorrentino μας λέει πως το μόνο που έχουμε πραγματικά είναι τα συναισθήματα και βάζει τους ήρωές του, Fred (Michael Caine), μουσικοσυνθέτη και διευθυντή ορχήστρας και τον φίλο του Mick (Harvey Keitel), σκηνοθέτη του κινηματογράφου, να κάνουν τις διακοπές τους μαζί, σε ένα πολυτελές θέρετρο των Άλπεων. Και οι δυο τους απέκτησαν όλα όσα ονειρεύτηκαν στη ζωή τους με αντάλλαγμα τα συναισθήματά τους. Κάπως έτσι δεν υλοποιούνται πάντα οι φιλοδοξίες; Παραγκωνίζοντας, σπρώχνοντας στην άκρη τα συναισθήματα, για αργότερα; Και το αργότερα, έρχεται κατά κανόνα πολύ... αργά, δυστυχώς.
Οι δυο φίλοι βρίσκονται στο θέρετρο των Άλπεων, ο καθένας για τον δικό του λόγο. Ο Fred, ο μουσικοσυνθέτης, έχει αποφασίσει να αποσυρθεί οριστικά μέχρι που έρχεται και τον βρίσκει μια απρόσμενη, βαρυσήμαντη πρόταση και ο Mick, ο σκηνοθέτης, θέλει να βρει τον χρόνο και την ηρεμία για να τελειώσει το σενάριο της τελευταίας ταινίας του, που επιθυμεί να είναι η καλλιτεχνική του διαθήκη.
Ο δημιουργός βάζει τους ήρωές του να φιλοσοφούν μέσα στη φύση γιατί είναι η μόνη που ξεκλειδώνει τις μύχιες σκέψεις και τα συναισθήματα των ανθρώπων. Μόνον κοντά της γίνονται οι άνθρωποι σοφότεροι. Αυτός είναι ο λόγος που οι σοφοί ηλικιωμένοι άνθρωποι, στην πλειονότητά τους, επιζητούν και επιδιώκουν να απομονώνονται στη φύση. Αυτή γίνεται ο καλύτερος ακροατής τους. Συμμετέχει στους εξομολογητικούς μονολόγους τους, ντύνοντας με ηρεμία τις σκέψεις τους.
Ο ηλικιωμένος γνωρίζει πολλά, αλλά κρύβει τα περισσότερα γιατί νιώθει πως δεν έχει νόημα να μιλήσει γι' αυτά. Ποιος θα προθυμοποιηθεί άλλωστε να τον ακούσει; Η σοφία είναι προσωπική κατάκτηση του καθενός και ο δρόμος μέχρις εκεί είναι ένας μοναχικός δρόμος.
Η ταινία είναι ένας συγκινητικός απολογισμός για την ειλικρινή φιλία, τον ρόλο της τέχνης στη ζωή μας, την αναγκαιότητα του έρωτα και τον οριστικό, τρυφερό αποχαιρετισμό όλων αυτών.
Aπό αυτό το αριστούργημα, κρατώ ιδιαίτερα στη μνήμη μου, με άπειρη τρυφερότητα, το κόκκινο χαρτάκι καραμέλας που παίζει στα γέρικα δάχτυλά του, ο Fred.Είναι ο καθαρός συμβολισμός του πάθους για τη ζωή, που δεν μας εγκαταλείπει ποτέ, ακόμα και την στιγμή που εκείνη μας δείχνει διακριτικά την πόρτα προς την έξοδο.
Youth - Bande-annonce VOST
Η μουσική του David Lang με άγγιξε βαθιά και με ώθησε να μπω με ευκολία στην καρδιά των ηρώων.
Just (After Song of Songs)
Simple Song #3 Sumi Jo Paolo Sorrentino
Νιώθω πλήρης
Χάνω κάθε έλεγχο
Χάνω κάθε έλεγχο
απαντώ
Νιώθω ρίγη
ξυπνάω
Ξέρω όλες αυτές τις μοναχικές νύχτες
Ξέρω όλες αυτές τις μοναχικές νύχτες
Ξέρω τα πάντα
Χάνω κάθε έλεγχο
με πιάνoυν ρίγη
Ξέρω όλες αυτές τις μοναχικές νύχτες
πεθαίνω
Ακούω ό,τι μένει να ακουστεί
Μακάρι να μην σταματήσεις ποτέ
έχω μία αίσθηση
μένω εκεί
Ζω για σένα τώρα
Δεν αφήνω κανένα νόημα πίσω μου
Νιώθω πλήρης
έχω μία αίσθηση
Μακάρι να κινείσαι σαν βροχή
θα είμαι εκεί
θα είμαι εκεί
Χάνω κάθε έλεγχο
Όταν ψιθυρίζεις το όνομά μου
Όταν ψιθυρίζεις το όνομά μου
Όταν ψιθυρίζεις το όνομά μου, ψιθύρισε το όνομά μου
Μέσα από το φάσμα της επιδημίας που μπορεί να μας φοβίζει και να μας παραμορφώνει αλλά τελικά μας εξυψώνει σε κάτι πιο ουσιαστικό από μια καθημερινότητα,
ένας ύμνος ευγνωμοσύνης στη Γη που μας φιλοξενεί, στον Θεό που έδωσε την ευκαιρία να υπάρχουμε. Γιατί η ζωή δεν χρειάζεται προϋποθέσεις για να τη ζούμε.
Υπάρχει γύρω μας και μας καλεί να μπούμε στα χρώματά της, στους ήχους της, στη μουσική της, στην αιώνια πάλη της με το θάνατο.
Δεν ξέρω αν θα καταφέρω τελικά να εκφράσω τα αισθήματα που μου προξένησε αυτή η ταινία. Τις λέξεις τις βρίσκεις αλλά κι αυτές έχουν όρια όταν η ψυχή και το πνεύμα ξεμακραίνουν από τον κόσμο.
Ασύλληπτης ομορφιάς τοπία, ανθρώπινα πρόσωπα που λένε ολόκληρες ιστορίες, μουσική θεϊκή, σαν μονοπάτι ανάμεσα στα σύννεφα, βλέμματα καρφωμένα πάνω μου, επικοινωνία μυσταγωγική.
Πόση συγκίνηση να νιώθεις μέρος αυτού του κόσμου!
"Υπερβολές! Είναι απλά η καθημερινότητα", μου ψιθύρισε η Άλλη.
Όχι, δεν είναι απλά η καθημερινότητα. Είναι ένα θαύμα και εμείς όλοι είμαστε συμμέτοχοι σ' αυτό. Ζούμε πάνω σ' ένα αστέρι με τόση ομορφιά τόση πολυπλοκότητα! Συμμετέχουμε σ' ένα θαύμα. Κι εκείνοι που έζησαν πριν από εμάς και εμείς που ζούμε τώρα κι όσοι θα ζήσουν στο μέλλον.
Ένα μικρό θαύμα είναι και η τανία, για το θαύμα της Γης και της Ανθρωπότητας, πάνω σ' αυτόν τον λαμπερό, πολύχρωμο βόλο που περιστρέφεται μέσα στο σκοτάδι του Σύμπαντος και που εμείς έχουμε την αφέλεια να θεωρούμε αλώβητο και δεδομένο.
Μια ταινία που μας ενώνει σ' ένα μωσαϊκο βλεμμάτων, προσώπων, γεωποικιλότητας, χρωμάτων.
Σ' ένα μωσαϊκό ζωής.
Μιας οικουμενικής ομορφιάς, όπως φαίνεται από ψηλά, μακριά από τις μικρότητες και την ανοησία, την αρρώστια και τον πόνο.
Κι όλα αυτά, ενωμένα με τη χρυσή λεπτοφυή κλωστή της μουσικής.
Γιαν Αρτούς Μπερτράν ( 13 Μαρτίου 1946)
Περιβαντολλόγος, ακτιβιστής, δημοσιογράφος και φωτογράφος. Έχει σκηνοθετήσει ταινίες σχετικά με τις επιπτώσεις των ανθρώπων στον πλανήτη.
Ιδιαίτερα γνωστός για το βιβλίο του, "Earth from Above" και τις ταινίες του Home και Human.
Το 2002 βρέθηκε στην Ελλάδα και παρουσίασε το βιβλίο του "Η Ελλάδα από ψηλά"
(Αρμάντ Αμάρ,συνθέτης της ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ μουσικής.
Γάλλος συνθέτης που ζει στο Παρίσι. Γεννήθηκε το 1953 στην Ιερουσαλήμ και μεγάλωσε στο Μαρόκο. Βραβείο Cesar 2010)
"...Μου αρέσει πολύ η παραδοσιακή μουσική, σε συγκινεί, σε συνδέει με το συναίσθημα. Η ιδέα με τον ΑΝΘΡΩΠΟ ήταν να δημιουργήσει τραγούδια που θα αντανακλούν το ίδιο συναίσθημα που δημιουργούν οι συνεντεύξεις. Ήθελα να ανοίξουν τα πράγματα, να ανοίξω την καρδιά κάποιου,να αφήσω τη θλίψη να είναι χωρίς περιορισμό.
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ήταν μια απ' αυτές τις σπάνιες στιγμές της ζωής μου, ως συνθέτης ταινιών, κατά την διάρκεια της οποίας θα μπορούσα να εκφράσω όλους αυτούς τους διαφορετικούς πολιτισμούς ταυτόχρονα είτε δουλεύοντας σε μινιμαλιστικά τραγούδια είτε συναντώντας αυτούς τους μουσικούς και τραγουδιστές που προέρχονται απ' όλο τον κόσμο. Είχα ένα παγκόσμιο όραμα στο μυαλό μου, μια ατμόσφαιρα που θα συγχωνευόταν με την ταινία και θα έφερνε τους ανθρώπους μαζί. Αυτό το όραμα ήταν η αφετηρία μου για την σύνθεση της μουσικής στο Human.
Με τον Γιαν μας συνδέει μια ισχυρή φιλία, μια στενή σχέση."
HUMANs' Musics - Μια ταινία του Yann Arthus Bertrand - Σύνθεση μουσικής Armand Amar,
Με αφορμή τα γεγονότα που διαδραματίζονται το τελευταίο διάστημα στη Γαλλία κατά του κυβερνητικού σχεδίου μεταρρύθμισης των συντάξεων και κυρίως με αφορμή τη νίκη του γαλλικού λαού, που με διαδηλώσεις στους δρόμους και 38 ήδη μέρες απεργίας, κατάφερε να το ακυρώσει βάζοντας συγχρόνως τα γυαλιά σε όλους εμάς τους υπόλοιπους Ευρωπαίους,( Νίκη των Γάλλων) θυμήθηκα και θέλησα να κάνω μια αναφορά σε μια καταπληκτική ταινία με συναφές θέμα που αφορά ωστόσο στο Αγγλικό Σύστημα που καταδυναστεύει τους πολίτες. Η ταινία έχει τίτλο Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ (I, Daniel Blake 2016) και σκηνοθετήθηκε από τον Κεν Λόουτς σε σενάριο του Πολ Λάβερτι. Αξίζει να τη δείτε. Η πλοκή Ο Ντάνιελ Μπλέικ είναι ένας χήρος ξυλουργός που ζει στο Νιούκασλ, στην Αγγλία. Παθαίνει έμφραγμα στη δουλειά και ο γιατρός κρίνει πως είναι ακατάλληλος για εργασία. Όμως, η Αξιολόγηση Ικανοτήτων Εργασίας του Βρετανικού Κράτους κρίνει πως είναι ικανός να εργαστεί και δεν του παρέχει επίδομα. Ο Ντάνιελ αποφασίζει να κάνει έφεση αλλά δυσκολεύεται γιατί δεν ξέρει να χειρίζεται υπολογιστή. Γνωρίζει και γίνεται φίλος με μια ανύπαντρη μητέρα που μένει μαζί με τα δυο παιδιά της σε ξενώνα αστέγων. Ενώνουν τις δυνάμεις τους βοηθώντας ο ένας τον άλλον αλλά αντιμετωπίζουν τεράστιες γραφειοκρατικές δυσκολίες που οδηγούν σε ένα δραματικό τέλος. Η ταινία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο 69ο Φεστιβάλ των Καννών και το βραβείο Σεζάρ Καλύτερης ξένης ταινίας. Εδώ το τρέιλερ με ελληνικούς υπότιτλους: https://www.youtube.com/watch?v=2QhKYc90fI8
To ζητούμενο δηλαδή ήταν να αποτυπώσουμε την ιδέα μας σε γραπτό κείμενο -σκηνή που θα πάρει ο
σκηνοθέτης (λέμε τώρα) στα χέρια του για να το κάνει ταινία.
15 ήταν οι συμμετοχές που έπρεπε μετά να διαβάσουμε και να
βαθμολογήσουμε (εκτός από τη δική μας βεβαίως)
Οι πρώτες τρεις που ξεχώρισαν είναι της Αλεξάνδρας (με δύο συμμετοχές) και της Μαρίας (μία συμμετοχή):https://cinefilnet.blogspot.gr/
Συγχαρητήρια και στις δύο!
Σεβόμενη τους κανόνες του διοργανωτή φίλου Γιάννη, πειθαρχώ και αναρτώ τη συμμετοχή μου. Ευχαριστώ πολύ όλους.
Καλή ανάγνωση και καλή δύναμη :)
9. "Τα Ανείπωτα"
Επιλεχθείσα Κατάσταση: Φόβος
ΣΚΗΝΗ 1η
(Φοιτητικό δωμάτιο. Νύχτα.. Ο Μάνος και η Άννα ξαπλωμένοι στο κρεβάτι. Εκείνος καπνίζει. Εκείνη ακουμπάει το κεφάλι της στο στήθος του.)
Α- M' αγαπάς;
Μ- (χαμογελάει) ...
Α- Γιατί δεν μου λες; Δεν μ' αγαπάς;
Μ- Όλο το ίδιο με ρωτάς;
Α- Δεν μου το λες ποτέ.
Μ- Τι να σου πω;
Α- Ότι μ' αγαπάς.
Μ- (γελάει)Δεν είμαι ομιλητικός τύπος.
Α- Και εγώ πως θα ξέρω αν μ’αγαπάς;
Μ-Απ' τις πράξεις μου.
Α- Οι πράξεις σου δεν εκφράζουν πάντα αυτά που νιώθεις.
Μ- Δεν είναι έτσι.
Α- Έτσι είναι. Όταν παραπονιέμαι, εσύ λες πως σε παρεξήγησα;
Μ- Επειδή με παρεξήγησες.
Α- Σε παρεξηγώ όταν δεν σε καταλαβαίνω.
Μ- Κι εγώ τι φταίω;
Α- Δεν μιλάς ποτέ ανοιχτά. Πώς να σε μάθω;
Μ- Από τη στάση μου βρε μωρό μου, τη συμπεριφορά μου, απ’ αυτά που κάνω.
Α- Είναι καλύτερα δηλαδή να προσπαθώ να ερμηνεύω τις πράξεις σου απ’ το να μου μιλάς.
Μ- Κάποια πράγματα δεν χρειάζονται λόγια.
Α- Όπως;
Μ- Όπως η αγάπη.
Α- Εγώ όμως θέλω να το ακούω.
Μ- ...
Α- Σε παρακαλώ. Τι κόστος έχουν δυο λεξούλες: «Σ' α γ α π ώ».
Μ- Τεράστια!
Α- Σιγά ..Τι σου κοστίζει να μου πεις μια φορά πως μ' αγαπάς;
Μ- Άστο... Εντάξει;
Α- Δεν καταλαβαίνω. Γιατί σ' ενοχλεί τόσο; Δεν μ' αγαπάς;
Μ- Ουφ ...Μη με πιέζεις.
Α- Θέλω να καταλάβω.
Μ- Να καταλάβεις τί ρε Άννα; Δεν είμαι εδώ; Μαζί σου;
Α- Δεν θέλω να σε χάσω.
Μ- Δεν θα με χάσεις. Τι σε πιάνει ξαφνικά;
Α- Αν κάποια μέρα φύγω εγώ;
Μ- Τι να σου πω… Παίζει κι αυτό.
Α-Τι εννοείς;
Μ- Τίποτα δεν κρατάει για πάντα.
Α- Έτσι νομίζεις;
Μ- Έτσι είναι.
Α- Εγώ, πάντα θα σ' αγαπάω και θα είμαι μαζί σου.
Μ- ...
Α- Εσύ;
Μ- Τί εγώ;
Α- Θα μ’ αγαπάς πάντα;
Μ- Α…δεν ξέρω.
Α- Άρα δεν μ’ αγαπάς.
Μ- Από πού το συμπέρανες αυτό;
Α- Από τη στάση σου.
Μ- Τι έχει η στάση μου;
Α-…
Μ- Έλα πες. Τι έχει η στάση μου;
Α- Με κοροϊδεύεις;
Μ- Όχι. Γιατί το λες αυτό;
Α- ...
Μ- Πώς σου ήρθε πως σε κοροϊδεύω;
Α- ...
Μ- Θα μου εξηγήσεις;
Α-...
Μ- Θα μιλήσεις;
Α-…
(Εκείνη σηκώνεται. Ντύνεται. Εκείνος παρακολουθεί ξαπλωμένος. Εκείνη κατευθύνεται ήρεμα προς την έξοδο).
Μ- Πού πας τώρα;
Α- Φεύγω.
Μ- Θύμωσες;
Α- Όχι.
Μ- Άσε τα «όχι» και λέγε. Τι έπαθες;
Α- Τίποτα.
Μ- Έλα, λέγε ...
Α- Άσε με ρε Μάνο.
(Εκείνη γυρίζει το πόμολο. Εκείνος πετάγεται όρθιος. Της κλείνει το δρόμο. Εκείνη τον σπρώχνει. Εκείνος αντιστέκεται. Παλεύουν)
Μ- Δεν θα πας πουθενά!
Α- Άσε με .
Μ- Στάσου ρε μωρό μου. Είσαι σοβαρή τώρα; Kάτσε να το λύσουμε.
Α- Δεν έχει νόημα ...
Μ- Έχει...
(Εκείνη ανοίγει την πόρτα. Βγαίνει.)
ΣΚΗΝΗ 2η
(Κεφαλόσκαλο. Νύχτα. Βρέχει. Εκείνος στέκεται όρθιος. Την κοιτάζει που φεύγει.)
Μ-(φωνάζει) Αυτό τώρα είναι αγάπη;
(Εκείνη ανοίγει την αυλόπορτα. Εκείνος τρέχει πίσω της. Σταματάει. Βρέχεται.)
Μ- (φωνάζει) Είπες πως θα είσαι πάντα δίπλα μου! ΕΣΥ ΤΟ ΕΙΠΕΣ!
Ο κόσμος της πραγματικότητας έχει τα όριά του. Ο κόσμος της
φαντασίας είναι απέραντος, είπε ο φιλόσοφος Ζαν Ζακ Ρουσσώ.
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που σίγουρα δεν θα γνωρίσω ποτέ
από κοντά.
Είναι όμως σα να τους ξέρω.
Αναγνωρίζω στα λόγια τους, στη δουλειά τους ακόμα και στις
εκφράσεις τους κάτι οικείο, κάτι που με κάνει να νιώθω σαν στο σπίτι μου.
Είναι λες και μου έχουν κλέψει ένα κομμάτι του εαυτού μου.
Το αναπαράγουν σε πολλαπλές μορφές, ήχους, λέξεις, σχήματα
και μου το επιστρέφουν καινούργιο, σχεδόν μαγικό, χωρίς ωστόσο να έχει χάσει
στο ελάχιστο την δική μου αλήθεια. Υπάρχει εκλεκτική συγγένεια μεταξύ μας, σκέφτομαι
και μετά, εντελώς τυχαία, πέφτω πάνω σε μια ταινία μικρού μήκους με θέμα τη
φαντασία.
Ο Αλεξάντρ Μισέλ Ζεράρ Ντεσπλά είναι ένας από τους πολύ αγαπημένους
μου συνθέτες και θα ήθελα σήμερα, να σας τον γνωρίσω.
Είναι Γάλλος, Ελληνικής
καταγωγής και γεννήθηκε στο Παρίσι στις 23 Αυγούστου 1961.
Πρόκειται για έναν πολυβραβευμένο συνθέτη, κυρίως μουσικής
ταινιών.
Κι εγώ, μέσα από τις ταινίες τον γνώρισα και δεν σας κρύβω
πως η μουσική του με έχει εμπνεύσει, με έχει παρηγορήσει, με έχει ξεσηκώσει κάποιες
φορές και άλλες με έχει βάλει στο τριπάκι της περισυλλογής και της δημιουργίας.
Όταν λοιπόν ένας άνθρωπος με την δική του δημιουργία αφυπνίζει
και εμπνέει τη δική σου, τότε γίνεται αυτόματα σημαντικός για σένα. OAlexandre Desplat είχε μέχρι τώρα 8 υποψηφιότητες για Όσκαρ καλλίτερης πρωτότυπης μουσικής κερδίζοντας τελικά το 2014 για την μουσική του στην ταινίαHotel Grand Budapest
Είναι πάρα πολλές οι ταινίες που έχει ντύσει με μουσική. Και οι περισσότερες είναι από εκείνες που έμειναν ανεξίτηλες στη μνήμη μου όσα χρόνια κι αν πέρασαν. Η μουσική του Αλεξάντρ Ντεσπλά έπαιξε σημαντικό ρόλο σ' αυτό. Σας παραθέτω μερικές απ' αυτές που η μουσική τους μου κρατάει συντροφιά πολύ συχνά.
The King's Speech (Ο λόγος του Βασιλιά)
Ο δευτερότοκος γιος του βασιλιά του Γεωργίου του 5ου Αλβέρτος, στην Αγγλία, ο οποίος πάσχει από οξύ πρόβλημα τραυλισμού, καλείται να αναλάβει το θρόνο μετά το θάνατο του πατέρα του και την παραίτηση του μεγαλύτερου αδερφού του. Ο αλλόκοτος λογοθεραπευτής Λάιονελ Λογκ που θα τον αναλάβει θα προσπαθήσει με τις ανορθόδοξες μεθόδους του να τον βοηθήσει να γίνει ο ηγέτης μιας χώρας η οποία βρίσκεται στα πρόθυρα πολέμου.
Memoirs of a Geisha
Πρόκειται για την μεταφορά του διεθνούς best seller του Arthur Golden "Αναμνήσεις μιας Γκέισας" στην μεγάλη οθόνη. Στο Κιότο του 1929, οι γονείς της 9χρονης Τσίγιο πουλάνε την κόρη τους σ' ένα σπίτι για γκέισες. Η μικρή κλείνεται εκεί δια της βίας για να μυηθεί στην τέχνη της γκέισας ενώ παράλληλα προσπαθεί να ζήσει κρυφά τον έρωτά της με έναν πελάτη, κάτι που είναι απόλυτα απαγορευμένο για μια γκέισα.
Lust, Caution ( Προσοχή: Πόθος)
Πρόκειται για μια ερωτική ταινία-θρίλερ- που σκηνοθέτησε ο σπουδαίος Ang Lee και βασίζεται την νουβέλα του Κινέζου συγγραφέα Eileen Chang (1979).
Το 1942, στην κατεχόμενη από τους Γιαπωνέζους Σανγκάη, μια φοιτήτρια γίνεται μέλος της αντίστασης, μπαίνει στον κύκλο του συνεργαζόμενου με τους κατακτητές διοικητή της ασφάλειας και γίνεται ερωμένη του με σκοπό να βοηθήσει στην δολοφονία του.
The meadow
Το Λιβάδι (διεθνώς κυκλοφόρησε ως The Meadow) είναι ένα Ιταλικό δράμα (1979) που σκηνοθέτησαν οι αδελφοί Paolo και Vittorio Taviani.
Τρεις νέοι (δύο άντρες και μια γυναίκα) προσπαθούν να καλυτερεύσουν τη ζωή τους κι εκείνη των αγροτών, στην Ιταλική επαρχία, έρχονται όμως αντιμέτωποι με το κατεστημένο και τα διάφορα ταμπού.
Lost Οι Αγνοούμενοι
Aμερικανική τηλεοπτική δραματική σειρά που προβλήθηκε για πρώτη φορά από το κανάλι ABC στις 22 Σεπτεμβρίου του 2004
Το Κορίτσι από τη Δανία (The Danish Girl)
Στην Κοπεγχάγη της δεκαετίας του 1920 ο ζωγράφος Άιναρ Βέγκενερ ποζάρει σαν γυναίκα για χάρη της επίσης ζωγράφου γυναίκας του, Γκέρντα. Μια εμπειρία που θα τον μεταμορφώσει, θα τον κάνει να ανακαλύψει την αληθινή ταυτότητά του και θα τον σπρώξει να γίνει ένας από τους πρώτους διεμφυλικούς που προχώρησαν σε αλλαγή φύλου.
Tο Παιχνίδι της Μίμησης
(The Imitation Game)
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, μια ομάδα μαθηματικών μεταξύ των οποίων και ο μαθηματικός Άλαν Τιούριγκ, προσπαθούν να σπάσουν τον κωδικό της γερμανικής μηχανής Enigma. Όμως ο ρόλος του Τιούριγκ είναι ύποπτος.
Θα ήθελα να κάνω μια διόρθωση. Στην ταινία
The Painted Veil (Βαμμένο
πέπλο 2006) που είχα αναφέρει πριν, ο Αλεξάντρ Ντεσπλά είχε κάνει την επιλογή της μουσικής της ταινίας και όχι την σύνθεση και γι'αυτό την αφαίρεσα.
(ένα απόσπασμα από το ποίημα του John Keats για την έμπνευση)
Θέλω να διώξω μακριά, να λησμονήσω για πάντα όσα ποτέ δε γνώρισες, στη θαλπωρή των φύλλων: την κούραση, τον πυρετό, τον μαύρο πανικό μας. Εδώ, που οι άνθρωποι οι βαριόμοιροι αδιάκοπα στενάζουν και τρέμουνε ολοζωής, μπροστά στα βάραθρα του χρόνου, κι η νιότη, πριν να τη χαρείς, σα φάντασμα περνάει. Εδώ, που η σκέψη σ' αφορμές κι άγονες εικασίες αιώνια πλανιέται, καθώς πέφτει σκοτάδι στα μισόκλειστα βλέφαρα κι η ομορφιά, για μια στιγμή, θα περάσει από κοντά μας.
Μα τί κρίμα! Κανείς να την κρατήσει δε βρήκε τη δύναμη. Θέλω να φύγω από δω, κοντά σου θέλω να πετάξω, όχι με του Διόνυσου το άρμα και τη συντροφιά, αλλά με τα άφαντα φτερά της ποίησης! όσο κι αν απελπίζεσαι, κι αν μετανιώνει η σκέψη. Ω! επιτέλους είμαι κοντά σου. Ναι, είπα τη λέξη "ερημιά", κι αμέσως, σήμαντρα πλήθος χτυπούν και πίσω με καλούν βιαστικά στην πικρή μοναξιά μου. Αντίο λοιπόν! Ούτε κι αυτή η φαντασία δεν μπορεί ώρα πολλή να ξεγελάσει, κι ας λεν' πως είναι απατηλή Θεά.
Αντίο! Αντίο! Το θλιμμένο τραγούδι σου ολοένα χλομιάζει,
περνά πάνω απ' τα κοντινά λιβάδια, πάνω απ' τα ήμερα ποτάμια,
λίγο χαϊδεύει τις πλαγιές των λόφων κι έπειτα πάει
να πεθάνει, σ' ένα χαντάκι της αντικρινής κοιλάδας...
Αλήθεια, ένα όραμα ήταν ή μες στο φως ονειρευόμουν;
Σβήνει σιγά-σιγά κι η μουσική.
Δεν ξέρω...
Να κοιμηθώ ή να ξυπνήσω;
JohnKeats,
1795-1821
Ένας από τους μεγαλύτερους Άγγλους ποιητές και, ίσως, ο πιο
αντιπροσωπευτικός του Ρομαντισμού.
