Ένα πραγματικό θαύμα της φύσης!

 

Σήμερα είναι η Παγκόσμια μέρα της Μέλισσας!

Συνεχίζω να εντυπωσιάζομαι με κάθε νέα πληροφορία για τις μέλισσες. Τα βασικά τα γνωρίζουμε όλοι πιστεύω από το σχολείο. Υπάρχουν κι άλλα όμως που ανακαλύπτουμε μέσα από σύγχρονες έρευνες και είναι όλα εντυπωσιακά.

Μαθαίνουμε λοιπόν πως:

Διαθέτουν έναν από τους πιο περίπλοκους τρόπους επικοινωνίας στον κόσμο των εντόμων. Όταν μια εργάτρια εντοπίσει λουλούδια πλούσια σε νέκταρ, επιστρέφει στην κυψέλη και εκτελεί έναν ιδιαίτερο χορό. 

Με τις κινήσεις του σώματός της ενημερώνει τις υπόλοιπες για την ακριβή κατεύθυνση και την απόσταση της τροφής. 

Ο "χορός της μέλισσας" θεωρείται μια από τις πιο εντυπωσιακές μορφές επικοινωνίας στη φύση.

Έχουν την ικανότητα να ξεχωρίζουν πρόσωπα!! 

Μπορούν να απομνημονεύουν χαρακτηριστικά και να αναγνωρίζουν εικόνες σαν να είχαν ανθρώπινο εγκέφαλο.

Δεν βλέπουν χρώματα όπως οι άνθρωποι. Αντιλαμβάνονται την υπεριώδη ακτινοβολία που τους επιτρέπει να εντοπίζουν σχέδια πάνω στα λουλούδια μη ορατά στο ανθρώπινο μάτι. Έτσι γι' αυτές, πολλά λουλούδια λειτουργούν σαν φωτεινοί χάρτες που τις οδηγούν στο νέκταρ. 

Μία εργάτρια μέλισσα παράγει σε όλη της τη ζωή (35-45 μέρες) μόλις μισό κουταλάκι του γλυκού μέλι. 

Αυτό σημαίνει πως χρειάζεται να επισκεφθεί εκατομμύρια λουλούδια και να διανύσει τεράστιες αποστάσεις.

Μία βασίλισσα μέλισσα γεννάει σε περιόδους έντονης δραστηριότητας μέχρι και 2000 αυγά την ημέρα. Έτσι, ο πληθυσμός της κυψέλης ανανεώνεται συνεχώς.

Προσωπικά δεν έχω παράπονο. Πολλές μελισσούλες με επισκέπτονται τέτοια εποχή κάθε χρόνο. Τρεις μεγάλες αρμπαρόριζες στο μπαλκόνι γεμίζουν με άνθη και το ανθοφόρο κάλεσμά τους βρίσκει ανταπόκριση. 

Πολλά λουλούδια, ευτυχισμένες μέλισσες!

Προσεκτικοί ψεκασμοί, πολλές μέλισσες!

Πολλές μέλισσες, ανθρώπινη ζωή!

💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓

Οι σιωπηλές μητέρες

 

                                    

Malak Mattar

Έχω ακόμα στη μνήμη μου εκείνες τις ήσυχες μητέρες της παιδικής μου ηλικίας ζωσμένες με τις σκουρόχρωμες ποδιές τους να σκύβουν στους κήπους τους για να ξεβοτανίσουν τα φυτά τους, να ποτίζουν τις γλάστρες τους τα καλοκαιρινά απόβραδα, και να φορούν τα καλά τους τις Κυριακές στην εκκλησία.

Θυμάμαι ακόμα τα πρωινά που σκούπιζαν σχολαστικά τις αυλές τους και έπλεναν με το λάστιχο τα στενά ασβεστωμένα πεζοδρόμια έξω από το σπίτι τους. Αντάλλασσαν καλημέρες με δυνατές καθαρές φωνές, όπως των απλών ανθρώπων.

Έχω ακόμα στη μνήμη μου, τα ιδρωμένα τους πρόσωπα, τα μανταλάκια στο στόμα και τα κόκκινα, πρησμένα χέρια τους, να  απλώνουν στον ήλιο τις αστραφτερές μπουγάδες τους.

Εκείνες τις μητέρες που αντάλλασσαν συνταγές γερμένες πάνω στο κοτετσόσυρμα που χώριζε τις αυλές τους και τις ώρες του μεσημεριού μοσχοβολούσε ο δρόμος από τα φαγητά που ψήνονταν στις γκαζιέρες. 

Θυμάμαι τα απογεύματα που έπιαναν τα εργόχειρα στο κεφαλόσκαλο κάτω απ’ τον γλυκό ήλιο της άνοιξης ή του φθινοπώρου.

Θυμάμαι ακόμα τις σιωπηλές μητέρες που γύριζαν απ’ το παζάρι του Σαββάτου φορτωμένες πράγματα. Περπατούσαν βιαστικές και ιδρωμένες. Σταματούσαν στον ίσκιο να πάρουν μιαν ανάσα. Σκούπιζαν με την ανάστροφη του χεριού τους το μέτωπο  και μετά συνέχιζαν το δρόμο τους. Στα συναπαντήματα με γνωστούς ή γείτονες, κουνούσαν για χαιρετισμό το κεφάλι.

Κάποτε, έφταναν στ’ αυτιά μου κάποιες αλλιώτικες φωνές που το παιδικό μυαλό μου δεν ήξερε να ερμηνεύει. Τις ερμήνευε όμως η ψυχή μου με μια απροσδιόριστη ανησυχία και λύπη. Ήταν εκείνες οι φορές που οι πόρτες και τα παράθυρα έκλειναν με κρότο και ακολουθούσε σιωπή. Και μέσα από εκείνη τη σιωπή έβλεπα  τις σιωπηλές μητέρες να βγαίνουν έξω λαβωμένες.