Προς το παρόν,...και μετά, βλέπουμε (3)

 

                                         

"Πρέπει να ανεβείτε ένα βουνό για να μάθετε τί σας συνδέει με την ύλη"
Χένρι Ντέιβιντ Θορώ

Σήμερα

Άρχισε πάλι ο εφιάλτης με τις φωτιές. Μια αγανάκτηση διάχυτη παντού, στους ανθρώπους, στη φύση, στα ζώα.  Όσο θυμώνουν οι άνθρωποι τόσο άσχημα φέρονται σε ό,τι υπάρχει και ζει γύρω τους. Γενικά μιλάω. Αλίμονο αν ήταν έτσι όλοι. Παρατηρώ όμως ένα μούδιασμα απ' τη μια μεριά και επιθετικές διαθέσεις απ' την άλλη. Μια διπολικότητα στις αντιδράσεις των ανθρώπων που δεν ξέρεις πότε και προς τα πού θα εκδηλωθεί. Νιώθω πως τίποτα δεν εξαρτάται πλέον από εμάς τους ίδιους, εκτός από την μυστική μας ψήφο, όταν έρθει η ώρα. Για τώρα, ας προσέχουμε το περιβάλλον μας και όσους μπορούμε.

Από μας πέρασε η φωτιά και κατέκαυσε 66.000 στρέμματα γης, σπίτια, δέντρα, ζώα. Όσο κρατούν τα μελτέμια τόσο η φωτιά θα "τρέφεται" και θα φουντώνει ανεξέλεγκτη. Τι να σου κάνουν τα εναέρια μέσα όταν δεν μπορούν να πετάξουν ή οι κατάκοποι πυροσβέστες, εθελοντές και κάτοικοι που δεν βλέπουν μπροστά τους από την εξάντληση και τον πυκνό καπνό; 

Από σπινθήρες ανεμογεννήτριας είπαν οι εμπειρογνώμονες πως προήλθε η πυρκαγιά. 

Δυστυχώς βρισκόμαστε στο έλεος της ανθρώπινης ηλιθιότητας και της ανθρώπινης απληστίας αλλά αυτό που μας σώζει την ίδια στιγμή είναι η ανθρώπινη αλληλεγγύη και η δύναμη των "λίγων" που διατηρούν ακόμα μεγάλα αποθέματα ανθρωπιάς και δύναμης. 

Αυτοί οι λίγοι λοιπόν και όλοι εμείς που γνωρίζουμε τα όρια της φύσης και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ας σώσουμε ό,τι σώζεται ακόμα, σ' αυτόν τον κόσμο.

Η καταστροφική φωτιά στην αρχή της

Τα παραπάνω είναι μια απαραίτητη προσθήκη στην κανονική ροή της δικής μας εμπειρίας στο χωριό που συνεχίζεται άλλοτε με ευχάριστο τρόπο και άλλοτε, όπως παραπάνω, με τον χειρότερο.

Πριν λίγες μέρες

Οι τελευταίες μέρες ήταν αφόρητες. Έβραζε ο τόπος. Ο ουρανός γαλακτερός και τα απέναντι βουνά μόλις που διακρίνονταν μέσα από την αχλή της ζέστης. Πού όρεξη και αντοχή για δουλειές; Απόγευμα το αποφασίσαμε να κατέβουμε για μπάνιο. Μυρμήγκια ο κόσμος στις παραλίες. Κάπου μαυροβρήκαμε και είπαμε ας κάτσουμε για μια βουτιά μέχρι να δύσει ο ήλιος. Στον λιγοστό ίσκιο που έδιναν τα αλμυρίκια, καμία αλληλεγγύη. Άπλωναν τις τσάντες τους για μην τους πάρουν τη θέση.

Αγανακτήσαμε. Οκ, το είχαμε πει πως μόνον καθημερινές θα κατεβαίνουμε για μπάνιο αλλά σήμερα κάτι μας έπιασε και δεν το τηρήσαμε. Κακώς! Πολύ κακώς!

Ξεκούραση 😎 

Σούρουπο μαζέψαμε τα πράγματά μας και φύγαμε.

«…Με το που περάσαμε την αυλόπορτα, καταφθάνει ο κύριος Μάνθος, ο γείτονας.

Τώρα πήγατε για μπάνιο; Το πρωί έπρεπε να πάτε. Κουνήσαμε το κεφάλι πως συμφωνούμε. Η κούραση μας είχε χτυπήσει κόκκινο. Ο Μάνθος δεν έβλεπε δεν ήξερε. Συνέχισε απτόητος.

Εγώ παίρνω την κυρά  και τον Γιάννη και κατεβαίνουμε πρωί, βλέπετε το αυτοκίνητο που κατεβαίνει. Μη μου πείτε πως δεν το βλέπετε. Κρατούσα την τσάντα της θάλασσας και επιπλέον μια τσάντα από το φούρνο και το μπακάλικο. Είχαμε περάσει από το ζαχαροπλαστείο και είχαμε πάρει δύο παγωτά. Βιαζόμασταν να καθίσουμε κάπου και να τα απολαύσουμε με ησυχία. Όχι. Οι βουλές του κυρίου Μάνθου ήταν άλλες. Ήθελε παρέα κι όταν ο κύριος Μάνθος θέλει παρέα δεν βλέπει τίποτα, δεν καταλαβαίνει τίποτα.  Από ευγένεια δεν τον διακόψαμε. Καθίσαμε μαζί του κι ας ξέραμε πως θα άρχιζε πάλι τις ίδιες ιστορίες από το στρατό και πώς γνώρισε την κυρά του ... Χιλιοειπωμένες ιστορίες. Εκείνος μίλαγε, εμείς κουνούσαμε το κεφάλι. Απ’ το πολύ κούνημα έτοιμοι είμασταν να μας πάρει ο ύπνος. Η ώρα στο μεταξύ περνούσε. Η 9 έγινε 10, προχώρησε στις 11, έφτασε 12. Ο Ροβινσώνας μπήκε στο σπίτι να πιεί νερό και δεν ξαναγύρισε.

Που είναι αυτός; Χάθηκε, διαμαρτυρήθηκε ο κύριος Μάνθος. Του χάρισα ένα παγωμένο χαμόγελο. Είχα ξεπαγιάσει. Καθόμουν ώρα με το παγωμένο μαγιό κολλημένο πάνω μου. Ο Μάνθος δεν έβλεπε, δεν ήξερε.  Κάποια στιγμή του τέλειωσαν οι ιστορίες. Και πάνω που σκεφτόμουν τώρα θα φύγει, βγάζει από τη σακούλα που κρατούσε ένα χαρτί και το βάζει μπροστά μου. Για ρίξε εδώ μια ματιά και πες τι καταλαβαίνεις. Με την ησυχία σου δεν βιάζομαι, αλλά μην το καθυστερήσεις. Πρέπει να δώσω απάντηση αύριο.

Η πανσέληνος του ελαφιού από την πίσω βεράντα

Τέλεια! Άνοιξα το ρημαδόχαρτο περισσότερο για να ξεμπερδεύω μήπως καταφέρω να φάω επιτέλους εκείνο το παγωτό. Ήξερα πως ήταν ικανός να με κρατήσει εκεί μέχρι το πρωί για να πάρει την απάντηση που ήθελε. Όσο προσπαθούσα να βγάλω άκρη με το έγγραφο εκείνος συνέχιζε τις διηγήσεις του. Αυτή τη φορά άρχισε να μιλάει για τα παιδικά του χρόνια στην Κρήτη. Ή το χαρτί θα διαβάσω ή θα ακούω τις ιστορίες σου κύριε Μάνθο μου, είπα. Το ‘πιασε και σταμάτησε. Όμως κράτησε λίγο. Συνέχισε κάπως δειλά αυτή τη φορά, αλλά αποφασισμένος να ολοκληρώσει αυτό που είχε ξεκινήσει να λέει. Και που λες ο αδελφός μου ζητάει να συμφωνήσω να πουλήσει το χωράφι που έχουμε μισιακό. Εγώ λείπω τόσα χρόνια από την Κρήτη. Την τελευταία φορά που βρεθήκαμε αρπαχτήκαμε για τα καλά και τώρα ζητάει συμφωνία. Τούτος ο διάολος που μου έστειλε τι είναι;

Πάνω που άρχισα να απελπίζομαι για τα καλά, πήρε το μάτι μου μια σκιά να κινείται ύποπτα πίσω από τα δέντρα του κήπου. Την είδε και ο Μάνθος. Ο Γιάννης! είπε, κι αμέσως άλλαξε ύφος. Τι έγινε, τι θέλεις; φώναξε στο γιο του που πράγματι στεκόταν μισο κρυμμένος στην σκιά και του έκανε νοήματα. Η μαμά είπε να έρθεις αμέσως στο σπίτι, πέρασε η ώρα. Στο άκουσμα αυτής της διαταγής ο κύριος Μάνθος έγινε αρνάκι. Τα μάζεψε και έφυγε. Ούτε καληνύχτα δεν πρόλαβε να πει πάνω στη βιασύνη του.

Το ηλιοβασίλεμα από την ταράτσα

Την άλλη μέρα το πρωί κατέφθασε νωρίς, αγκαλιά με δυο γλάστρες. Ακόμα κοιμάστε; Εγώ είμαι στο πόδι απ’ τις τέσσερις. Και τί κάνεις μες στη νύχτα βρε Μάνθο τον ρώτησε ο Ροβινσώνας. Ακούω τα δέντρα. Ακούω τα φύλλα που σκάνε στα κλαδιά. Παίρνω το φακό και τα ψάχνω…

Μετά γύρισε προς τη μεριά μου. Τις είχα φυτεμένες για σένα. Πιπερίτσες καλλωπιστικές. Είναι γεμάτος ο κήπος. Κόκκινες , πορτοκαλιές και κίτρινες πιπερίτσες! Κοίτα ομορφιά! Δεν θέλουν φροντίδα. Και στη γη να τις φυτέψεις θα πιάσουν αμέσως. Τις δέχτηκα με χαρά και τον ευχαρίστησα, έδειχνε ικανοποιημένος. Να πάτε πρωί για μπάνιο, όχι σαν χθες. Κούνησα το κεφάλι. Τις έβαλα στην μπροστινή βεράντα κι αμέσως ομόρφυνε ο τόπος…»

Τι κάθομαι και θυμάμαι τώρα; Τα μικρά ασήμαντα συμβάντα που έγιναν πριν τόσα πολλά χρόνια;

Ναι. Γιατί μάθαμε πρόσφατα πως ο κύριος Μάνθος τα τελευταία χρόνια παλεύει με την άνοια και η κυρά του με τον Γιάννη  έφυγαν πρόωρα απ’ τη ζωή. 

Κι εγώ, κάθομαι εδώ, στην μπροστινή βεράντα κι αναπολώ τις πιπερίτσες του, εκείνον τον γλυκό τρόπο του να ξοφλάει τα "χρέη" του, ομορφαίνοντας τον τόπο...💚 

🕮🕮🕮🕮🕮🕮🕮🕮🕮🕮

 
  Τελείωσα την «Αγανάκτηση» του Φίλιπ Ροθ. Ήταν ό,τι έπρεπε μετά από την δοκιμασία των ατελείωτων περιγραφών του, κατά τα άλλα, σπουδαίου Άρχοντα των Μυγών.

Αμερική του ’51. Δεύτερος χρόνος του πολέμου στην Κορέα. Ένας νεαρός, ο Μάρκους, μελετηρός, νομοταγής και παθιασμένος βρίσκεται στο δεύτερο έτος ενός ακραία συντηρητικού με θρησκευτικές καταβολές πανεπιστημίου. Ο Μάρκους αντιμετωπίζει ένα μεγάλο πρόβλημα και θέλει να καταφέρει τρεις στόχους. 

Το μεγάλο πρόβλημα είναι ο παράλογος, εμμονικός και ακραία καταπιεστικός πατέρας του που φοβάται πώς κάτι κακό θα συμβεί στο γιο του και γι' αυτό τον παρακολουθεί παντού ή να βάζει άλλους να τον παρακολουθούν παντού. Μπουκάρει στο δωμάτιό του, ψάχνει τα πράγματά του, μετράει τα δευτερόλεπτα μέχρι να γυρίσει σπίτι από το σχολείο ή τις αθλητικές του δραστηριότητες. Όταν ο Μάρκους αργεί, ο πατέρας του κλειδώνει την πόρτα. Με λίγα λόγια ο Μάρκους βιώνει βαθιά αγανάκτηση. 

Φεύγοντας από το σπίτι για σπουδές πιστεύει πως επιτέλους γλύτωσε από τον πατρικό έλεγχο, αλλά δυστυχώς το καθεστώς αυτό συνεχίζεται γιατί ο πατέρας βρίσκει τρόπους να τον ελέγχει ακόμα και μέσα στην πανεπιστημιούπολη. Σ' αυτό έρχεται να προστεθεί και η αυστηρή επιτήρηση του ίδιου του πανεπιστημίου που επιβάλει στους φοιτητές θρησκευτικούς και αναχρονιστικούς κανονισμούς.

Ο Μάρκους όμως πήγε εκεί για να πραγματοποιήσει συγκεκριμένους στόχους που είναι: να φύγει όσο πιο μακριά γίνεται από το σπίτι, να αριστεύσει στα μαθήματα για να γλυτώσει την στράτευσή του στον πόλεμο της Κορέας - που ακόμα κι αν δεν τη γλυτώσει, οι άριστοι βαθμοί του θα του εξασφαλίσουν μια θέση σε υπηρεσία πληροφοριών και δεν θα σκοτωθεί  πολεμώντας ως πεζικάριος. Παράλληλα να εργαστεί τα Σαββατοκύριακα  ως σερβιτόρος για να συμβάλλει στα έξοδα των σπουδών του.

Τα πράγματα όμως δεν εξελίσσονται όπως τα περιμένει. Η φοίτησή του είναι ταραχώδης και πολύ αποκαλυπτική σχετικά με τον τρόπο που ο ίδιος σχετίζεται με τους άλλους, με την αρχή της ερωτικής του ζωής, και κυρίως με την δική του μοναδική αλήθεια.

Το συστήνω ανεπιφύλακτα!!

Συνεχίζεται…

Προς το παρόν...και μετά βλέπουμε (1)

Προς το παρόν...και μετά βλέπουμε (2)

Προς το παρόν...και μετά, βλέπουμε (2)

Τα πρώτα λουλούδια.   
Βίνκα ή δαφνούλα, βασιλικός και μίνι γαρυφαλλιά.

"Όποιος προχωράει αποφασιστικά προς την κατεύθυνση των ονείρων του, και παλεύει για να ζήσει τη ζωή που είχε ονειρευτεί, θα συναντήσει την επιτυχία εκεί που δεν περίμενε".Χένρι Ντέιβιντ Θορώ (1817-1862)

Προσωπικά, δεν περιμένω να συναντήσω καμία επιτυχία. Αυτό που προσδοκώ είναι να φτάσω σε εκείνο το σημείο ηρεμίας που να νιώθω ένα με τη φύση. Η ζωή μέχρι τώρα ήταν "πολύτροπη" και πολυτάραχη με πολλές ευχάριστες και δυσάρεστες εκπλήξεις, όπου μία απ' αυτές μας την φύλαγε για το τέλος. Αυτός ήταν και ο λόγος να "αναστήσουμε" αυτό το σπίτι. Πιστεύω πως θα πιάσει τόπο η προσπάθεια τόσο για μας όσο και για το αγαπημένο μας κορίτσι. 

Ήταν αναμενόμενο πως το πρώτο διάστημα στο χωριό θα είχε περισσότερες υποχρεώσεις από διαστήματα χαλάρωσης και ηρεμίας. Έτσι κι έγινε. Κάθε μέρα παρουσιαζόταν και ένα πρόβλημα που έπρεπε να λυθεί. Όπως π.χ. ο παλιός θερμοσίφωνας που χάλασε και χρειάστηκε αλλαγή. Αυτό μπορεί να ακούγεται ΟΚ στην πόλη, στο χωριό όμως είναι "ειδική αποστολή". Υδραυλικός δεν υπάρχει ούτε για δείγμα. Πρέπει να βρεις και να φέρεις κάποιον από μακριά. Το κόστος και ο χρόνος που απαιτείται είναι παράγοντες υπολογίσιμοι.

Έναν -δυο που βρήκαμε μέσω διαδικτύου αρνήθηκαν επικαλούμενοι φόρτο εργασίας. Ένας τρίτος που μας άλλαξε πέρσι όλη την υδραυλική εγκατάσταση με εξωτερικούς σωλήνες γιατί οι εσωτερικοί είχαν κατά τόπους σκουριάσει και τρυπήσει, δεν απάντησε ποτέ στις κλήσεις μας. 

Άλλη λύση δεν υπήρχε από το να βγάλουμε τον παλιό θερμοσίφωνα και να βάλουμε τον καινούργιο μόνοι μας. Και για να ακριβολογώ μόνος του, διότι ο σύντροφος της περιπέτειας είναι καλός σε αυτά, όπως λέμε πιάνουν τα χέρια του. Εγώ αναγκαστικά κράτησα τον βοηθητικό ρόλο.

Δεν φαντάζεστε πόσο δύσκολο είναι! Μας πήρε 4 μέρες αυτή η προσπάθεια. Έδωσε τα ρέστα του! Ο χώρος ήταν στενός, ο θερμοσίφωνας βαρύς, έπρεπε να βρει τρόπο να τον ανεβάσει στη σκάλα κρατώντας τον αγκαλιά δεμένο με σκοινιά που εγώ κρατούσα  από κάτω και να τον ισορροπήσει πάνω σε κοτσαδόρο που ήταν τοποθετημένος στο τελευταίο σκαλί της σκάλας. Οι ισορροπίες που έπρεπε να κρατηθούν ήταν πολύ λεπτές. Μια λάθος κίνηση και ο θερμοσίφωνας θα βρισκόταν πάνω μου και πάνω στη ντουζιέρα. Ζέστη, και ο ιδρώτας ποτάμι... Και εδώ θέλω να αναφέρω πως η ηλικία του σε συνδυασμό με  την αναπνευστική του δυσκολία τον έκαναν "ήρωα" στα μάτια μου. 

Ο ήρωας "επι το έργον"

Καινούργιες τρύπες στον τοίχο γιατί οι παλιές δεν εξυπηρετούσαν την στήριξη του νέου θερμοσίφωνα. Όμως ο τοίχος είναι από οπλισμένο σκυρόδεμα και το τρυπάνι έπεφτε πάνω σε σίδερο... Ουφ...Αρκετά με αυτό...Καταλάβατε γιατί χρειάστηκαν 4 μέρες για να ολοκληρωθεί το εγχείρημα! 

Το επόμενο πρωινό, νωρίς, έκανα το τσάι μου και βγήκα να το πιω στην μπροστινή βεράντα. Τα τζιτζίκια είχαν ξεκινήσει από το χάραμα το τραγούδι τους. Πού και που ακουγόταν και το κελάηδισμα πουλιών που τρυγούσαν σπόρους στο μπροστινό χέρσο οικόπεδο που είναι καλυμμένο από ψηλά ξερά χόρτα. 

Κάποια στιγμή, μια ανεπαίσθητη κίνηση στο μπαλκόνι του πιο κάτω έρημου σπιτιού τράβηξε το βλέμμα μου. Προσπάθησα να διακρίνω τι ήταν, με κάποιο φόβο. Είχα νιώσει τον ίδιο φόβο και το προηγούμενο βράδυ που ήμουν μόνη στο σπίτι, όταν άκουσα εκείνο το έντονο σούρσιμο στα ξερά χόρτα και μετά "κάτι" να μπαίνει στον κήπο και να φθάνει μέχρι τη βεράντα. Υπέθεσα πως ήταν κάποιο αδέσποτο σκυλί που βρήκε τρόπο να περάσει πάνω από το πεσμένο σύρμα και να χωθεί στη ζούγκλα του κήπου. Έμεινα μέσα στο σπίτι και περίμενα να δω τι θα γίνει. Δεν έγινε τίποτα. Ό,τι ήταν έφυγε, όπως ήρθε. 

Αυτή τη φορά όμως ήθελα να λύσω οπωσδήποτε την απορία μου και γι' αυτό δανείστηκα τα κιάλια του σπιτιού. Και τότε είδα μια πανέμορφη κοκκινότριχη αλεπουδίτσα που γλυφόταν αμέριμνη πάνω στο σιδερένιο εξώστη του έρημου σπιτιού. Δεν είχε αντιληφθεί μάλλον την παρουσία μου ή την είχε αντιληφθεί αλλά η απόσταση που μας χώριζε της δημιουργούσε ασφάλεια. Αφού καθαρίστηκε σχολαστικά μετά ξάπλωσε Κυρία (!) να απολαύσει τη θέα που απλωνόταν μπροστά μας.

Η θέα μπροστά μας

 Όταν η ώρα πήγε οκτώ και ο σιδερένιος εξώστης προφανώς ζεστάθηκε πολύ, η αλεπουδίτσα έφυγε αθόρυβα. Τώρα είμαι σίγουρη πως εκείνη ήταν που με επισκέφτηκε το προηγούμενο βράδυ. Ίσως πλησίασε για να πιεί νερό από το δοχείο που έχω πάντα γεμάτο για τις γάτες.  

Και τώρα που είπα γάτες, να προσθέσω πως στην παρέα μας είναι και ο Ρίνγκο Σταρ, που βρήκε εδώ απ' την πρώτη στιγμή τα μέλια του και κόβει βόλτες παντού. Η μεγάλη του αδυναμία όμως είναι να ξαπλώνει στην ταράτσα που έχει ησυχία και δεν τον ενοχλεί κανείς. Ο Ρίνγκο είναι ένα ολόκληρο κεφάλαιο από μόνος του.   Αντιστέκεται σθεναρά σε κάθε καινούργια γατίσια εισβολή στο σπίτι και δίνει μάχες για να εδραιώσει την κυριαρχία του. Οι σοβαρές γατίσιες μάχες δίνονται κάτω από τη συκιά. Μέχρι στιγμής φαίνεται να έχει καταφέρει το στόχο του.  

Προς το παρόν, προσπαθούμε να σώσουμε από τα δόντια του ό,τι πετάει και σέρνεται κοντά του. Γρύλοι, ακρίδες, σαμιαμίδια ακόμα και κουνούπια έχουν γίνει στόχος του.

Ρομαντζάδα(;) στο ηλιοβασίλεμα. :)

Πατώντας στο παρελθόν ενώ συγχρόνως κοιτάζω το μέλλον, αποφάσισα να ξεκινήσω το διάβασμα με βιβλία κλασσικής λογοτεχνίας που, μερικά από

 αυτά, είχα διαβάσει στο παρελθόν.  Η αλήθεια είναι πως η σύγχρονη λογοτεχνία δεν με έχει κερδίσει, εκτός από κάποιες αξιόλογες εξαιρέσεις. 

Άρχισα λοιπόν με το βιβλίο του Βρετανού συγγραφέα και νομπελίστα Ουίλιαμ Γκόλντινγκ "Ο Άρχοντας των Μυγών".

Ο λόγος που με έκανε να το πάρω ξανά στα χέρια μου ήταν η ξεχωριστή αναφορά που έκανε σ' αυτό ο Στήβεν Κίνγκ στο βιβλίο του "On writing (The memoir of Craft), το οποίο διάβασα πρόσφατα.

Ο άρχοντας των μυγών, αναφέρεται σε μια ομάδα μικρών αγοριών που προσπαθούν να επιβιώσουν μόνα τους σε ένα νησί μετά από μια παγκόσμια καταστροφή. Κάθε κεντρικός ήρωας συμβολίζει διαφορετικές ανθρώπινες αξίες και κοινωνικές επιταγές.

Δεν κέρδισα κάτι περισσότερο με τη δεύτερη ανάγνωση. Θαύμασα το ίδιο τις ατελείωτες και επαναλαμβανόμενες περιγραφές του νησιού που στο τέλος όμως βαρέθηκα θανάσιμα. Με κράτησαν όμως άπνοη, όπως παλιά, οι χαρακτήρες των μικρών ηρώων. 

Ο χαρακτήρας του Τζακ (το Κακό ή αλλιώς "Ο άρχοντας των μυγών", που όλοι κρύβουμε μέσα μας), του Ραλφ( η λογική και το αίσθημα της δικαιοσύνης που όλοι θα θέλαμε να έχουμε και να απολαμβάνουμε), του Πίγκυ (η κρυμμένη ευφυία μέσα σ' ένα "απεχθές" σώμα) και του Σάιμον (η αγνή, πνευματική πλευρά της ανθρώπινης φύσης). 

Μετά από αυτό, σειρά έχει η "Αγανάκτηση" του Φίλιπ Ροθ. Δεν συγκαταλέγεται στα βιβλία της κλασικής λογοτεχνίας, αλλά μου έκανε κάτι ο τίτλος του. 

Συνεχίζεται...

  

Να είστε καλά και να περνάτε όμορφα!

Προς το παρόν...και μετά, βλέπουμε (1)

Προς το παρόν... και μετά βλέπουμε... (1)

 

Πάλι απ' την αρχή...

Υπέροχο το αποψινό βράδυ! Μέσα Ιούλιου στο χωριό. Μετράω ήδη τέσσερεις εβδομάδες απ’ τη μέρα που μάζεψα τα πράγματα και τις αντοχές μου και ήρθα να μείνω σ’ ένα μέρος τόσο διαφορετικό απ’ τον τόπο διαμονής μου τα τελευταία 53 χρόνια: Την πρωτεύουσα. Μια μύγα μέσα στην κοινωνία των πέντε εκατομμυρίων μυγών αυτής της πόλης. Την αγάπησα; Με αγάπησε; Αγώνας της ζωής άγονος; Δεν θα το πω ποτέ αυτό.

 

Στο χωριό, όλα είναι αλλιώς. Νιώθω σαν μετανάστρια. Κυριολεκτώ. Ακριβώς έτσι! Πρέπει να μάθω απ’ την αρχή την αλφαβήτα της ψυχής. Να χτυπήσω προσκλητήριο στις αισθήσεις. Να θυμηθώ μυρωδιές ξεχασμένες αλλά όχι εξαφανισμένες. Να γυρίσω ξανά στην δεκαετία του ’60 και να το πιάσω απ’ την αρχή. Πετρογκάζ, παλιές χτυπημένες κατσαρόλες, σπασμένα πλακάκια στην πίσω αυλή, κήπος ζούγκλα, ρωγμές στο δάπεδο και στην ταράτσα. Αλλά…Οι τρύπιοι σωλήνες στον τοίχο σταλάζουν ξανά τη ζωή. Μέσα, όλα μυρίζουν υγρασία, αλλά έξω, ω έξω! Όλα μυρίζουν χαρά, δροσιά, πράσινο, πεύκα και κουνούπια, πολλά κουνούπια που μου δείχνουν απ’ την πρώτη στιγμή τεράστια αδυναμία!

Ένα όνειρο «αιώνων»…υπερβολή; Όχι καθόλου. Η κοντή ανάσα, το περιορισμένο οπτικό πεδίο, η ψυχική κούραση πολλαπλασιάζουν το χρόνο τόσο που στο τέλος χάνεσαι στις προσθέσεις. Ανάσα - χρόνος, στιγμή - αιώνας.

16 Ιουνίου 2026

Όχι πολλά πράγματα, το υποσχέθηκα στον εαυτό μου. Μόνο όσα μου έμειναν πιστοί στυλοβάτες στο βάθος των χρόνων, μόνον αυτά θα είναι οι «εκλεκτοί» του ταξιδιού, της περιπέτειας του σύγχρονου αλλά αποφασισμένου «Ροβινσώνα».

Φτάσαμε. Παρκάραμε. Όλος ο δρόμος ελεύθερος. Ερημιά. Κανένας ήχος γύρω εκτός από τα τζιτζίκια, και τον αέρα που έκανε τα πεύκα να φυλλορροούν περνώντας ανάμεσα στα κλαδιά τους.

Η μάντρα της αυλής γκρεμισμένη σε δυο σημεία. Οι κολόνες που στηρίζεται η καγκελόπορτα γερμένες ελαφρά στο πλάι. Ο κορμός ενός τεράστιου πεύκου έχει αγκαλιάσει τη μία. Χρειάστηκε προσπάθεια για να ανοίξει. Να ξανακλείσει; Μου φάνηκε αδιανόητο. Μια εβδομάδα έμεινε ορθάνοιχτη στον άνεμο που ξεκίνησε να φυσάει από το απόγευμα. Το τσιμεντένιο  δρομάκι μέχρι τα σκαλιά της μπροστινής βεράντας αδιάβατο. Πλήθος από πεσμένα μαύρα μούρα, κλαδιά ενός αυθαίρετου φοίνικα, πευκοβελόνες, απλωμένα κλαδιά από άγνωστα φυτά που τα 16 χρόνια ανθρώπινης απουσίας τα θέριεψαν. Όπως ο πρίγκιπας έβγαλε το σπαθί του για να ανοίξει δρόμο μέχρι το παλάτι της ωραίας κοιμωμένης έτσι κι εμείς βγάλαμε τις ψαλίδες και το κλαδευτήρι για να ελευθερώσουμε τη δίοδο που απλωνόταν μπροστά εντελώς απροσπέλαστη.

-Εντάξει, πέρνα.

-Εσύ πρώτος

-Τι φοβάσαι; Αφού έφυγαν τα πολλά.

-Μπορεί να έχει φίδια

-Κι αν έχει τι; Εκείνα σε φοβούνται το ίδιο όπως τα φοβάσαι εσύ. Αν δεν τα πειράξεις δεν σε πειράζουν.

-Τα πειράξαμε. Τους χαλάσαμε την ησυχία.

-Δεν έχει φίδια. Έλα, προχώρα να τελειώνουμε.

Προχώρησε πρώτος. Ακολούθησα μετά φόβου φιδιού, και όποιου άλλου ερπετού.. όμως για κάποιο λόγο, που δεν είναι της παρούσης να αναλύσω, ένιωθα υπέροχα. Ξαναθυμόμουν το μεθυστικό άρωμα της φύσης που οργιάζει.

Δεν μ’ ένοιαζε που το γιασεμί είχε ξεφύγει από το φράχτη, είχε απλωθεί στον κήπο και είχε φτιάξει με τα κλαδιά και τα φύλλα του ένα φυσικό σκίαστρο στη βεράντα. Θα μας προστατεύει από τον καυτό ήλιο της Δύσης, σκέφτηκα. 

Μια αυτοφυής ελιά είχε γίνει «κυπαρίσσι» στην προσπάθειά της να βρει φως. Ο κορμός της έφτανε σχεδόν μέχρι τα μισά του μεγάλου πεύκου. Η λεμονιά είχε επιβιώσει ως πορτοκαλιά πλέον και το κάτω μέρος του κήπου είχε καλυφθεί από μια τεράστια ολόδροση συκιά. Τη θυμάμαι αυτή τη συκιά, μικρούλα και κακορίζικη, να προσπαθεί να αναπτυχθεί μάταια. Τι τη θέριεψε τόσο;

Η Γιούκα, από πού μας ήρθε άραγε; Έφτασε στο Θεό κι αυτή. Και στη ρίζα της άλλες μικρότερες διεκδικούν μια αξιοπρεπή θέση μέσα σ’ αυτή τη ζούγκλα.

Η είσοδος στο σπίτι ήταν λιγότερο περιπετειώδης. Η εξώπορτα αντιστάθηκε σθεναρά στην εισβολή του πολιτισμού αλλά στο τέλος υποχώρησε τρίζοντας. Όλα μέσα ήταν όπως ακριβώς και πριν 16 χρόνια αλλά πιο «στολισμένα» θα έλεγα. Αράχνες στις γωνίες και στα φώτα, σκόνη, άπειρη σκόνη παντού, ένα λεπτό στρώμα από χώμα στο δάπεδο, στάμπες από υγρασία στους τοίχους. Κάπως έτσι, σκέφτηκα, θα ένιωσαν και οι τυμβωρύχοι όταν άνοιξαν τις πυραμίδες.

Εμείς τυμβωρύχοι; Σίγουρα το λες. Αποφασίσαμε να συλήσουμε τον τάφο των νεανικών μας αναμνήσεων πιστεύοντας πως θα μπολιαστούμε ξανά με εκείνο το παλιό, το πρωταρχικό αίσθημα ελευθερίας.

Συνεχίζεται…

Ένα πραγματικό θαύμα της φύσης!

 

Σήμερα είναι η Παγκόσμια μέρα της Μέλισσας!

Συνεχίζω να εντυπωσιάζομαι με κάθε νέα πληροφορία για τις μέλισσες. Τα βασικά τα γνωρίζουμε όλοι πιστεύω από το σχολείο. Υπάρχουν κι άλλα όμως που ανακαλύπτουμε μέσα από σύγχρονες έρευνες και είναι όλα εντυπωσιακά.

Μαθαίνουμε λοιπόν πως:

Διαθέτουν έναν από τους πιο περίπλοκους τρόπους επικοινωνίας στον κόσμο των εντόμων. Όταν μια εργάτρια εντοπίσει λουλούδια πλούσια σε νέκταρ, επιστρέφει στην κυψέλη και εκτελεί έναν ιδιαίτερο χορό. 

Με τις κινήσεις του σώματός της ενημερώνει τις υπόλοιπες για την ακριβή κατεύθυνση και την απόσταση της τροφής. 

Ο "χορός της μέλισσας" θεωρείται μια από τις πιο εντυπωσιακές μορφές επικοινωνίας στη φύση.

Έχουν την ικανότητα να ξεχωρίζουν πρόσωπα!! 

Μπορούν να απομνημονεύουν χαρακτηριστικά και να αναγνωρίζουν εικόνες σαν να είχαν ανθρώπινο εγκέφαλο.

Δεν βλέπουν χρώματα όπως οι άνθρωποι. Αντιλαμβάνονται την υπεριώδη ακτινοβολία που τους επιτρέπει να εντοπίζουν σχέδια πάνω στα λουλούδια μη ορατά στο ανθρώπινο μάτι. Έτσι γι' αυτές, πολλά λουλούδια λειτουργούν σαν φωτεινοί χάρτες που τις οδηγούν στο νέκταρ. 

Μία εργάτρια μέλισσα παράγει σε όλη της τη ζωή (35-45 μέρες) μόλις μισό κουταλάκι του γλυκού μέλι. 

Αυτό σημαίνει πως χρειάζεται να επισκεφθεί εκατομμύρια λουλούδια και να διανύσει τεράστιες αποστάσεις.

Μία βασίλισσα μέλισσα γεννάει σε περιόδους έντονης δραστηριότητας μέχρι και 2000 αυγά την ημέρα. Έτσι, ο πληθυσμός της κυψέλης ανανεώνεται συνεχώς.

Προσωπικά δεν έχω παράπονο. Πολλές μελισσούλες με επισκέπτονται τέτοια εποχή κάθε χρόνο. Τρεις μεγάλες αρμπαρόριζες στο μπαλκόνι γεμίζουν με άνθη και το ανθοφόρο κάλεσμά τους βρίσκει ανταπόκριση. 

Πολλά λουλούδια, ευτυχισμένες μέλισσες!

Προσεκτικοί ψεκασμοί, πολλές μέλισσες!

Πολλές μέλισσες, ανθρώπινη ζωή!

💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓

Οι σιωπηλές μητέρες

 

                                    

Malak Mattar

Έχω ακόμα στη μνήμη μου εκείνες τις ήσυχες μητέρες της παιδικής μου ηλικίας ζωσμένες με τις σκουρόχρωμες ποδιές τους να σκύβουν στους κήπους τους για να ξεβοτανίσουν τα φυτά τους, να ποτίζουν τις γλάστρες τους τα καλοκαιρινά απόβραδα, και να φορούν τα καλά τους τις Κυριακές στην εκκλησία.

Θυμάμαι ακόμα τα πρωινά που σκούπιζαν σχολαστικά τις αυλές τους και έπλεναν με το λάστιχο τα στενά ασβεστωμένα πεζοδρόμια έξω από το σπίτι τους. Αντάλλασσαν καλημέρες με δυνατές καθαρές φωνές, όπως των απλών ανθρώπων.

Έχω ακόμα στη μνήμη μου, τα ιδρωμένα τους πρόσωπα, τα μανταλάκια στο στόμα και τα κόκκινα, πρησμένα χέρια τους, να  απλώνουν στον ήλιο τις αστραφτερές μπουγάδες τους.

Εκείνες τις μητέρες που αντάλλασσαν συνταγές γερμένες πάνω στο κοτετσόσυρμα που χώριζε τις αυλές τους και τις ώρες του μεσημεριού μοσχοβολούσε ο δρόμος από τα φαγητά που ψήνονταν στις γκαζιέρες. 

Θυμάμαι τα απογεύματα που έπιαναν τα εργόχειρα στο κεφαλόσκαλο κάτω απ’ τον γλυκό ήλιο της άνοιξης ή του φθινοπώρου.

Θυμάμαι ακόμα τις σιωπηλές μητέρες που γύριζαν απ’ το παζάρι του Σαββάτου φορτωμένες πράγματα. Περπατούσαν βιαστικές και ιδρωμένες. Σταματούσαν στον ίσκιο να πάρουν μιαν ανάσα. Σκούπιζαν με την ανάστροφη του χεριού τους το μέτωπο  και μετά συνέχιζαν το δρόμο τους. Στα συναπαντήματα με γνωστούς ή γείτονες, κουνούσαν για χαιρετισμό το κεφάλι.

Κάποτε, έφταναν στ’ αυτιά μου κάποιες αλλιώτικες φωνές που το παιδικό μυαλό μου δεν ήξερε να ερμηνεύει. Τις ερμήνευε όμως η ψυχή μου με μια απροσδιόριστη ανησυχία και λύπη. Ήταν εκείνες οι φορές που οι πόρτες και τα παράθυρα έκλειναν με κρότο και ακολουθούσε σιωπή. Και μέσα από εκείνη τη σιωπή έβλεπα  τις σιωπηλές μητέρες να βγαίνουν έξω λαβωμένες.

Μια ιστορία ασήμαντη μπροστά στα δεινά της ανθρωπότητας...

 

...που όμως,  όταν συμβαίνει στον δικό μου κόσμο, γίνεται σημαντική.

Ο stalker

Είναι ενός έτους και τον λένε Ρίνγκο. Τον ονόμασε έτσι ο χιούμαν του και υπήρχε λόγος. 

Είναι τρυφερός, άπειρα στοργικός, ναζιάρης, γκρινιάρης, υπερκινητικός αλλά και παράδοξα υπάκουος για αρσενικό. Όταν όμως τον πιάνει η «τρέλα» του πηδάει στα πόμολα και ανοίγει πόρτες, τρέχει σαν σίφουνας πάνω κάτω στα δωμάτια, κάνει ζημιές και πρόσφατα έπιασε ένα περιστέρι και το άφησε έξω από την μπαλκονόπορτα.

Όταν «ξεφεύγει» του ανοίγω την πόρτα και ανεβαίνει σφαίρα στην ταράτσα. Λιάζεται, τρέχει, κυνηγάει γλάρους και μετά κουρασμένος ξαπλώνει πάνω στη ζεστή πλάκα και παίρνει έναν υπνάκο.

Πριν φτάσω όμως στο προκείμενο, ας κάνω μια αναδρομή ένα χρόνο περίπου πίσω, όταν κάναμε μεταξύ μας τις πρώτες συστάσεις.

Ήταν μια καυτή μέρα του Αυγούστου σε ένα παραθαλάσσιο χωριουδάκι. Εκεί, μας περίμενε ένα εγκαταλειμμένο πολλών ετών σπίτι που ήθελε αναστήλωση κυριολεκτικά. Πολλή δουλειά, πολλή κούραση, πολλή ζέστη. Μια τέτοια μέρα λοιπόν, αφού μαζέψαμε διάφορα άχρηστα υλικά, κατεβήκαμε στην παραλία για να τα πετάξουμε στα σκουπίδια. Μεγάλα γατιά ήταν πάνω στον κάδο απορριμμάτων και έψαχναν για τροφή. Νερό γύρω ούτε για δείγμα. Πετάξαμε τα σκουπίδια και μπήκαμε στο αυτοκίνητο για να επιστρέψουμε στο σπίτι, όταν ξαφνικά ακούσαμε ένα περίεργο σούρσιμο στην πίσω πόρτα του αυτοκινήτου. Ένα μαύρο κεφαλάκι με σβησμένα ματάκια κρεμόταν από το τζάμι της πόρτας. Άχνα δεν ακουγόταν, παρά μόνο το σούρσιμο νυχιών πάνω στην καυτή λαμαρίνα.

-     -Τί κάνεις εσύ εδώ; ρώτησα κοιτώντας το κορμάκι που κρεμόταν πίσω μου.

Ήταν εντελώς απελπισμένος ο γατούλης. Τριών μηνών το πολύ, εντελώς αφυδατωμένος, πεινασμένος αλλά αποφασισμένος να επιβιώσει με κάθε τρόπο. Τον πήραμε μαζί μας. Μόλις φτάσαμε, έπεσε με τα μούτρα στο νερό. Το φαγητό δεν το πλησίασε. Έπινε..έπινε μέχρι που φοβήθηκα πως θα πάθει τίποτα από το πολύ νερό και προσπάθησα να τον απομακρύνω. Επέστρεψε τρέχοντας και συνέχισε να πίνει.

Όσο μείναμε στο χωριό, δεν κουνήθηκε από την πολυθρόνα της βεράντας. Μόνο τα βράδια έμπαινε μέσα και κουλουριαζόταν πάνω σε μια καρέκλα. Παρ’ ότι έδειχνε πως άρχιζε κάπως να συνέρχεται από την μεγάλη κακουχία,  η μύτη του συνέχιζε να τρέχει και η αναπνοή του ήταν ακόμα πολύ δύσκολη.

 Έφτασε η μέρα που θα επιστρέφαμε στη βάση μας και  η απόφαση να τον πάρουμε μαζί μας ήταν αυτονόητη. Έπρεπε να τον δει κάποιος γιατρός. Όταν μπήκε στο σπίτι, εξοικειώθηκε γρήγορα. Ο γιατρός διέγνωσε βαρύ κρυολόγημα και μας είπε πως αν έμενε τρεις μέρες ακόμα στα χωράφια, θα πέθαινε. Ακολούθησε  αντιβίωση, ορός στη μύτη, καλό φαγητό, ξεκούραση. Έδειχνε να απολαμβάνει τις αγκαλιές αλλά φαινόταν εξαντλημένος. Η μύτη του όμως βούλωνε συνέχεια και τότε σταματούσε να τρώει γιατί δεν μπορούσε να μυρίσει το φαγητό του.

Πέρασε μήνας για να δείξει κάποια βελτίωση. Μετά ξανακύλησε. Πάλι στο γιατρό. Του άλλαξε την αντιβίωση, πάλι οροί στη μύτη..  Έτσι τράβηξε όλο το φθινόπωρο και ο χειμώνας.

Ο Μάρτιος τον βρήκε εντελώς θεραπευμένο, ζωηρό και έτοιμο για δράση. Από κει και πέρα άρχισε το έλα να δεις. Δεν έμενε τίποτα όρθιο στο σπίτι. Ο Ρίνγκο σωστό αστέρι. Έβαλε σκοπό να ανακαλύψει οτιδήποτε ήταν χαμένο. Τσιμπιδάκια, μικρά χαρτάκια, ένα κουδουνάκι…πού στο καλό ήταν χωμένα και δεν τα είχα πάρει είδηση; Στόχος του οι μπογιές και ο κέρσορας. Μια μέρα τον έπιασα στα πράσα να πίνει νερό από το ποτήρι μου. Η σίτα της μπαλκονόπορτας, κουρέλι. Άρχισε να περπατάει πάνω στα κάγκελα. Μου κοβόταν η ανάσα όταν τον έβλεπα. Ασυμμάζευτος, σωστός ρέμπελος αλλά που την είχε τόση τρυφερότητα; Δεν ξέρω.

 Έμαθα με τον καιρό να «ερμηνεύω» τα νιαουρίσματά του. Απόκτησα παρέα στο νεροχύτη όταν έκανα δουλειές.  Περίμενε να ανοίξω τη βρύση για να πιεί νερό λες και δεν είχε στο πιάτο του. Όταν άνοιγα την πόρτα να μπω σε ένα δωμάτιο, έτρεχε πρώτος. Σιδέρωνα και έπαιζε με το καλώδιο. Με καλούσε με νάζι να παίξουμε με το αυτοσχέδιο μπαλάκι που του έφτιαχνα κάθε πρωί με το αλουμινόχαρτο και τα πρωϊνά στηνόταν στο τζάμι της πόρτας και με περίμενε να βγω απ' την κρεβατοκάμαρα. 

Έτσι κυλούσε η καθημερινότητά μου με τον Ρίνγκο. Μια μικρή βασανιστική δοκιμασία νεύρων που εύκολα την γύριζε σε γλύκα που μ’ έκανε να του τα συγχωρώ όλα.

Ένα μεσημέρι, που το είχε παρακάνει με τις αταξίες και ήθελα επιτέλους να ηρεμήσω, του άνοιξα την πόρτα. Σφαίρα στην ταράτσα. Έβαλα την αλυσίδα και άφησα μια χαραμάδα για να την βρει ανοιχτή όταν θα επέστρεφε. Το έκανε συχνά αυτό. Το είχε μάθει.  Όμως αυτή τη φορά δεν γύρισε. Αρχίσαμε το ψάξιμο. Ο φόβος ήταν μην κατέβηκε τη σκάλα, βρήκε την πόρτα της πολυκατοικίας ανοιχτή και βγήκε στο δρόμο. Τον ψάξαμε παντού γύρω. Τίποτα. Στην ταράτσα τίποτα. Πέρασαν δύο μέρες. Η ΕΜΥ προειδοποιούσε για ισχυρές καταιγίδες με κεραυνούς. Αν είναι έξω, στο δρόμο, θα κρυφτεί κάτω από κανένα αυτοκίνητο για να προστατευτεί;

Αποφασίσαμε να βγούμε πάλι να τον ψάξουμε. Τίποτα. Γυρίσαμε πίσω, φωνάζαμε το όνομά του… Κάποια στιγμή, μου φάνηκε πως άκουσα ένα ξεψυχισμένο νιαούρισμα. Μήπως έπεσε στον φωταγωγό; Κατεβήκαμε τρέχοντας τις σκάλες μέχρι το υπόγειο. Ο ενοικιαστής του διαμερίσματος που είχε πρόσβαση στον φωταγωγό, έλειπε. Ανοίξαμε το παράθυρο του κλιμακοστασίου και φωνάζαμε ξανά και ξανά το όνομά του, αλλά δεν φαινόταν πουθενά. Ακούγαμε όμως που και που ένα αδύναμο νιαούρισμα. Ήταν ο Ρίνγκο; Κι αν ήταν άλλο γατί;

Ο καιρός φόρτωνε σιγά-σιγά. Άρχισα να μετράω την ώρα μέχρι να ξεκινήσει η καταιγίδα. Σκεφτήκαμε να πάρουμε τον ιδιοκτήτη του διαμερίσματος τηλέφωνο. Του είπαμε τι είχε συμβεί. Εκείνος ειδοποίησε τον ενοικιαστή και πήρε την άδειά του να ανοίξει το διαμέρισμα με τα δεύτερα κλειδιά που είχε για να βγούμε στον φωταγωγό. 

Πριν το "salto mortale"

Ο Ρίνγκο ήταν χωμένος κάτω από μια παλιά ντουλάπα. Μας νιαούριζε πότε-πότε αλλά δεν ξεμυτούσε από κει. Του ρίξαμε φαγητό μήπως δελεαστεί και βγει απ’ την κρυψώνα του. Δεν ανταποκρίθηκε. Αποφασίσαμε να μετακινήσουμε την ντουλάπα. Δεν ήταν εύκολο γιατί είχε πολλά βαριά αντικείμενα και ήταν κλειδωμένη. Όταν απ’ τα πολλά τα καταφέραμε πήρα τον Ριγκούλη αγκαλιά και ανέβηκα στο σπίτι μας. Έτρεμε, ήταν εντελώς αφυδατωμένος και χτυπημένος. Κούτσαινε και πάνω από το μάτι του είχε πληγή. Το μάτι του ήταν κόκκινο. Κάταγμα έδειξε η ακτινογραφία.  Ναι, είχε πέσει από την ταράτσα. Τέσσερις όροφοι! Δυο μέρες έμεινε χτυπημένος, πληγωμένος, φοβισμένος, πεινασμένος και μόνος κάτω από την ντουλάπα. 

Ο Σημαδεμένος (μετά το salto mortale)

Τώρα είναι καλά, πατάει το ποδαράκι του, η πληγή του έκλεισε και το μάτι του ευτυχώς δεν έπαθε σοβαρή ζημιά.

-Σου έμειναν πέντε ζωές απ’ τις εφτά. Κανόνισε την πορεία σου, του είπε ο χιούμαν του και ο Ρίνγκο Σταρ, σαν να κατάλαβε, του έκανε μια κουτουλιά και τύλιξε τρυφερά την ουρά του γύρω από το πόδι του. 💗

Κι όμως είναι αλήθεια

 

Incels (Involuntary Celibates – Ακούσιοι Άγαμοι) και

Manosphere

 

Όταν το άκουσα για πρώτη φορά δεν το πίστεψα. Είπα μπα…πλάκα κάνουν.

Κι όμως, είναι αλήθεια! Ο Μεσαίωνας παραμονεύει κι εμείς αναρωτιόμαστε γιατί συμβαίνουν τόσες γυναικοκτονίες, τόσοι βιασμοί και ενδοοικογενειακή βία..

 

Το κίνημα Incels (Involuntary Celibates – Ακούσιοι Άγαμοι) 

Αποτελεί μια ακραία διαδικτυακή υποκουλτούρα ανδρών, κυρίως στις ΗΠΑ και άλλες δυτικές χώρες, η οποία είναι ενταγμένη στο ευρύτερο δίκτυο «manosphere».

Βασικά χαρακτηριστικά της ιδεολογίας Incels

Αίσθηση δικαιώματος (Entitlement). 

Οι Incels πιστεύουν ότι έχουν το δικαίωμα σε σεξουαλικές επαφές με γυναίκες που τους «αρνούνται»

Αντιφεμινισμός και μισογυνισμός. 

Θεωρούν τις γυναίκες κατώτερες, επιφανειακές και υπεύθυνες για την προσωπική τους αποτυχία στην εξεύρεση συντρόφου.

«Υποχρεωτικότητα» συνουσίας / «Αναδιανομή» Σεξ. 

Μέσα σε ακραία fora συζητήσεων, υποστηρίζεται η άποψη πως η σεξουαλική πρόσβαση πρέπει να θεωρείται «δικαίωμα» και ορισμένοι φθάνουν στο σημείο να υποστηρίζουν την «αναδιανομή» των γυναικείων σωμάτων, αντιμετωπίζοντας τις γυναίκες ως αντικείμενα προς χρήση.

Βία και ακραία ρητορική. 

Η κοινότητα αυτή έχει συνδεθεί με μισογυνική βία, απειλές και σε κάποιες περιπτώσεις με τρομοκρατικές επιθέσεις, με τον οργανισμό Southern Poverty Law Center να την ταξινομεί ως «ομάδα μίσους».

Πλαίσιο της «manosphere» 

Οι Incels αποτελούν μέρος ενός μεγαλύτερου οικοσυστήματος που περιλαμβάνει pick - up artists (καλλιτέχνες του φλερτ), MGTOW (Men Going Their Way) και ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ανδρών (MRAs), οι οποίοι συχνά μοιράζονται μια εχθρική στάση απέναντι στα δικαιώματα των γυναικών.

Η ρητορική αυτή συχνά χαρακτηρίζεται από «απελπισία», «μοιρολατρία» (blackpill philosophy) και μια βαθιά ριζωμένη πεποίθηση ότι η κοινωνία πρέπει να επιβάλλει στις γυναίκες να παρέχουν σεξουαλικές υπηρεσίες στους άντρες.

 

Manosphere

Είναι μια συλλογή από διαδικτυακά φόρουμ, ιστολόγια και κοινότητες κοινωνικών μέσων που προωθούν την αρρενωπότητα , τον αντιφεμινισμό και συχνά τον μισογυνισμό.

Λειτουργεί ως ομπρέλα για ομάδες όπως ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ανδρών, Incels και pick - up artists παρουσιάζοντας συχνά ακραίους, άκαμπτους χαρακτηρισμούς αρρενωπότητας ως αυτοβελτίωση, αλλά συχνά διαδίδοντας επιβλαβή αντιγυναικεία ρητορική.

Ιδεολογία. 

Επικεντρώνεται στην πεποίθηση ότι οι άνδρες είναι θύματα κοινωνικής αλλαγής, ο φεμινισμός είναι επιβλαβής και ότι οι άνδρες πρέπει να ανακτήσουν την κυριαρχία τους μέσω του πλούτου, της φυσικής εμφάνισης και του συναισθηματικού ελέγχου.

Επιρροή influencers.  

Influencers  Andrew Tate, χρησιμοποιούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και την αλγοριθμική ενίσχυση για να προσεγγίσουν νέους άνδρες, συχνά παρουσιάζοντας τον μισογυνισμό ως συμβουλή ψυχαγωγίας ή τρόπου ζωής.

Επιπτώσεις στους νέους. 

Έρευνες δείχνουν ότι το 73% των αγοριών ηλικίας 11-17 συναντούν αυτό το περιεχόμενο στο διαδίκτυο. Πολλά μάλιστα το συναντούν χωρίς καν να το αναζητήσουν, σύμφωνα με το UN Women.

Γιατί έχει σημασία;

Mainstream Misogyny: 

Αυτό που κάποτε περιοριζόταν στις πιο απόμακρες γωνιές του διαδικτύου, έχει μετατραπεί στην Mainstream κουλτούρα επηρεάζοντας την στάση απέναντι στις γυναίκες.

Ψηφιακή Παρενόχληση: 

Ο χώρος συνδέεται και μερικές φορές λειτουργεί ως φυτώριο διαδικτυακής βίας και κακοποίησης.

Κίνδυνος για την ασφάλεια: 

Οι ιδεολογίες μπορούν να οδηγήσουν σε επικίνδυνες συμπεριφορές στον πραγματικό κόσμο και ριζοσπαστικοποίηση, ιδιαίτερα μεταξύ των νέων ανδρών.

Κοινή ορολογία

Το Manosphere χρησιμοποιεί συγκεκριμένη ορολογία όπως:

«The Matrix», Ένας όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει συστήματα που υποτίθεται ότι κρατούν τους άνδρες πίσω.

«Alfa/Beta», Άκαμπτες κατατάξεις ανδρών με βάση την κυριαρχία

«Red Pill», Μία αναφορά στο να βλέπουμε την «αλήθεια» για τους ρόλους των φύλων.

 

Η άνοδος του Manosphere, εξαπλώνεται κι αυτό προκαλεί τεράστια ανησυχία για την μελλοντική διαμόρφωση των ανθρωπίνων σχέσεων  και κυρίως για την ασφάλεια, την υγεία και την ελευθερία των γυναικών.

Οι θιασώτες του Manosphere συνέβαλαν σημαντικά στην εκλογή του Αμερικανού Προέδρου Ντόναλτ Τραμπ, ο οποίος, αναφερόμενος στους  λόγους που τον ώθησαν να ξεκινήσει τις πολεμικές του επιχειρήσεις κατά του Ιράν, δήλωσε πως ήταν και η «απελευθέρωση» των γυναικών από την καταπίεση του θεοκρατικού καθεστώτος της χώρας τους.  (Τι οξύμωρο σχήμα λόγου!)

 

Καλό μήνα!

 

Γιώργος Σταθόπουλος

Πρωταπριλιά σήμερα.

Πρέπει να πω ένα ψέμα.

Ένα πιστευτό ψέμα.

Έτσι λέει το έθιμο.

Εγώ πάλι λέω να σπάσω την παράδοση και σήμερα, την πρώτη του Απρίλη, να πω μια αλήθεια. Ας την ονομάσω καλύτερα «παραδοχή», αφού η αλήθεια, όταν φανερώνεται, γίνεται παραδοχή. Κι ο Απρίλης κρύβει άπειρες μικρές αλήθειες. Γιατί να τον φορτώνουμε με ψέματα;

Το αληθινό ροζ της ροδακινιάς, το πολύχρωμο χαλί των χαμολούλουδων, ο πρωινός αχνός της γης, τα μπουμπουκιάσματα των γυμνών κλαδιών... 

Ο Απρίλης παραδέχεται πως η ζωή είναι το φως, τα χρώματα, το μεθύσι, το γλέντι, η ιλαρότητα κάτω από τον ήλιο, η ζέστη στο κορμί, οι χρωματιστές εικόνες.

Μας φανερώνει πως η ζωή δεν ΕΧΕΙ κανένα νόημα.

ΕΙΝΑΙ η ίδια το νόημα. 

Κι ας επιμένουμε να της δίνουμε το νόημα που θέλουμε εμείς.

Υ.Γ. Μπόρα είναι και θα περάσει. Καλό μήνα! 

 Παντελής Θαλασσινός - Ένας ευαίσθητος Απρίλης

Η παλάντζα δυστυχώς αργεί να ισορροπήσει.

 

"Ένας σπουδαίος δάσκαλος είναι ένας σπουδαίος καλλιτέχνης.
Η διδασκαλία μπορεί να είναι η σπουδαιότερη από τις Τέχνες,
αφού το μέσο είναι το ανθρώπινο μυαλό και το πνεύμα."
Τζον Στάινμπεκ 

Δεν έχω σκοπό να πάω κόντρα στο δημόσιο αίσθημα αγανάκτησης που κυριαρχεί το τελευταίο διάστημα με αφορμή τα έκτροπα που συμβαίνουν στα σχολεία. Ανοίγω το σημερινό θέμα περισσότερο για να καταθέσω τον προβληματισμό μου σχετικά με όσα διαδραματίζονται στους σχολικούς χώρους. Κι αυτό θα το κάνω ξεκινώντας με μια μικρή αναδρομή στα σχολικά χρόνια της γενιάς μου.

Ας αρχίσω λοιπόν από το δημοτικό.

Στο σύνολο των έξι εκπαιδευτικών μας δύο, ένας άντρας και μια γυναίκα, ήταν οι καλύτεροι. Είχαν πάθος με τη δουλειά τους, ήταν δίκαιοι με τα παιδιά, αυστηροί όσο έπρεπε για να τηρείται η ησυχία και κυρίως πρωτοποριακοί στον τρόπο που δίδασκαν.

Από τους υπόλοιπους θυμάμαι την κυρία Επιθεωρητού, σύζυγο του επιθεωρητή που κατά τη διάρκεια του μαθήματος έπλεκε καθισμένη αναπαυτικά στην έδρα. Όσα παιδιά πέρασαν από τα χέρια της, στραβώθηκαν εντελώς.

Θυμάμαι τον επόμενο «λαμπρό» δάσκαλο που ήταν κάπως τρομακτικός στην όψη γιατί δεν χαμογελούσε ποτέ. Χτυπούσε με λύσσα τις παλάμες των παιδιών σε κάθε λάθος ή παραστράτημα και ειδικά στα αγόρια της τάξης του απολάμβανε να τους στρίβει τις φαβορίτες μέχρι που έβλεπε δάκρυα στα μάτια τους αλλά και πάλι δεν σταματούσε. Υπήρξα μάρτυρας ενός τέτοιου περιστατικού, και εκείνη ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα ως παιδί βαθιά αγανάκτηση και μίσος.

Ο ίδιος αυτός δάσκαλος είχε σταθερά πάνω στην έδρα ένα ποτήρι με σκούρο υγρό, πιθανόν να ήταν καφές, και συχνά πυκνά έβγαζε την μασέλα του και την πετούσε μέσα. Μετά, την έβγαζε με τα χέρια του και την τοποθετούσε ξανά στη θέση της. Όλο αυτό το σκηνικό γινόταν μπροστά στα έκπληκτα και αηδιασμένα παιδικά μάτια.

Θυμάμαι κι άλλον έναν, διευθυντή του σχολείου μας, που είχε κρυφή σχέση με την μητέρα φίλου και γείτονά μας. Κάποια μέρα σήκωσα το ακουστικό για να τηλεφωνήσω και άκουσα την ερωτική συνομιλία τους. Εκείνη του ζητούσε συνεχώς να βοηθήσει τον γιό της κι εκείνος την ρωτούσε πότε θα έφευγε ο άντρας της από το σπίτι για να την επισκεφτεί. Το είπα στη μητέρα μου και με μάλωσε. Απαίτησε να μην το ξανακάνω. Ο γιός της γειτόνισσας, αν και αδύναμος μαθητής, προβιβάστηκε με δέκα εκείνη τη χρονιά, βαθμό που δεν είχε ξαναδεί ποτέ του.

 Ο αδελφός και ο εξάδελφός μου είχαν την ατυχία να περάσουν και από τους δυο αυτούς δασκάλους. Δεν βοηθούσε και η τότε πολιτική κατάσταση. Οι πατεράδες μας ήταν του Κέντρου και διάβαζαν τα Νέα ενώ οι εν λόγω εκπαιδευτικοί ήταν δεξιοί. Έδερναν τα παιδιά εξαιτίας των πολιτικών φρονημάτων των πατεράδων τους.

Τόσο ο αδελφός μου όσο και ο εξάδελφός μου έτρεφαν πάντα γι' αυτούς βαθύ μίσος.

Στα χρόνια της Χούντας, στο εξατάξιο τότε γυμνάσιο, ήρθε και η δική μου σειρά να χάσω πάσα ιδέα για τους περισσότερους από τους καθηγητές μας. Η δουλοπρέπειά τους στο καθεστώς και ο φόβος τους μην τυχόν και στιγματιστούν ως αντιφρονούντες, τους ωθούσαν να φέρονται απάνθρωπα στις μαθήτριες. Δημόσιες ταπεινώσεις και χαστούκια που έφταναν μέχρι το ξύλο, όλα σε δημόσια θέα, το πρωί, μετά την προσευχή και την έπαρση της σημαίας.  Πριν, περνούσαν κάποιες καθηγήτριες από τις σειρές των παραταγμένων μαθητριών και μας έψαχναν τα νύχια, μήπως είναι βαμμένα, επιτηρούσαν την εμφάνισή μας. Αλίμονο σε όσες είχαν σγουρά μαλλιά και δεν έστρωναν καλά στο κεφάλι τους. Σκαμπίλια και τραβήγματα από τις αλογοουρές.

Έτσι νόμιζαν πως συνετίζουν τις απείθαρχες που δεν φορούσαν την μπλε κορδέλα στα μαλλιά, που λούζονταν με χαμομήλι για να ξανθαίνουν οι μπούκλες τους, που ξεχνούσαν να καρφιτσώσουν το σήμα τους στην ποδιά ή φορούσαν σοσόνια σε άλλα χρώματα εκτός από μπλε και άσπρο. Νιώθαμε τρόμο. Ο γυμνασιάρχης διάβαζε από έναν κατάλογο, που προηγουμένως του είχαν παραδώσει οι καθηγήτριες, τα ονόματα όσων κοριτσιών δεν είχαν πειθαρχήσει.

Σ’ αυτό το «έξοχο» εκπαιδευτικό περιβάλλον είχαμε ξεχωρίσει έναν καθηγητή. Μαθηματικός ήταν. Υπερήφανος και αξιοπρεπής άνθρωπος Αρνιόταν να παραβρίσκεται σε τέτοιους πειθαρχικούς ελέγχους αδιαφορώντας για τις έξαλλες,  εκτός ελέγχου, φωνές του γυμνασιάρχη που τον διέταζε να επιστρέψει στη θέση του. Ένα φωτεινό παράδειγμα ήταν ο μαθηματικός μας, σ’ εκείνα τα μαύρα χρόνια της εφηβείας μας.

Ας έρθω στο σήμερα.

Τα πράγματα απ’ την πλευρά των μαθητών φαίνεται πως έχουν ξεφύγει. Οι εκπαιδευτικοί ζητούν πιο αυστηρές τιμωρίες εκείνων που εκτρέπονται.  Ξέρουμε πολύ καλά πως όλα ξεκινούν μέσα από το σπίτι. Εκεί μπαίνουν οι βάσεις του ήθους, της αξιοπρέπειας του σεβασμού και της δικαιοσύνης. Η κοινωνία πιστεύει πως οι γονείς τέτοιων παιδιών είναι ανάξιοι και αναποτελεσματικοί στο ρόλο τους. Και ίσως να είναι. Όμως αυτός είναι ο μόνος λόγος;

Η κοινωνία είναι μια πυραμίδα. Όταν ο πολίτης νιώθει εξουθενωμένος από την αδικία που υφίσταται απ’ την πλευρά του κράτους, όταν βλέπει να συρρικνώνεται το εισόδημά του και να μην τα βγάζει πέρα με τις υποχρεώσεις του. Όταν δεν μπορεί να στηρίξει τα όνειρα των παιδιών του ενώ, την ίδια στιγμή, απέναντι του πρωτοστατεί μια κάστα πολιτών που απολαμβάνει όλα τα προνόμια με σκανδαλιστικό τρόπο. Σε ποιόν άραγε θα «μετακυλιθεί»  αυτό το άρρωστο περιβάλλον; Με ποιους αδικημένους και ποιους ωφελημένους;

Μέχρι σήμερα γίνεται προς τα κάτω με τελικό αποδέκτη τους οργισμένους νέους που βλέπουν μπροστά τους σκοτάδι, μηδέν προοπτική.

Τα ακραία κοινωνικά φαινόμενα για να έρθουν σε μια ισορροπία χρειάζονται πολλά χρόνια. Η κοινωνική παλάντζα ανεβοκατεβαίνει για μεγάλο χρονικό διάστημα μέχρι να ισορροπήσει. Κάποτε επικρατούσε η ασύδοτη εξουσία των δασκάλων πάνω στους μαθητές.

Σήμερα όπως φαίνεται επικρατεί η ασύδοτη εξουσία των μαθητών πάνω στους εκπαιδευτικούς. Έτσι τουλάχιστον παρουσιάζεται από το σύστημα.

Προσωπικά πιστεύω πως η διόρθωση του «μοντέλου» δεν θα γίνει με περισσότερες τιμωρίες. Θα γίνει, ξεκινώντας με σεβασμό του κράτους προς τους πολίτες, με απονομή δικαιοσύνης, με δίκαιη αντιμετώπιση όλων και παροχή ασφάλειας. Μόνον όταν η υπέρτατη εξουσία του κράτους αναλάβει να εκτελέσει σωστά τον ρόλο της απέναντι στους πολίτες, τότε μόνον οι πολίτες - οι οικογένειες - θα ανακτήσουν την αξιοπρέπεια και τη συνείδησή τους και θα δώσουν σωστά παραδείγματα στα παιδιά τους.

Και η κοινωνική παλάντζα, δυστυχώς, θα αργήσει πολύ να ισορροπήσει.