Αναρτήσεις

Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2020

Ο λαβύρινθος του Σωκράτη





πηγή:https://gr.pinterest.com/pin/128352658109113528/


(Αυτή την αλληγορική ιστορία την έγραψα πριν κάποια χρόνια. Σήμερα, είναι η συμμετοχή μου στη ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΣΚΥΤΑΛΗ που διοργανώνει η Μαίρη μας μέσα από το ιστολόγιό της,  ΓΗΙΝΗ ΜΑΤΙΑ-ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΣΚΥΤΑΛΗ
Σ' ευχαριστώ πολύ Μαίρη για την πρόσκληση!

------------------------



Ο Σωκράτης, είχε δυο μεγάλες αγάπες: τους καουμπόηδες και τον λαβύρινθο. 
Δεν άφηνε ταινία γουέστερν που να μην τη δει και στο δωμάτιό του είχε φυλαγμένους, μέσα σε χάρτινο κουτί, κάμποσους απ' αυτούς μαζί με τ' άλογα τους. Κάποιοι πετούσαν το λάσο τους, άλλοι πυροβολούσαν ή πάλευαν σώμα με σώμα μ’ έναν ινδιάνο και άλλοι καμάρωναν πάνω στ’ άλογά τους κραδαίνοντας στον αέρα το όπλο τους.
  
Το ίδιο όμως αγαπούσε και τον λαβύρινθο.  
Η μεγάλη μανία που είχε από παιδί να κοιτάζει τον ουρανό τις ξάστερες νύχτες και να προσπαθεί να βρει την άκρη ή ένα δρόμο ανάμεσα στ' αστέρια, τον έσπρωξε να αρχίσει να φαντάζεται λαβυρίνθους. 
Άλλοτε τους σχεδίαζε στα τελευταία φύλλα των τετραδίων του, άλλοτε στα οπισθόφυλλα των σχολικών βιβλίων, ακόμα και στην επιφάνεια του γραφείου του. Αυτό, το τελευταίο, πολύ εκνεύριζε τη μάνα του που είχε βαρεθεί τέλος πάντων να καθαρίζει συχνά-πυκνά τις μουτζούρες από τους μαρκαδόρους του γιου της.
Μεγαλώνοντας, ο Σωκράτης εξέλιξε πολύ τους λαβυρίνθους του.  
Κάθε φορά τους έκανε πιο περίπλοκους με περισσότερα αδιέξοδα και κρυφές παγίδες ώσπου μια μέρα που βρέθηκε σε ένα δικό του, πραγματικό αδιέξοδο, σκέφτηκε για πρώτη φορά να πουλήσει έναν. Διάλεξε τότε τον πιο περίπλοκο, τον δίπλωσε προσεκτικά και τον έβαλε στην τσέπη του. Στο σχολικό διάλειμμα  πλησίασε τον καλύτερο μαθητή της τάξης του και του είπε:
-Σου πουλάω τον πιο δύσκολο λαβύρινθο που έχεις δει στη ζωή σου.
-Τι να τον κάνω; απάντησε εκείνος σηκώνοντας αδιάφορα τους ώμους του.
- Είναι σχεδιασμένος για τον εξυπνότερο άνθρωπο του κόσμου. Αν δεν καταφέρεις να τον λύσεις εσύ, πούλα τον και δεν θα χάσεις,  του απάντησε ο Σωκράτης.
Εκείνος  δίστασε για λίγο αλλά μετά σκέφτηκε πως ήταν μοναδική ευκαιρία να δείξει σε όλους όσους τον αμφισβητούσαν στην τάξη του, πόσο έξυπνος ήταν! Έτσι, δέχτηκε την προσφορά του Σωκράτη και αγόρασε τον λαβύρινθο.
          
Το απόγευμα που επέστρεψε στο σπίτι του, τον ξεδίπλωσε προσεκτικά και τον άπλωσε πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. Έβαλε το δείκτη πάνω στο σημείο που έγραφε ΕΙΣΟΔΟΣ και τραβώντας μια νοητή γραμμή προσπάθησε να βρει την ΕΞΟΔΟ. 
Όμως, παρ' όλη την προσοχή και την παρατηρητικότητα του δεν στάθηκε δυνατό να ξεφύγει απ' τα καλοσχεδιασμένα αδιέξοδα και τις παγίδες. 
Ζαλίστηκε, μπερδεύτηκε, το πήρε απ’ την αρχή πολλές φορές με υπομονή, με πείσμα αλλά όσες φορές κι αν προσπάθησε άκρη δε βρήκε. 
Αποφάσισε, τότε, να ζητήσει τη βοήθεια του μεγαλύτερου αδελφού του. Δεν παρέλειψε μάλιστα να του τονίσει πως μόνον ο εξυπνότερος άνθρωπος του κόσμου μπορούσε να τον λύσει. 
Εκείνος αμέσως δέχτηκε. Ευκαιρία να αποδείξει πόσο πιο έξυπνος ήταν απ’ το μικρότερο αδελφό του. 

Πήρε τον λαβύρινθο, τον ξεδίπλωσε προσεκτικά, τον άπλωσε πάνω στο κρεβάτι του και έβαλε τον δείκτη του εκεί που έγραφε ΕΙΣΟΔΟΣ. Μετά, τράβηξε  μια νοητή γραμμή ανάμεσα στα δαιδαλώδη δρομάκια που ανακυκλώνονταν και μπερδεύονταν μεταξύ τους. 
Πέρασε όλο το βράδυ σκυμμένος πάνω απ’ τον λαβύρινθο αλλά το δρόμο προς την ΕΞΟΔΟ δεν κατάφερε τελικά να τον βρει.
Ξημερώματα, αποκαρδιωμένος, αποφάσισε να ζητήσει τη βοήθεια του πατέρα τους. Εκείνος σίγουρα ήταν ένας από τους πιο έξυπνους ανθρώπους. Τον στερέωσε στην πόρτα του ψυγείου μαζί μ' ένα σημείωμα που έγραφε «Για τον πιο έξυπνο άνθρωπο του κόσμου.»
Όταν ο  πατέρας  βρήκε τον λαβύρινθο με το σημείωμα, χαμογέλασε στη σκέψη πως ήταν κι αυτό κάποιο απ’ τα παιδικά αστεία του γιου του.  
Τον ξεδίπλωσε  προσεκτικά,  τον άπλωσε  πάνω στο τραπέζι της κουζίνας, άναψε ένα τσιγάρο και με την ανάποδη ενός μολυβιού χάραξε μια γραμμή ξεκινώντας από το σημείο που έγραφε ΕΙΣΟΔΟΣ. 
Η ώρα περνούσε, κινδύνευε να φτάσει καθυστερημένος στη δουλειά του αλλά, όσο κι αν προσπαθούσε, δεν κατάφερνε να βρει το δρόμο προς την ΕΞΟΔΟ. 
Πεισμωμένος, αποφάσισε να τον πάρει μαζί του. Όταν  έφτασε, κλείστηκε στο γραφείο του και ζήτησε να μην τον ενοχλήσει κανείς. Έβγαλε το σακάκι του, σήκωσε τα μανίκια και έσκυψε πάλι πάνω στο απλωμένο χαρτί, αποφασισμένος να βρει οπωσδήποτε, αυτή τη φορά, το δρόμο προς την ΕΞΟΔΟ.

Όσο περνούσε η ώρα και εκείνος δεν εύρισκε την έξοδο, τόσο η μανία του μεγάλωνε. Ίδρωνε σκυμμένος ώρες, πάνω από το παλιόχαρτο, χωρίς αποτέλεσμα.
 «Δε μπορεί, κάποιο λάθος θα υπάρχει.» σκέφτηκε.  
Κοίταξε με θυμό τις πυκνές και μπερδεμένες διακλαδώσεις που σχημάτιζαν ένα σφιχτοδεμένο σύνολο λεπτομερειών τόσο μικρών και δυσδιάκριτων που φαίνονταν σαν κουβάρι. 
Ζήτησε από τη γραμματέα του να φέρει ένα μεγεθυντικό φακό και άρχισε πάλι απ' την αρχή την προσπάθεια. Γύρω στο μεσημέρι, η πόρτα του γραφείου του άνοιξε και είδε τον διευθυντή του, κατακόκκινο από θυμό, να τον κοιτάζει με βλοσυρό ύφος. 
Φανερά απογοητευμένος απ' την άγονη προσπάθεια, άρχισε να του εξηγεί με πάθος, τι ακριβώς έκανε ώσπου στο τέλος κατάφερε  να εξάψει και τη δική του περιέργεια.

Ο διευθυντής, αφού επέπληξε τον πατέρα των αγοριών για το χασομέρι, αποφάσισε να δοκιμάσει κι εκείνος την τύχη του με τον λαβύρινθο. Τον πήρε και γύρισε στο γραφείο του. Εκεί, ασφαλής και ήσυχος, τον ξεδίπλωσε προσεκτικά και ένιωσε προκαταβολικά ο πιο έξυπνος άνθρωπος του κόσμου. 
Έσκυψε πάνω του και τον περιεργάστηκε με προσοχή για αρκετή ώρα.  Μετά έβγαλε το χρυσό κονδυλοφόρο,  δώρο του προέδρου για την προαγωγή του, και τράβηξε μια γραμμή ξεκινώντας από το σημείο που έγραφε ΕΙΣΟΔΟΣ. 

Έμεινε σκυμμένος πάνω από τον λαβύρινθο μέχρι αργά το απόγευμα. 
Η γραμματέας του χτύπησε διακριτικά την πόρτα του γραφείου του γύρω στις έξι. Ζητούσε την άδεια να φύγει. Την κοίταξε έκπληκτος. Πώς πέρασαν τόσες ώρες! 
Για τρεις ολόκληρες μέρες έμεινε σκυμμένος πάνω από τον λαβύρινθο με πείσμα, επιμονή και πίστη πως στο τέλος θα τα κατάφερνε, αλλά μάταιος κόπος! 
Εξαντλημένος από την προσπάθεια, αποφάσισε να ζητήσει τη βοήθεια του δημάρχου. Έβαλε τον λαβύρινθο σ' έναν φάκελο και απ’ έξω έγραψε: «Για τον πιο έξυπνο άνθρωπο του κόσμου».

Ο δήμαρχος, έδειξε μεγάλη περιέργεια για τον φάκελο που βρήκε ακουμπισμένο στο γραφείο του. Αμέσως τράβηξε την προσοχή του η φράση που δήλωνε πως του είχε σταλεί επειδή ήταν ο πιο έξυπνος άνθρωπος του κόσμου. 
Χαμογέλασε με ικανοποίηση και άνοιξε να δει τι περιείχε. 
Έβγαλε απορημένος από τον φάκελο τον λαβύρινθο,  κλείστηκε στο γραφείο του και ζήτησε να μην τον ενοχλήσει κανείς. 
Τον ξεδίπλωσε προσεκτικά και τον άπλωσε πάνω στη λουστραρισμένη επιφάνεια. Ακούμπησε τη μύτη του χρυσού χαρτοκόπτη του πάνω στο σημείο που έγραφε ΕΙΣΟΔΟΣ και τράβηξε μια γραμμή προς στην ΕΞΟΔΟ. 
Έκανε την ίδια κίνηση πολλές φορές αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Τα εμπόδια και τα αδιέξοδα του έφραζαν το δρόμο.  Η ΕΞΟΔΟΣ, παρ’ όλες τις προσπάθειες του, έστεκε απροσπέλαστη στο πάνω μέρος του "χάρτη".

Πεισμωμένος απ’ την πολύωρη και άκαρπη προσπάθεια, κάλεσε το δημοτικό συμβούλιο. Τίποτα. Κανείς δεν κατάφερε να βρει την ΕΞΟΔΟ στο λαβύρινθο του Σωκράτη.  Μάταιος και ο δικός τους κόπος! 
Ζήτησαν, τότε, βοήθεια από τον Κυβερνήτη και εκείνος από τους  διευθυντές, τους γραμματείς, τους επιστημονικούς συμβούλους, απ' οποιονδήποτε τέλος πάντων που θα μπορούσε να βοηθήσει. 
Ένα πλήθος ανθρώπων άρχισε να μπαινοβγαίνει στο γραφείο του προσπαθώντας να βρει την άκρη στον γρίφο. 
Τα πνεύματα άναψαν, τα νεύρα φούντωσαν αλλά αποτέλεσμα; Κανένα. 
Στο τέλος, αποκαρδιωμένοι όλοι, έγειραν πίσω στις πολυθρόνες τους και έμειναν  να κοιτάζουν σιωπηλοί και ηττημένοι τον λαβύρινθο, που τσαλακωμένος πια, απόμεινε  μπροστά τους, απροσπέλαστος.
Ένας απ' τους παρευρισκόμενους σηκώθηκε κι άνοιξε το παράθυρο.  Την ίδια στιγμή μπήκε στο γραφείο η γραμματέας του κυβερνήτη για του δώσει κάποιο μήνυμα.
Και τότε, έγινε κάτι αναπάντεχο! 
Το ρεύμα αέρος που δημιουργήθηκε, σήκωσε τον λαβύρινθο ψηλά πριν καν προλάβει κανείς να τον πιάσει. 
Τον στροβίλισε για λίγο στο χώρο και μετά τον έσπρωξε έξω από το παράθυρο.

Εκείνος, σαστισμένος απ’ την πολλή κλεισούρα, έφερε αναποφάσιστος μερικούς κύκλους και μετά υψώθηκε σαν χαρταετός πάνω απ’ την πόλη, πάνω απ’ τις στέγες των σπιτιών, πάνω απ’ τα πάρκα και τις πλατείες. 
Πέταξε μακριά απ’ τους έξυπνους ανθρώπους. Προσπέρασε τους δρόμους, τα εργοστάσια και τους ουρανοξύστες ώσπου έφτασε στην εξοχή. 
Χάζεψε για λίγο από ψηλά τον όμορφο, αλλιώτικο κόσμο κι όταν ο αέρας έπεσε, προσγειώθηκε απαλά στην κοίτη ενός ρυακιού.
Οι μέλισσες πέταξαν κοντά του γεμάτες περιέργεια. Το σαλιγκάρι που σερνόταν πάνω στη χλόη τρόμαξε και κρύφτηκε στο καβούκι του. Όμως τα μυρμήγκια, άφοβα, συνέχισαν πάνω του τη μαύρη λεπτή πομπή τους.


Μια μικρούλα που έπαιζε πιο πέρα, πλησίασε με περιέργεια. 
Τον μάζεψε από κάτω και τον κοίταξε με απορία. Δεν είχε δει ξανά κάτι παρόμοιο και δεν ήξερε τι να τον κάνει. 
Σκέφτηκε λίγο και μετά έκανε, ό,τι της έμαθε ο παππούς της. 
Δίπλωσε τον λαβύρινθο πολλές φορές μέχρι που έγινε ένα τετράγωνο χαρτάκι. Τράβηξε προς τα έξω δυο αντικριστές του άκρες και αμέσως ξεδιπλώθηκε ένα μικρό χάρτινο καράβι. 
Είχε  τη λέξη "ΕΞΟΔΟΣ" στην πλώρη του και τη λέξη "ΕΙΣΟΔΟΣ" στην πρύμνη. 
Το άφησε χαρούμενη πάνω στο νερό κι εκείνο, τραμπαλίζοντας ξεκίνησε για το πιο όμορφο ταξίδι


Το καράβι της φυγής - Νίκος Ζούδιαρης, Μ. Λιδάκης 





Τη φωτογραφία μου και τη λέξη ΤΑΞΙΔΙ, παρέλαβα από την φίλη  Ελένη Φλογερά "Στα μονοπάτια της φαντασίας" και την ευχαριστώ πολύ για την τόσο όμορφη σκυτάλη που μου παρέδωσε! Ελπίζω να την ικανοποιήσω.


Η σειρά μου να παραδώσω την δική μου φωτογραφία στην φίλη Woman in blogs "a boutton on the moon" 

Η λέξη που πρέπει να χρησιμοποιήσει στο κείμενό της είναι "ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ"
Αλεξάνδρα μου ελπίζω να σου αρέσει.
Καλή επιτυχία!


Χρήστος Μποκόρος "Τα στοιχειώδη" (από  google)





Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2020

Ο Ντάνιελ του κόσμου




Με αφορμή τα γεγονότα που διαδραματίζονται το τελευταίο διάστημα στη Γαλλία κατά του κυβερνητικού σχεδίου μεταρρύθμισης των συντάξεων και κυρίως με αφορμή τη νίκη του γαλλικού λαού, που με διαδηλώσεις στους δρόμους και 38 ήδη μέρες απεργίας, κατάφερε να το ακυρώσει βάζοντας συγχρόνως τα γυαλιά σε όλους εμάς τους υπόλοιπους Ευρωπαίους,( Νίκη των Γάλλων) θυμήθηκα και θέλησα να κάνω μια αναφορά σε μια καταπληκτική ταινία με συναφές θέμα που αφορά ωστόσο στο Αγγλικό Σύστημα που καταδυναστεύει τους πολίτες. 

Η ταινία έχει τίτλο Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ (I, Daniel Blake 2016) και σκηνοθετήθηκε από τον Κεν Λόουτς σε σενάριο του Πολ Λάβερτι
Αξίζει να τη δείτε.

Η πλοκή

Ο Ντάνιελ Μπλέικ είναι ένας χήρος ξυλουργός που ζει στο Νιούκασλ, στην Αγγλία. Παθαίνει έμφραγμα στη δουλειά και ο γιατρός κρίνει πως είναι ακατάλληλος για εργασία. Όμως, η Αξιολόγηση Ικανοτήτων Εργασίας του Βρετανικού Κράτους κρίνει πως είναι ικανός να εργαστεί και δεν του παρέχει επίδομα. Ο Ντάνιελ αποφασίζει να κάνει έφεση αλλά δυσκολεύεται γιατί δεν ξέρει να χειρίζεται υπολογιστή.
Γνωρίζει και γίνεται φίλος με μια ανύπαντρη μητέρα που μένει μαζί με τα δυο παιδιά της σε ξενώνα αστέγων. Ενώνουν τις δυνάμεις τους βοηθώντας ο ένας τον άλλον αλλά αντιμετωπίζουν τεράστιες γραφειοκρατικές δυσκολίες που οδηγούν σε ένα δραματικό τέλος.

Η ταινία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο 69ο Φεστιβάλ των Καννών και το βραβείο Σεζάρ Καλύτερης ξένης ταινίας.

Εδώ το τρέιλερ με ελληνικούς υπότιτλους 

https://www.youtube.com/watch?v=2QhKYc90fI8





Συνάντηση με τον πραγματικό Ντάνιελ Μπλέικ




Ο συγκλονιστικός λόγος που εκφώνησε την ημέρα της απονομής του βραβείου του ο σκηνοθέτης Κεν Λόουτς παραμένει τραγικά επίκαιρος. 




Τετάρτη, 1 Ιανουαρίου 2020

Καλή Χρονιά λοιπόν, Ονειροπόλοι!




Από μια καλοκαιρινή βόλτα στην Ν. Εύβοια


Το 2019 είχε κάνει ποδαρικό με τον Θούριο του Ρήγα :)  δείτε εδώ:
Πρώτη μέρα του 2019 "Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς" :) :)

και όπως αποδείχτηκε, μέσα στη χρονιά του 2019, χρειάστηκε πολλές φορές, πολλοί άνθρωποι, άτομα και ομάδες, να σηκώσουν το ανάστημά τους απέναντι σε κάθε μορφή κλιμακούμενης καταχρηστικής εξουσίας, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε πολλά μέρη του κόσμου.
- Στη Βραζιλία το καλοκαίρι, κατά του ακροδεξιού προέδρου Μπολσονάρο
- Στη Χιλή, στον Ισημερινό, στην Ονδούρα και στην Ταϊτή.
- Στην Αμερική 50.000 εργάτες της General Motors  πραγματοποίησαν τη μεγαλύτερη μέχρι σήμερα απεργία τους και σημειώνουν νίκες. 
- Από την Καταλονία έως το Ιράκ και τον Λίβανο τα πλήθη διαδηλώνουν.
- Τα "κίτρινα γιλέκα"στη Γαλλία επιμένουν ακόμα μετά από ένα ολόκληρο χρόνο κινητοποιήσεων στους δρόμους.
- Η αντίσταση των φυλών του Αμαζονίου προκειμένου να προστατέψουν το δάσος από την "νόμιμη" και παράνομη καταστροφή του με φωτιές, για το συμφέρον Εταιριών που στηρίζονται από τον ακροδεξιό πρόεδρο Ζαϊχ Μπολσονάρου.
Δεν έχει τέλος η λίστα.

Και μετά ακολουθεί η λίστα που φτιάχνει ο καθένας μας με τις προσωπικές του αντιστάσεις όχι μόνον απέναντι σε κάθε μορφή εξωτερικής καταχρηστικής εξουσίας αλλά και απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό, στις κακές του συνήθειες, στις ήττες του, στους φόβους και στο βόλεμα του.
Ομολογώ πως περίμενα με μεγάλη περιέργεια να δω το τελευταίο ποίημα του 2019. 
Με ποιο μήνυμα θα μας αποχαιρετούσε άραγε ο παλιός χρόνος;
Η χρονιά του 2019 έκλεισε με το ποίημα του Μίλτου Σαχτούρη "Το ψωμί"





   Το ψωμί

Ένα τεράστιο καρβέλι, μια πελώρια φραντζόλα ζεστό
ψωμί είχε πέσει στο δρόμο από τον ουρανό
ένα παιδί με πράσινο κοντό βρακάκι και με μαχαίρι
έκοβε και μοίραζε στον κόσμο γύρω
όμως και μια μικρή, ένας μικρός άσπρος άγγελος κι αυτή
μ' ένα μαχαίρι έκοβε και μοίραζε κομμάτια γνήσιο ουρανό
κι όλοι τώρα τρέχαν σ' αυτή, λίγοι πηγαίναν στο ψωμί,
όλοι τρέχανε στον μικρόν άγγελο που μοίραζε ουρανό
Ας μη το κρύβουμε διψάμε για ουρανό!

 Μίλτος Σαχτούρης, Ποιήματα (1945-1971), Κέδρος, Αθήνα 1996 (8η έκδ.), σ. 144


Περισσότερο, ακόμα κι από το ψωμί (την απλή επιβίωση), ο σημερινός άνθρωπος διψάει για ελπίδα, ελευθερία, όνειρα, όραμα και έμπνευση.
Αυτά του λείπουν, αυτά πρέπει να αναζητήσει μέσα στο 2020, περισσότερο ίσως από κάθε άλλη φορά.
Θα τα χρειαστεί για να στηρίξει τον εαυτό του αλλά και τους συνανθρώπους του, για να δώσει μια προοπτική στη μετριότητα και τη μιζέρια που τον περιβάλλει. Να την μεταλλάξει σε αντοχή και δύναμη για τα δύσκολα και σε έμπνευση και όραμα για τη δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου.
Τα όνειρα δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν.
Αντίθετα έγιναν δύναμη για τους τολμηρούς.




Πιο ξεκάθαρο μήνυμα απ' αυτό δε θα μπορούσε να μας αφήσει ο παλιός χρόνος.

Το "μπορώ" να το λες, να το ζεις!!
Να τολμάς να πετάς...να πετάς ψηλά!!

Καλή Χρονιά λοιπόν, ονειροπόλοι!!


Vasilis Lekkas - Dromoi Sto Fos (Horizon) | Official Lyric Video



Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2019

Αποχαιρετισμός στο χρόνο που φεύγει..



                                               
                      

Τάσος Λειβαδίτης - Τέχνη





Ἔζησα τά πάθη σά μιὰ φωτιά, τάδα ὕστερα νά μαραίνονται καί νά σβήνουν, καί μ' ὅλο πού ξέφευγα ἀπόνα κίνδυνο, ἔκλαψα γι' αὐτό τό τέλος πού ὑπάρχει σέ ὅλα. Δόθηκα στά πιό μεγάλα ἰδανικά, μετά τ' ἀπαρνήθηκα, καί τούς ξαναδόθηκα ἀκόμα πιό ἀσυγκράτητα. Ἔνοιωσα ντροπή μπροστά στούς καλοντυμένους, καί θανάσιμη ἐνοχή γιά ὅλους τοὺς ταπεινωμένους καί τοὺς φτωχούς, εἶδα τή νεότητα νά φεύγει, νά σαπίζουν τά δόντια, θέλησα νά σκοτωθῶ, ἀπό δειλία ἤ ματαιοδοξία, συχώρεσα ἐκείνους πού μέ συντρίψαν, ἔγλυψα ἐκεῖ πού ἔφτυσα, ἔζησα τήν ἀπάνθρωπη στιγμή, ὅταν ἀνακαλύπτεις, πλέον ἀργά, ὅτι εἶσαι ἕνας ἄλλος ἀπό κεῖνον πού ὀνειρευόσουνα, ντρόπιασα τ' ὄνομά μου γιά νά μή μείνει οὔτε κηλίδα ἐγωισμοῦ ἀπάνω μου κι ἦταν ὁ πιό φριχτός ἐγωισμός. Τίς νύχτες ἔκλαψα, συνθηκολόγησα τίς μέρες, ἀδιάκοπη πάλη μ' αὐτόν τόν δαίμονα μέσα μου ποὺ τά ἤθελε ὅλα, τοῦ ΄δωσα τίς πιό γενναῖες μου πράξεις, τά πιό καθάρια μου ὄνειρα καί πείναγε, τοῦ ΄δωσα ἁμαρτίες βαρειές, τόν πότισα ἀλκοόλ, χρέη, ἐξευτελισμούς, καί πείναγε. Βούλιαξα σέ μικροζητήματα φιλονίκησα γιά μιᾶς σπιθαμῆς θέση, κατηγόρησα, ἔκανα τό χρέος μου ἀπό ὑπολογισμό, καί τήν ἄλλη στιγμή, χωρίς κανείς νά μοῦ τό ζητήσει ἔκοψα μικρά-μικρά κομάτια τόν ἑαυτό μου καί τόν μοίρασα στά σκυλιά. Τώρα, κάθομαι μές στή νύχτα καί σκέφτομαι, πώς ἴσως πιά μπορῶ νά γράψω ἕνα στίχο, ἀληθινό.

Τάσος Λειβαδίτης - Τέχνη Τόμος Πρώτος 1950-1966.



Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2019

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!




Edward Julius Detmold


Τα Χριστούγεννα πρέπει να είναι μια μέρα με φουντωμένη τη φωτιά στο τζάκι, με μυρωδιές από λουλούδια και κρασί, με καλά λόγια, καλές αναμνήσεις και με ανανεωμένους δεσμούς.

Όμως αν λείπουν όλα τ' άλλα - η αγάπη είναι αρκετή.
Τζέσση Ο' Νηλ


Friedrich Ortlieb (1839-1909)


Τα στολίδια του χριστουγεννιάτικου δέντρου αποκτούν αξία μόνον όταν είναι παλαίμαχα, όταν τα κατεβάζουμε κάθε χρόνο από το πατάρι, λίγο πιο φθαρμένα κάθε φορά. Όμως αξίζουν το βάρος τους σε αναμνήσεις.

Πήτερ Γγκρέϋ (γεν. 1928)


William Kay Blacklock (1872-)


Να σου χαρίσουν ένα δώρο γεμάτο αγάπη και θυσία, διαλεγμένο με φροντίδα, που να εκφράζει όλο τον ενθουσιασμό αυτού που σου το χαρίζει. Δε θα λάβεις συχνά ένα τέτοιο δώρο, όμως όταν το λάβεις, εκτίμησέ το.

Έρμα Μπομπεκ (από το "Aπόγνωση")



Γεώργιος Ιακωβίδης  (1853-1932)



Καθόμουν κάτω από το γκι μ' ένα τελευταίο κερί να σιγοκαίει.
Όλοι οι χορευτές είχαν φύγει νυσταγμένοι, μόνο ένα κερί άναβε ακόμα, σκιές παραμόνευαν παντού. Και τότε ήρθε και με φίλησε. Ήμουνα κουρασμένος. Το κεφάλι μου έγερνε δεν άκουσα βήματα ούτε φωνή, παρά μονάχα, όπως καθόμουν εκεί, νυσταγμένος, ολομόναχος, σκυφτός στο σιωπηλό και σκοτεινό δωμάτιο, ήρθαν δυο χείλια - και με φίλησαν.

Ουώλτερ Ντε Λα Μαιρ, Βρετανός ποιητής και συγγραφέας  (1873-1956)



Γεώργιος Ιακωβίδης (1853-1932)



Τι σου εύχομαι.
Η οικογένεια ενωμένη, όλες οι μικροδιαφωνίες στην άκρη, τρόφιμα στο κελάρι, η πόρτα να χτυπάει, φιλικά πρόσωπα, σωροί από πακέτα, κάρτες απ' όσους αγαπάς, τίποτα να μην ξεχαστεί, τίποτα να μη σου καεί, γέλια, λίγες ανοησίες, ευτυχισμένες αναμνήσεις.
Σου εύχομαι με όλη μου την καρδιά να είναι τα Χριστούγεννά σου αυτό που πρέπει να είναι - λίγη ζεστασιά στη μέση του χειμώνα, ένα γέλιο στο σκοτάδι.

Σαρλότ  Γκρεϋ  (γεν.1937)

Winter-Landscape-with-Farm-Painting-1461

Παντού, παντού Χριστούγεννα απόψε! Χριστούγεννα στις χώρες του έλατου και του πεύκου, Χριστούγεννα στις χώρες της φοινικιάς και του αμπελιού. Χριστούγεννα εκεί που οι χιονισμένες βουνοκορφές οθρώνονται γαλήνιες και λευκές. Χριστούγεννα εκεί που τα παιδιά είναι χαρούμενα και γεμάτα ελπίδες.
Χριστούγεννα εκεί που οι γέροντες είναι γκριζομάλληδες και υπομονετικοί. Χριστούγεννα εκεί που η ειρήνη φτερουγίζει σαν περιστέρι. Χριστούγεννα κι εκεί που οι γενναίοι στρατιώτες δίνουν τη μάχη.
Παντού, παντού Χριστούγεννα απόψε!

Φίλλιπς Μπρουκς , Αμερικανός κληρικός και συγγραφέας (1835-1893)


 Σπύρος Βικάτος (1878-1960) To Χριστουγεννιάτικο Δέντρο

"...Τα παιδία έκρουσαν την θύραν.Να ’ρθούμε να τραγουδήσουμε, θεια;
Μετά μίαν στιγμήν ηκούσθη ένδοθεν βήμα, ηνοίχθη η θύρα, και γραίά τις με μαύρην μανδήλαν προκύψασα, είπε με θλιβεράν φωνήν:
–  Όχι, παιδάκια μ’, τι να τραγ’δήστε από μας; Έχουμε μεις κανένα; Καλή χρονίτσα να’ χετε, κι σύρτε αλλού να τραγ΄δήστε.
Τους έβαλε μίαν πενταρίτσαν εις την χείρα, και τα παιδία έφυγαν ευχαριστημένα, διότι, χωρίς άλλον κόπον, ειμή την ανάβασιν και κατάβασιν της κλίμακος, εκέρδισαν μίαν πεντάραν."
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης - Ο Αμερικάνος (1891)



Ivan Constantinovich Aivazovsky - Little Russian Ox Cart in Winter

"...Τώρα όμως είχαν έρθει τα Χριστούγεννα και η Βασιλίνα δεν μπορούσε ν' αντέξει άλλο την σιωπή. Πήγε στην ταβέρνα να δει τον Γίγκορ, τον κουνιάδο του πανδοχέα, που δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να κάθεται τεμπέλικα στο σπίτι του στην ταβέρνα, από τότε που είχε γυρίσει απ' την στρατιωτική θητεία. Ο κόσμος όμως έλεγε πως έγραφε τα πιο ωραία γράμματα, αν τον πλήρωνες αρκετά. Η Βασιλίνα μίλησε με τον μάγειρα στην ταβέρνα, και με την γυναίκα του πανδοχέα, και στο τέλος με τον ίδιο τον Γίγκορ, και τελικά συμφώνησαν στην τιμή - δεκαπέντε καπίκια.
Έτσι τώρα, την δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων, ο Γίγκορ καθόταν σ' ένα τραπέζι στην κουζίνα του πανδοχείου με μια πένα στο χέρι. Η Βασιλίνα καθόταν μπροστά του, βυθισμένη σε σκέψεις, με το ύφος της έγνοιας και της θλίψης στο πρόσωπό της. Ο άντρας της ο Πέτρος, ένας ψηλός, λιπόσαρκος γέροντας με φαλακρό, σκουρόχρωμο κεφάλι, την συνόδευε. Κοιτούσε σταθερά μπροστά του όπως ένας τυφλός  ένα τηγάνι τηγάνιζε χοιρινό τσιτσίριζε και κάπνιζε, κι έμοιαζε να λέει: "Σουτ, σουτ, σουτ!" Η κουζίνα ήταν ζεστή και στενή.
- Τι να γράψω; Ο Γίγκορ ρώτησε ξανά.
- Μη με βιάζεις! Γράφεις αυτό το γράμμα για τα λεφτά, όχι από έρωτα! Λοιπόν αρχίνα.
"Στον αξιότιμο γαμπρό μας Αντρέι Κραϊζόφιτς και στην μοναχοκόρη μας, την αγαπημένη Ευφημία στέλνουμε χαιρετίσματα κι αγάπη και την παντοτινή ευλογία των γονιών τους."
-Εντάξει! παρακάτω.
-"Τους ευχόμαστε ευτυχισμένα Χριστούγεννα. Ζούμε και είμαστε καλά, και το ίδιο ευχόμαστε για σας εις το όνομα του Θεού, του Πατέρα μας στα ουράνια..." Η Βασιλίνα σταμάτησε να σκεφτεί και αντάλλαξε ματιές με τον γέροντα.
"...το ίδιο ευχόμαστε για σας εις το όνομα του Θεού, του Πατέρα μας στα ουράνια..." επανέλαβε και ξέσπασε σε κλάματα.

Άντον Τσέχοφ  - Τα Χριστούγεννα

Καλά Χριστούγεννα σε όλους σας !!!
...(ακόμα και με έναν "Mog" στην κουζίνα σας :)












Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2019

Δυο χρόνια...






Βρήκαμε εύκολα να παρκάρουμε. Μέχρι να φτάσουμε, η υπερβολική κίνηση στους δρόμους είχε νικήσει όλες μας τις αντιστάσεις. Φτάσαμε ήδη ηττημένοι. Ακολουθήσαμε την ίδια διαδρομή ανάμεσα στους καλλωπιστικούς θάμνους και τα λειψά δένδρα που προσπαθούσαν χρόνια να υψωθούν χωρίς σπουδαίο αποτέλεσμα. 
Από πάνω μας ένα γεμάτο φεγγάρι ξεκουραζόταν μέσα σε άσπρα παχιά σύννεφα.
Είχε βάλει ψύχρα. 
"Θα κρυώσεις. Δε φόρεσες το μπουφάν σου..." 
Η στριφογυριστή μαρμάρινη σκάλα..κι άλλη σκάλα. Στο εσωτερικό ησυχία. Στους διαδρόμους ησυχία. Στο δωμάτιο ησυχία. 
Πλησίασα και στάθηκα όρθια δίπλα του. Δεν θυμάμαι πόση ώρα..πόσες ώρες πέρασαν.. Δεν ήθελα να φύγω. Κάποιοι μπήκαν. Δεν θυμάμαι ποιοι. 
"Κάνετε λίγο στην άκρη;" 
Έκανα στην άκρη. 
Τακτοποίησαν κάτι, άλλαξαν κάτι. Έφυγαν. Στάθηκα πάλι όρθια στο προσκέφαλο του. Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου απ' το πρόσωπό του. Τον κοίταζα αλλά τον σκεφτόμουν παιδί. Τι περίεργα παιχνίδια που στήνει ο νους κάτι τέτοιες ώρες. Τον έβλεπα παιδί. Μόνο έτσι. Άνοιξε τα μάτια του. Με κοίταξε έντονα για λίγα δευτερόλεπτα. "Αχ, Μαράκι μου..." είπε, κι αυτή ήταν η πρώτη φορά, σ' όλη μας τη ζωή, που με αποκάλεσε έτσι. 
Στο τελευταίο ταξίδι που κάναμε μαζί για να παραστούμε στην κηδεία του 95χρονου θείου Νίκου, σε όλο το δρόμο γελούσαμε. Έβαζε ξανά και ξανά το παρακάτω τραγούδι που του άρεσε εκείνη την εποχή. Είχε ήδη κλείσει 4 χρόνια συνεχόμενης χημειοθεραπείας.
Ξημερώματα του Αγ. Νικολάου, την επόμενη χρονιά, έφυγε κι ο Νίκος μας.
Από τότε αναρωτιέμαι συχνά "Μήπως έχω παρεξηγήσει το θάνατο;" 
Μήπως..μήπως ο θάνατος τελικά είναι μια γιορτή των ψυχών;

Για σένα Νικολό...








  












Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2019

Εσωστρέφεια








Της άρεσε η μυρωδιά της. 
Το έκανε συχνά όταν ήταν μόνη, να τεντώνει τη μπλούζα και να χώνει το πρόσωπό της μέσα στο άνοιγμα. 
Έμπαινε σε μια σκοτεινή σπηλιά που μύριζε σαν το δέρμα της. Έκλεινε τα μάτια και άφηνε μόνη, ελεύθερη την όσφρηση να εξερευνήσει το άγνωστο. 
Μόνο η μυρωδιά... Ζεστή σαν τσάι, μυρωμένη σαν πολυαγαπημένο ρούχο, άνοιγε νέους δρόμους στις σκέψεις της.
Μ’ αυτό τον τρόπο άρχισε σιγά-σιγά ν’ αγαπάει το σώμα της: μέσα απ’ τη μυρωδιά του. 
Όλα της φαίνονταν αλλιώτικα τώρα.
Το δέρμα έμοιαζε νεανικό, σχεδόν μωρού, μ’ αυτή την απαλή ροζ απόχρωση που του χάριζε το φως που διαπερνούσε την κόκκινη μπλούζα. 
Οι λεπτές φλέβες που διέτρεχαν το στήθος φαίνονταν πιο ντελικάτες και έσβηναν κομψά κάτω από τις μασχάλες. Οι μικρές ελιές, τα μοναδικά σκούρα στίγματα πάνω στο άσπρο, οδηγούσαν νωχελικά το βλέμμα της  προς τα κάτω.
Της έγινε συνήθεια στα δύσκολα να απομονώνεται και να μυρίζει το σώμα της.
«Είμαι τρελή» σκεφτόταν κάποιες φορές αλλά τις άλλες, τις περισσότερες, δεχόταν αυτό που της συνέβαινε σαν κάτι υπέροχο.

Έτσι έκλεινε όλο τον υπόλοιπο κόσμο απ’ έξω. Αυτή ήταν δική της ώρα και την απολάμβανε. Της έγινε εθισμός. Δεν περνούσε μέρα χωρίς να ζητήσει τη μυρωδιά της. Το γυμνό καθαρό δέρμα χωρίς τίποτα άλλο. Χωρίς αρώματα, κρέμες και τα συναφή.
Κάθε βράδυ αποκοιμιόταν με τη μυρωδιά της. 
Όλη τη νύχτα ένιωθε το δέρμα της, σαν άλλο άνθρωπο, να την αγκαλιάζει, να την προστατεύει. 
Κάθε βράδυ άνοιγε μια χοάνη μέσα από το άνοιγμα της μπλούζας της και την ρουφούσε ολόκληρη. Δεν υπήρχε όριο σ’αυτό. 
Ήταν μια διαδρομή προς τα πίσω. Μετρούσε ένα-ένα τα βήματά της προς τα πίσω, στο δρόμο που οδηγούσε στην υγρή, σκοτεινή, γλυκιά μήτρα όλο ζέστη και ασφάλεια.
Δεν είχε ανάγκη κανέναν πια, να της πει αν είναι όμορφη. 
Ούτε να περάσει το χέρι του πάνω στο δέρμα της για να το νιώσει... 


Eric Clapton - Layla (acoustic)















Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2019

Ρενουάρ και Ρενουάρ








"Ποια πιστεύω ότι πρέπει να είναι τα δύο χαρακτηριστικά ενός έργου τέχνης; Πρώτον, πρέπει να είναι απερίγραπτο και δεύτερον πρέπει  να είναι μοναδικό." Πιερ Ογκίστ Ρενουάρ.


Kυανή Ακτή 1915.  
Ένα κορίτσι ντυμένο στα κόκκινα, οδηγεί το ποδήλατό του σ’ ένα επαρχιακό δρόμο πνιγμένο μέσα σε πυκνή βλάστηση. 
Φθάνει σ’ ένα κτήμα, ανοίγει την σιδερένια αυλόπορτα και διασχίζει πεζή την απόσταση μέχρι το σπίτι του ζωγράφου Πιέρ Ογκίστ Ρενουάρ. 
Είναι η Αντρέ (Ντεντέ), μια άνεργη ηθοποιός, που έχει αναλάβει να ποζάρει στον ηλικιωμένο και άρρωστο ζωγράφο.  
Διαπερνώντας το αιωρούμενο σύννεφο της σκόνης, βλέπει να ανοίγεται εμπρός της λίγο-λίγο ένας άλλος κόσμος. 
Απλωμένα ασπρόρουχα στεγνώνουν στον ήλιο. 
Ένα ξύλινο τραπέζι στην αυλή γεμάτο πουλερικά που κάποιες γυναίκες τα μαδούν με σχολαστικότητα. 
Ένα μικρό αγόρι τρέχει ανάμεσα στους σκονισμένους θάμνους και κρύβεται στις σκιές τους. 
Ο ήλιος παίζει κρυφτό πίσω απ' το φύλλωμα της λεύκας. 
Μια πόρτα τρίζει.
Ένα ελαφρύ αεράκι παρασύρει τα πούπουλα απ’ το τραπέζι και τα στροβιλίζει ψηλά.
Το κορίτσι χτυπάει το κουδούνι της εξώπορτας.
Μια γυναίκα της ανοίγει και την οδηγεί στο εσωτερικό του σπιτιού. 
Εκεί, σε λίγο, θα συναντήσει το πεπρωμένο της και το πεπρωμένο των ανθρώπων που θα επηρεάσει.








Kυανή Ακτή 1915.
Ο διάσημος Γάλλος ζωγράφος Πιέρ Ογκίστ Ρενουάρ, σε προχωρημένη ηλικία, ζει σ’ ένα «κουκλόσπιτο», γεμάτο φως, πίνακες και γυναίκες, που μοναδικό τους μέλημα είναι να τον υπηρετούν. Μαζί του ζει ο Κλοντ, ο μικρότερος γιος του.  Οι δύο μεγαλύτεροι, ο Πιέρ και ο Ζαν πολεμούν. 
Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος μαίνεται.
Βρίσκεται βυθισμένος στη θλίψη λόγω του πρόσφατου θανάτου της συζύγου του, που υπεραγαπούσε ενώ παλεύει συγχρόνως με την παραμορφωτική αρθρίτιδα και τους φρικτούς πόνους που του προκαλεί. Λόγω της ασθένειας είναι αναγκασμένος, για να ζωγραφίσει, να δένει στο χέρι του το πινέλο. 
Παρ' όλα αυτά δεν σταματάει να ζωγραφίζει.

Μια μέρα καταφθάνει στο σπίτι του μια κοπέλα, η Αντρέ. Θα είναι το τελευταίο του μοντέλο. Ο ηλικιωμένος Ρενουάρ «ανασταίνεται». Αυτό το κορίτσι με τη ζωντάνια  του και το εκρηκτικό του ταμπεραμέντο δίνει ξανά ζωή και έμπνευση στον ηλικιωμένο ζωγράφο. Γίνεται η τελευταία μούσα του και του ποζάρει γυμνή.





Το σπίτι όμως αναστατώνεται. 
Η «ιερή» τελετουργική καθημερινότητα που είχε επιβάλλει η γυναίκα του ζωγράφου, όσο ζούσε, ανατρέπεται από την ατίθαση και ελευθεριάζουσα Αντρέ.΄

Ο Ζαν τραυματίζεται σοβαρά και επιστρέφει στο σπίτι για να αναρρώσει. Εκεί γνωρίζει την Αντρέ και την ερωτεύεται με πάθος. 
Καθηλωμένος από τα τραύματά του, μακριά από το μέτωπο του πολέμου, αποφασίζει να ασχοληθεί περισσότερο με αυτό που αγαπά περισσότερο: τον κινηματογράφο.
Η επιρροή της Αντρέ σ' αυτό είναι καταλυτική. Γίνεται η μούσα του.Τον παροτρύνει να δοκιμάσει τις δυνάμεις του σε κάτι που ο πατέρας του απεύχεται. 

"Ρενουάρ -Έχω ένα γιο ηθοποιό. Τον Πιερ.
Αντρέ - Ναι;
Ρενουάρ - Εδώ και ένα χρόνο.
Αντρέ - Έχει παίξει στο σινεμά;
Ρενουάρ - Δόξα Τω Θεώ, όχι. Στο θέατρο! Αλλά δεν είναι και πολύ καλύτερο.
Αντρέ - Γιατί το λέτε αυτό;
Ρενουάρ - Δεν είναι κανονική δουλειά. Η δεξιοτεχνία του να χρησιμοποιείς τα χέρια σου, για να φτιάξεις κάτι…που να έχει διάρκεια.
Αντρέ - Πού να μείνει στο μυαλό του κόσμου;
Ρενουάρ - Ακριβώς. Για παράδειγμα… μια καρέκλα.  Ένα σπίτι. Ένα ζευγάρι παπούτσια. Ένα πιάτο.
Αντρέ - Πάντα έτσι είσαι;
Ρενουάρ - Πώς;
Αντρέ - Ένας γέρος γκρινιάρης.
Ρενουάρ - Ποτέ όταν δουλεύω.
Αντρέ - Και ο τρίτος γιος σου;
Ρενουάρ - Ο Ζαν;
Αντρέ - Τι κάνει;
Ρενουάρ - Τα πάντα και τίποτα..."


Ο Ζαν Ρενουάρ που μικρός "...έκανε τα πάντα και τίποτα!" έγινε στην πορεία της ζωής του "...Ο σημαντικότερος σκηνοθέτης όλων των εποχών. Ένας Ρενουάρ στο λευκό πανί είναι όπως μια Ρολς Ρόις στο γκαράζ." όπως έγραψε λίγες μέρες μετά το θάνατό του, το Φεβρουάριο του 1979, ένας γίγαντας του κινηματογράφου, ένας ιδιοφυής δημιουργός, αντάξιός του, ο Όρσον Γουέλς.
  
Για πολλούς ιστορικούς και θεωρητικούς του κινηματογράφου ο Ζαν Ρενουάρ είναι ο κινηματογραφιστής που μίλησε μέσα από τις ταινίες του για τα σημαντικότερα ζητήματα που απασχόλησαν την Ανθρωπότητα και την εποχή του: τη φτώχεια, τον έρωτα, το θάνατο, τη διαφθορά, τον πόλεμο, τον ξεπεσμό των αστών και των κτηματιών, και όλα αυτά με έναν μοναδικό, ποιητικό τρόπο - παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές κινηματογραφιστών. Το στίγμα που άφησε στην ιστορία του κινηματογράφου διακρίνεται από τις έντονες επιρροές του εικαστικού και πολιτισμικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο μεγάλωσε.

"...Ως παιδί μεγάλωσα με τους γονείς μου, ανθρώπους ανίκανους να κάνουν τα στραβά μάτια μπροστά στην αλήθεια που κρύβεται κάτω από τη μάσκα. 
Ήμουν πολύ τυχερός που διδάχτηκα να βλέπω τα πράγματα ξεπερνώντας τις αυταπάτες της νιότης. Αυτό όμως δυσαρεστεί τους ανθρώπους. Η αλήθεια τους κάνει να νιώθουν άβολα." είπε αναφερόμενος στην σπουδαία ταινία του "Ο Κανόνας του Παιχνιδιού" ( The Rooles of the Game- 1939)

Ο Κανόνας του Παιχνιδιού και η Μεγάλη Χίμαιρα, του Ζαν Ρενουάρ αποτελούν κλασσικά αριστουργήματα της 7ης τέχνης. Ειδικά ο Κανόνας του Παιχνιδιού θεωρείται η δεύτερη καλύτερη ταινία όλων των εποχών μετά τον Πολίτη Κέιν του Όρσον Γουέλς.

Ο κόσμος του Ζαν Ρενουάρ στη ιστορία του σινεμά


  






Ζαν Ρενουάρ, ο σημαντικότερος σκηνοθέτης όλων των εποχών και πατέρας του ποιητικού ρεαλισμού.


 Πιέρ Ογκίστ Ρενουάρ, ένας από τους κύριους ζωγράφους του Ιμπρεσιονισμού (= η αποτύπωση του φευγαλέου, της εντύπωσης που δημιουργείται περισσότερο παρά της φόρμας. Είναι η επανάσταση κατά του κλασικισμού, μια προσπάθεια απεικόνισης της εντύπωσης μόνο με χρώμα.)
ΙΜΠΡΕΣΙΟΝΙΣΜΟΣ

Ο Ζαν με τον ζωγράφο πατέρα του.





       Αντρέ Χόεσλινγκ (1900-1979)

Ήταν πρόσφυγας από την Αλσατία. Δέχτηκε να ποζάρει στον Πιέρ Ογκίστ Ρενουάρ μετά από πρόταση της γυναίκα του, λίγο πριν το θάνατό της. 
Ο Ζαν Ρενουάρ, παντρεύτηκε την Αντρέ, απέκτησε μαζί της ένα γιο και της έδωσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στις πρώτες βουβές ταινίες του αλλάζοντας το όνομά της σε Catherine Hessling.



Η γυναίκα στους πίνακες του Ρενουάρ είναι η ίδια η Φύση.



"...Κάποια μέρα ένας από μας που δεν είχε μαύρο χρώμα, χρησιμοποίησε το μπλε. Ο ιμπρεσιονισμός είχε γεννηθεί."





"...Είναι με το πινέλο μου που κάνω έρωτα."



"Ο πόνος φεύγει. Η ομορφιά μένει." 








"...Άν ο Θεός δεν είχε πλάσει τα στήθη των γυναικών, δεν ξέρω αν θα είχα γίνει ζωγράφος."




"...Να είσαι καλός τεχνίτης. Αυτό δε σε εμποδίζει να είσαι μεγαλοφυΐα."



Όλα τα πλάνα της ταινίας είναι σαν ζωντανοί πίνακες (tableaux vivants) του Ρενουάρ.


"...Πλησιάζεις τη Φύση με θεωρίες... και η Φύση τις πετάει κάτω."







Οι διάλογοι και οι φωτογραφίες είναι από την ποιητική βιογραφική ταινία "Renoir" του Ζιλ Μπουρντό, που αποτέλεσε την επίσημη υποψηφιότητα της Γαλλίας για το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας το 2014.





Η υπέροχη μουσική του έργου ανήκει στον πολυβραβευμένο συνθέτη κυρίως μουσικής ταινιών Αλεξάντρ Ντεσπλά  (το γένος Αλέξανδρος Λαδόπουλος με καταγωγή από το Βόλο). Έχει ήδη δύο Όσκαρ στο ενεργητικό του. 

Αλεξάντρ Ντεσπλά


Μια μουσική βόλτα μέσα από ταινίες: Alexandre Desplat



Alexandre Desplat "Renoir"



Ο Γάλλος ζωγράφος και εκπρόσωπος του ιμπρεσιονισμού Πιερ Ογκίστ Ρενουάρ, γεννήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου του 1841 και απεβίωσε στις 3 Δεκεμβρίου του 1919 ( https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B9%CE%B5%CF%81_%CE%A9%CE%B3%CE%BA%CF%8D%CF%83%CF%84_%CE%A1%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%AC%CF%81)

Ο Γάλλος σκηνοθέτης Ζαν Ρενουάρ γεννήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου του 1894 και απεβίωσε στις 12 Φεβρουαρίου του 1979. https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%96%CE%B1%CE%BD_%CE%A1%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%AC%CF%81)

Πηγή αποφθεγμάτων: Ογκίστ Ρενουάρ αποφθέγματα