Προς το παρόν...και μετά, βλέπουμε (2)

Τα πρώτα λουλούδια.   
Βίνκα ή δαφνούλα, βασιλικός και μίνι γαρυφαλλιά.

"Όποιος προχωράει αποφασιστικά προς την κατεύθυνση των ονείρων του, και παλεύει για να ζήσει τη ζωή που είχε ονειρευτεί, θα συναντήσει την επιτυχία εκεί που δεν περίμενε".Χένρι Ντέιβιντ Θορώ (1817-1862)

Προσωπικά, δεν περιμένω να συναντήσω καμία επιτυχία. Αυτό που προσδοκώ είναι να φτάσω σε εκείνο το σημείο ηρεμίας που να νιώθω ένα με τη φύση. Η ζωή μέχρι τώρα ήταν "πολύτροπη" και πολυτάραχη με πολλές ευχάριστες και δυσάρεστες εκπλήξεις, όπου μία απ' αυτές μας την φύλαγε για το τέλος. Αυτός ήταν και ο λόγος να "αναστήσουμε" αυτό το σπίτι. Πιστεύω πως θα πιάσει τόπο η προσπάθεια τόσο για μας όσο και για το αγαπημένο μας κορίτσι. 

Ήταν αναμενόμενο πως το πρώτο διάστημα στο χωριό θα είχε περισσότερες υποχρεώσεις από διαστήματα χαλάρωσης και ηρεμίας. Έτσι κι έγινε. Κάθε μέρα παρουσιαζόταν και ένα πρόβλημα που έπρεπε να λυθεί. Όπως π.χ. ο παλιός θερμοσίφωνας που χάλασε και χρειάστηκε αλλαγή. Αυτό μπορεί να ακούγεται ΟΚ στην πόλη, στο χωριό όμως είναι "ειδική αποστολή". Υδραυλικός δεν υπάρχει ούτε για δείγμα. Πρέπει να βρεις και να φέρεις κάποιον από μακριά. Το κόστος και ο χρόνος που απαιτείται είναι παράγοντες υπολογίσιμοι.

Έναν -δυο που βρήκαμε μέσω διαδικτύου αρνήθηκαν επικαλούμενοι φόρτο εργασίας. Ένας τρίτος που μας άλλαξε πέρσι όλη την υδραυλική εγκατάσταση με εξωτερικούς σωλήνες γιατί οι εσωτερικοί είχαν κατά τόπους σκουριάσει και τρυπήσει, δεν απάντησε ποτέ στις κλήσεις μας. 

Άλλη λύση δεν υπήρχε από το να βγάλουμε τον παλιό θερμοσίφωνα και να βάλουμε τον καινούργιο μόνοι μας. Και για να ακριβολογώ μόνος του, διότι ο σύντροφος της περιπέτειας είναι καλός σε αυτά, όπως λέμε πιάνουν τα χέρια του. Εγώ αναγκαστικά κράτησα τον βοηθητικό ρόλο.

Δεν φαντάζεστε πόσο δύσκολο είναι! Μας πήρε 4 μέρες αυτή η προσπάθεια. Έδωσε τα ρέστα του! Ο χώρος ήταν στενός, ο θερμοσίφωνας βαρύς, έπρεπε να βρει τρόπο να τον ανεβάσει στη σκάλα κρατώντας τον αγκαλιά δεμένο με σκοινιά που εγώ κρατούσα  από κάτω και να τον ισορροπήσει πάνω σε κοτσαδόρο που ήταν τοποθετημένος στο τελευταίο σκαλί της σκάλας. Οι ισορροπίες που έπρεπε να κρατηθούν ήταν πολύ λεπτές. Μια λάθος κίνηση και ο θερμοσίφωνας θα βρισκόταν πάνω μου και πάνω στη ντουζιέρα. Ζέστη, και ο ιδρώτας ποτάμι... Και εδώ θέλω να αναφέρω πως η ηλικία του σε συνδυασμό με  την αναπνευστική του δυσκολία τον έκαναν "ήρωα" στα μάτια μου. 

Ο ήρωας "επι το έργον"

Καινούργιες τρύπες στον τοίχο γιατί οι παλιές δεν εξυπηρετούσαν την στήριξη του νέου θερμοσίφωνα. Όμως ο τοίχος είναι από οπλισμένο σκυρόδεμα και το τρυπάνι έπεφτε πάνω σε σίδερο... Ουφ...Αρκετά με αυτό...Καταλάβατε γιατί χρειάστηκαν 4 μέρες για να ολοκληρωθεί το εγχείρημα! 

Το επόμενο πρωινό, νωρίς, έκανα το τσάι μου και βγήκα να το πιω στην μπροστινή βεράντα. Τα τζιτζίκια είχαν ξεκινήσει από το χάραμα το τραγούδι τους. Πού και που ακουγόταν και το κελάηδισμα πουλιών που τρυγούσαν σπόρους στο μπροστινό χέρσο οικόπεδο που είναι καλυμμένο από ψηλά ξερά χόρτα. 

Κάποια στιγμή, μια ανεπαίσθητη κίνηση στο μπαλκόνι του πιο κάτω έρημου σπιτιού τράβηξε το βλέμμα μου. Προσπάθησα να διακρίνω τι ήταν, με κάποιο φόβο. Είχα νιώσει τον ίδιο φόβο και το προηγούμενο βράδυ που ήμουν μόνη στο σπίτι, όταν άκουσα εκείνο το έντονο σούρσιμο στα ξερά χόρτα και μετά "κάτι" να μπαίνει στον κήπο και να φθάνει μέχρι τη βεράντα. Υπέθεσα πως ήταν κάποιο αδέσποτο σκυλί που βρήκε τρόπο να περάσει πάνω από το πεσμένο σύρμα και να χωθεί στη ζούγκλα του κήπου. Έμεινα μέσα στο σπίτι και περίμενα να δω τι θα γίνει. Δεν έγινε τίποτα. Ό,τι ήταν έφυγε, όπως ήρθε. 

Αυτή τη φορά όμως ήθελα να λύσω οπωσδήποτε την απορία μου και γι' αυτό δανείστηκα τα κιάλια του σπιτιού. Και τότε είδα μια πανέμορφη κοκκινότριχη αλεπουδίτσα που γλυφόταν αμέριμνη πάνω στο σιδερένιο εξώστη του έρημου σπιτιού. Δεν είχε αντιληφθεί μάλλον την παρουσία μου ή την είχε αντιληφθεί αλλά η απόσταση που μας χώριζε της δημιουργούσε ασφάλεια. Αφού καθαρίστηκε σχολαστικά μετά ξάπλωσε Κυρία (!) να απολαύσει τη θέα που απλωνόταν μπροστά μας.

Η θέα μπροστά μας

 Όταν η ώρα πήγε οκτώ και ο σιδερένιος εξώστης προφανώς ζεστάθηκε πολύ, η αλεπουδίτσα έφυγε αθόρυβα. Τώρα είμαι σίγουρη πως εκείνη ήταν που με επισκέφτηκε το προηγούμενο βράδυ. Ίσως πλησίασε για να πιεί νερό από το δοχείο που έχω πάντα γεμάτο για τις γάτες.  

Και τώρα που είπα γάτες, να προσθέσω πως στην παρέα μας είναι και ο Ρίνγκο Σταρ, που βρήκε εδώ απ' την πρώτη στιγμή τα μέλια του και κόβει βόλτες παντού. Η μεγάλη του αδυναμία όμως είναι να ξαπλώνει στην ταράτσα που έχει ησυχία και δεν τον ενοχλεί κανείς. Ο Ρίνγκο είναι ένα ολόκληρο κεφάλαιο από μόνος του.   Αντιστέκεται σθεναρά σε κάθε καινούργια γατίσια εισβολή στο σπίτι και δίνει μάχες για να εδραιώσει την κυριαρχία του. Οι σοβαρές γατίσιες μάχες δίνονται κάτω από τη συκιά. Μέχρι στιγμής φαίνεται να έχει καταφέρει το στόχο του.  

Προς το παρόν, προσπαθούμε να σώσουμε από τα δόντια του ό,τι πετάει και σέρνεται κοντά του. Γρύλοι, ακρίδες, σαμιαμίδια ακόμα και κουνούπια έχουν γίνει στόχος του.

Ρομαντζάδα(;) στο ηλιοβασίλεμα. :)

Πατώντας στο παρελθόν ενώ συγχρόνως κοιτάζω το μέλλον, αποφάσισα να ξεκινήσω το διάβασμα με βιβλία κλασσικής λογοτεχνίας που, μερικά από

 αυτά, είχα διαβάσει στο παρελθόν.  Η αλήθεια είναι πως η σύγχρονη λογοτεχνία δεν με έχει κερδίσει, εκτός από κάποιες αξιόλογες εξαιρέσεις. 

Άρχισα λοιπόν με το βιβλίο του Βρετανού συγγραφέα και νομπελίστα Ουίλιαμ Γκόλντινγκ "Ο Άρχοντας των Μυγών".

Ο λόγος που με έκανε να το πάρω ξανά στα χέρια μου ήταν η ξεχωριστή αναφορά που έκανε σ' αυτό ο Στήβεν Κίνγκ στο βιβλίο του "On writing (The memoir of Craft), το οποίο διάβασα πρόσφατα.

Ο άρχοντας των μυγών, αναφέρεται σε μια ομάδα μικρών αγοριών που προσπαθούν να επιβιώσουν μόνα τους σε ένα νησί μετά από μια παγκόσμια καταστροφή. Κάθε κεντρικός ήρωας συμβολίζει διαφορετικές ανθρώπινες αξίες και κοινωνικές επιταγές.

Δεν κέρδισα κάτι περισσότερο με τη δεύτερη ανάγνωση. Θαύμασα το ίδιο τις ατελείωτες και επαναλαμβανόμενες περιγραφές του νησιού που στο τέλος όμως βαρέθηκα θανάσιμα. Με κράτησαν όμως άπνοη, όπως παλιά, οι χαρακτήρες των μικρών ηρώων. 

Ο χαρακτήρας του Τζακ (το Κακό ή αλλιώς "Ο άρχοντας των μυγών", που όλοι κρύβουμε μέσα μας), του Ραλφ( η λογική και το αίσθημα της δικαιοσύνης που όλοι θα θέλαμε να έχουμε και να απολαμβάνουμε), του Πίγκυ (η κρυμμένη ευφυία μέσα σ' ένα "απεχθές" σώμα) και του Σάιμον (η αγνή, πνευματική πλευρά της ανθρώπινης φύσης). 

Μετά από αυτό, σειρά έχει η "Αγανάκτηση" του Φίλιπ Ροθ. Δεν συγκαταλέγεται στα βιβλία της κλασικής λογοτεχνίας, αλλά μου έκανε κάτι ο τίτλος του. 

Συνεχίζεται...

  

Να είστε καλά και να περνάτε όμορφα!

Προς το παρόν...και μετά, βλέπουμε (1)

Προς το παρόν... και μετά βλέπουμε... (1)

 

Πάλι απ' την αρχή...

Υπέροχο το αποψινό βράδυ! Μέσα Ιούλιου στο χωριό. Μετράω ήδη τέσσερεις εβδομάδες απ’ τη μέρα που μάζεψα τα πράγματα και τις αντοχές μου και ήρθα να μείνω σ’ ένα μέρος τόσο διαφορετικό απ’ τον τόπο διαμονής μου τα τελευταία 53 χρόνια: Την πρωτεύουσα. Μια μύγα μέσα στην κοινωνία των πέντε εκατομμυρίων μυγών αυτής της πόλης. Την αγάπησα; Με αγάπησε; Αγώνας της ζωής άγονος; Δεν θα το πω ποτέ αυτό.

 

Στο χωριό, όλα είναι αλλιώς. Νιώθω σαν μετανάστρια. Κυριολεκτώ. Ακριβώς έτσι! Πρέπει να μάθω απ’ την αρχή την αλφαβήτα της ψυχής. Να χτυπήσω προσκλητήριο στις αισθήσεις. Να θυμηθώ μυρωδιές ξεχασμένες αλλά όχι εξαφανισμένες. Να γυρίσω ξανά στην δεκαετία του ’60 και να το πιάσω απ’ την αρχή. Πετρογκάζ, παλιές χτυπημένες κατσαρόλες, σπασμένα πλακάκια στην πίσω αυλή, κήπος ζούγκλα, ρωγμές στο δάπεδο και στην ταράτσα. Αλλά…Οι τρύπιοι σωλήνες στον τοίχο σταλάζουν ξανά τη ζωή. Μέσα, όλα μυρίζουν υγρασία, αλλά έξω, ω έξω! Όλα μυρίζουν χαρά, δροσιά, πράσινο, πεύκα και κουνούπια, πολλά κουνούπια που μου δείχνουν απ’ την πρώτη στιγμή τεράστια αδυναμία!

Ένα όνειρο «αιώνων»…υπερβολή; Όχι καθόλου. Η κοντή ανάσα, το περιορισμένο οπτικό πεδίο, η ψυχική κούραση πολλαπλασιάζουν το χρόνο τόσο που στο τέλος χάνεσαι στις προσθέσεις. Ανάσα - χρόνος, στιγμή - αιώνας.

16 Ιουνίου 2026

Όχι πολλά πράγματα, το υποσχέθηκα στον εαυτό μου. Μόνο όσα μου έμειναν πιστοί στυλοβάτες στο βάθος των χρόνων, μόνον αυτά θα είναι οι «εκλεκτοί» του ταξιδιού, της περιπέτειας του σύγχρονου αλλά αποφασισμένου «Ροβινσώνα».

Φτάσαμε. Παρκάραμε. Όλος ο δρόμος ελεύθερος. Ερημιά. Κανένας ήχος γύρω εκτός από τα τζιτζίκια, και τον αέρα που έκανε τα πεύκα να φυλλορροούν περνώντας ανάμεσα στα κλαδιά τους.

Η μάντρα της αυλής γκρεμισμένη σε δυο σημεία. Οι κολόνες που στηρίζεται η καγκελόπορτα γερμένες ελαφρά στο πλάι. Ο κορμός ενός τεράστιου πεύκου έχει αγκαλιάσει τη μία. Χρειάστηκε προσπάθεια για να ανοίξει. Να ξανακλείσει; Μου φάνηκε αδιανόητο. Μια εβδομάδα έμεινε ορθάνοιχτη στον άνεμο που ξεκίνησε να φυσάει από το απόγευμα. Το τσιμεντένιο  δρομάκι μέχρι τα σκαλιά της μπροστινής βεράντας αδιάβατο. Πλήθος από πεσμένα μαύρα μούρα, κλαδιά ενός αυθαίρετου φοίνικα, πευκοβελόνες, απλωμένα κλαδιά από άγνωστα φυτά που τα 16 χρόνια ανθρώπινης απουσίας τα θέριεψαν. Όπως ο πρίγκιπας έβγαλε το σπαθί του για να ανοίξει δρόμο μέχρι το παλάτι της ωραίας κοιμωμένης έτσι κι εμείς βγάλαμε τις ψαλίδες και το κλαδευτήρι για να ελευθερώσουμε τη δίοδο που απλωνόταν μπροστά εντελώς απροσπέλαστη.

-Εντάξει, πέρνα.

-Εσύ πρώτος

-Τι φοβάσαι; Αφού έφυγαν τα πολλά.

-Μπορεί να έχει φίδια

-Κι αν έχει τι; Εκείνα σε φοβούνται το ίδιο όπως τα φοβάσαι εσύ. Αν δεν τα πειράξεις δεν σε πειράζουν.

-Τα πειράξαμε. Τους χαλάσαμε την ησυχία.

-Δεν έχει φίδια. Έλα, προχώρα να τελειώνουμε.

Προχώρησε πρώτος. Ακολούθησα μετά φόβου φιδιού, και όποιου άλλου ερπετού.. όμως για κάποιο λόγο, που δεν είναι της παρούσης να αναλύσω, ένιωθα υπέροχα. Ξαναθυμόμουν το μεθυστικό άρωμα της φύσης που οργιάζει.

Δεν μ’ ένοιαζε που το γιασεμί είχε ξεφύγει από το φράχτη, είχε απλωθεί στον κήπο και είχε φτιάξει με τα κλαδιά και τα φύλλα του ένα φυσικό σκίαστρο στη βεράντα. Θα μας προστατεύει από τον καυτό ήλιο της Δύσης, σκέφτηκα. 

Μια αυτοφυής ελιά είχε γίνει «κυπαρίσσι» στην προσπάθειά της να βρει φως. Ο κορμός της έφτανε σχεδόν μέχρι τα μισά του μεγάλου πεύκου. Η λεμονιά είχε επιβιώσει ως πορτοκαλιά πλέον και το κάτω μέρος του κήπου είχε καλυφθεί από μια τεράστια ολόδροση συκιά. Τη θυμάμαι αυτή τη συκιά, μικρούλα και κακορίζικη, να προσπαθεί να αναπτυχθεί μάταια. Τι τη θέριεψε τόσο;

Η Γιούκα, από πού μας ήρθε άραγε; Έφτασε στο Θεό κι αυτή. Και στη ρίζα της άλλες μικρότερες διεκδικούν μια αξιοπρεπή θέση μέσα σ’ αυτή τη ζούγκλα.

Η είσοδος στο σπίτι ήταν λιγότερο περιπετειώδης. Η εξώπορτα αντιστάθηκε σθεναρά στην εισβολή του πολιτισμού αλλά στο τέλος υποχώρησε τρίζοντας. Όλα μέσα ήταν όπως ακριβώς και πριν 16 χρόνια αλλά πιο «στολισμένα» θα έλεγα. Αράχνες στις γωνίες και στα φώτα, σκόνη, άπειρη σκόνη παντού, ένα λεπτό στρώμα από χώμα στο δάπεδο, στάμπες από υγρασία στους τοίχους. Κάπως έτσι, σκέφτηκα, θα ένιωσαν και οι τυμβωρύχοι όταν άνοιξαν τις πυραμίδες.

Εμείς τυμβωρύχοι; Σίγουρα το λες. Αποφασίσαμε να συλήσουμε τον τάφο των νεανικών μας αναμνήσεων πιστεύοντας πως θα μπολιαστούμε ξανά με εκείνο το παλιό, το πρωταρχικό αίσθημα ελευθερίας.

Συνεχίζεται…