Ελπίζετε...

 

Ελπίζετε άφοβα.

"Η ελπίδα δεν σηκώνει σκόνη". (Πωλ Ελυάρ)

Καλή Πρωτομαγιά ονειροπόλοι μου!

People Have The Power - Patti Smith

Φθορά

 

Ακόμα κι όταν φθείρεται και χάνεται ό,τι αγαπάς, σου μένει πάντα η "ιδέα" του.

"Τί είναι καλύτερο; Να φθείρεσαι ή να σκουριάζεις;"

Να φθείρεσαι. 

Φθορά γεννιέται από την κίνηση και τη ζωή. 

Σκουριά, απ' τη σιωπή και την αδράνεια. 

Γίνε απλός, αλάφρυνε και...  

"Κάνε άλμα πιο γρήγορο απ' τη φθορά". 

(Οδυσσέας Ελύτης  - Μαρία Νεφέλη)

Knockin' on Heanen's door - Raign

Χρόνια Πολλά Έλληνες!

 

"Η Ελλάς Ευγνωμονούσα" -  Θεόδωρος Βρυζάκης, Εθνική Πινακοθήκη

"Ηχήστε οι Σάλπιγγες!

Καμπάνες βροντερές, δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...

Βογγήστε τύμπανα πολέμου...

Οι φοβερές σημαίες ξεδιπλωθείτε στον αέρα!"

Άγγελος Σικελιανός

Σήμερα γιορτάζουμε όλους τους "Αγίους της Ρωμιοσύνης".

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Γεώργιος Καραϊσκάκης, Οδυσσέας Ανδρούτσος, Μαντώ

 Μαυρογένους, Αθανάσιος Διάκος, Παπαφλέσσας, Δέσπω Μπότση, Λασκαρίνα

 Μπουμπουλίνα...άπειρος ο αριθμός..!

Όλοι απόντες...

Αιωνία τους η μνήμη!

Τη ρωμιοσύνη μην την κλαις - Μαρία Δημητριάδη

Κανείς δεν θα επιστρέψει εδώ για πολύ μεγάλο διάστημα...

Nicoletta Thomas

 

Το Σάββατο 26 Φεβρουαρίου ο Ουκρανός συγγραφέας Αντρέι Κούρκοφ κατέγραψε για τον "Economist" το χρονικό της δικής του αντίδρασης μετά την εισβολή των Ρώσων, τη διαφυγή του από το Κίεβο, καθώς και την προσπάθειά του να βρει ένα ασφαλές καταφύγιο αρχικά στο χωριό Λαζαρίβκα και στη συνέχεια στο Λβιβ, κοντά στα σύνορα με την Πολωνία. 

"Πέρασα το βράδυ της Πέμπτης, το τελευταίο μου στο Κίεβο, στο σπίτι της φίλης μου της Λίλι. Την προηγούμενη φορά είχε έρθει εκείνη σε εμάς. Κατά κάποιον τρόπο, το να έχεις έναν μουσαφίρη σου δίνει μια αίσθηση ασφάλειας. 

Μόλις φτάσαμε με τη γυναίκα μου, η Λίλι μας έδειξε πού θα πηγαίναμε αν ξεκινούσαν οι βομβαρδισμοί: ένα υπόγειο γκαράζ στο διπλανό κτήριο, το οποίο θα άνοιγε ένας φύλακας αν ηχούσαν οι σειρήνες. 

Μερικοί άνθρωποι ήταν ήδη εκεί περιμένοντας - μια νεαρή μητέρα με ένα κοιμισμένο μωρό στην αγκαλιά και κάποιες νεανικές παρέες μαζί με τις γάτες τους. Ανεβήκαμε στο διαμέρισμα της Λίλι, βάλαμε τα τηλέφωνα και τους υπολογιστές να φορτίσουν και φτιάξαμε τσάι. Αναρωτιόμασταν αν το Κίεβο πρόσφερε ασφάλεια επειδή είχε τόσες πρεσβείες, ή ήταν επικίνδυνο επειδή είχε τόσο πολλά κυβερνητικά κτήρια. 

Μιλήσαμε για την κατάσταση, για το γεγονός ότι η φίλη μας δεν είχε κλειδαριά στην πόρτα της τουαλέτας, για τα εκατοντάδες μηνύματα που λαμβάναμε συνεχώς από εκείνους που ανησυχούσαν για εμάς. (Απάντησα "είμαστε εντάξει" ξανά και ξανά.)

 Όλο αυτό το διάστημα είχα στο νου μου μήπως ακουστούν σειρήνες ή εκρήξεις, ωστόσο επικρατούσε ησυχία. Η Λίλι μας έβαλε σπιτικό τζιν και ξαφνικά κατάλαβα ότι έπρεπε να πάω για ύπνο. Είχα την αίσθηση ότι τίποτα δεν θα με ξυπνούσε. Ούτε καν ο Πούτιν! 

Στην πραγματικότητα είχα μια ανήσυχη νύχτα. Κάθε φορά που ξυπνούσα, κοιτούσα το τηλέφωνο που είχα δίπλα στο μαξιλάρι και αναρωτιόμουν αν έπρεπε να διαβάσω τα πρωτοσέλιδα. Κατάφερα να καταστείλω την παρόρμησή μου για ενημέρωση και κοιμήθηκα μέχρι τις έξι το πρωί. Όταν ξύπνησα, οι μάχες μαίνονταν μόλις δεκαπέντε χιλιόμετρα μακριά. 

Αποφασίσαμε να πάμε σπίτι, να πακετάρουμε και να φύγουμε για το εξοχικό μας. Λίγο αργότερα ακούστηκε μια σειρήνα, η οποία υποθέσαμε ότι ήταν το σήμα για το τέλος της απαγόρευσης κυκλοφορίας (στην πραγματικότητα ήταν μια προειδοποίηση αεροπορικής επιδρομής, αλλά δεν το γνωρίζαμε). 

Περπατήσαμε προς το διαμέρισμά μας μέσα στην έρημη πόλη, όπου το μόνο που ακουγόταν ήταν οι σειρήνες. Προσπαθήσαμε να σκεφτούμε τι έπρεπε να πάρουμε μαζί μας. Έβαλα σχεδόν όλο το φαγητό από το ψυγείο και τον καταψύκτη σε σακούλες. Η γυναίκα μου ετοίμασε τα έγγραφά μας. Ξέραμε ότι έπρεπε να πάρουμε τους υπολογιστές και τους φορτιστές μας. Αναρωτιόμουν συνεχώς τι ξέχασα. Μόνο όταν είχαμε φτάσει πια στα μισά της διαδρομής για το χωριό συνειδητοποίησα ότι δεν είχα πάρει κάλτσες, εσώρουχα και το νεσεσέρ. 

Μόλις μπήκαμε στο αυτοκίνητο, η γυναίκα μου τηλεφώνησε στη φίλη της τη Λένα και τη ρώτησε αν ήθελαν, αυτή και ο εικοσιπεντάχρονος γιος της Ντέιβιντ, που έχει αυτισμό και περπατάει αργά, να έρθουν μαζί μας στο χωριό. Η Λένα χρειάστηκε λίγα λεπτά για να αποφασίσει. Μέχρι να μιλήσουμε πάλι στο τηλέφωνο, είχαμε ήδη κολλήσει στην κίνηση. Μας ρώτησε αν μπορούσαμε να τους πάρουμε μαζί μας. 

Όλοι οι δρόμοι που οδηγούσαν στην κύρια έξοδο ήταν φρακαρισμένοι με ουρές αυτοκινήτων. Αν έκανα παράκαμψη για πάρω τη Λένα, δεν θα τα καταφέρναμε να βγούμε από την πόλη. Θα έπρεπε να βρουν τρόπο να φτάσουν στο αυτοκίνητό μας πριν ανοίξει πάλι η κίνηση. 

Μισή ώρα αργότερα τους είδα στην άκρη του δρόμου και φώναξα ανοίγοντας το παράθυρο: "Πού είναι ο Ντέιβιντ;" Η Λένα έδειξε το πεζοδρόμιο, όπου στεκόταν ο Ντέιβιντ κουβαλώντας μια μεγάλη μαύρη βαλίτσα. Τον φώναξε και μπήκαν και οι δύο στο αυτοκίνητο. 

Συνήθως χρειάζεται μία ώρα μέχρι το χωριό, το οποίο απέχει εκατό χιλιόμετρα από το Κίεβο. Την Παρασκευή μας πήρε τεσσεράμισι ώρες μέχρι να φτάσουμε. 

Τα αυτοκίνητα έκαναν επικίνδυνους ελιγμούς. Οι οδηγοί ήταν σαφώς εξαντλημένοι. Αν δεν υπήρχε μποτιλιάρισμα, τα δυστυχήματα θα ήταν πολλά. Μερικοί ανυπομονούσαν τόσο να βρουν διέξοδο, που έπαιρναν λάθος κατεύθυνση και ακολουθούσαν την άδεια λωρίδα κυκλοφορίας που οδηγούσε στο Κίεβο, με τα φώτα έκτακτης ανάγκης αναμμένα. Κάθε τόσο τους προσπερνούσαν τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού, φορτηγά και τανκς. 

Μέτρησα πέντε αυτοκίνητα εγκαταλειμμένα μετά από μια σύγκρουση στη μέση του δρόμου. 

Το δάσος απλωνόταν και τις δύο πλευρές του δρόμου, όπου περιστασιακά υπήρχαν στοιβαγμένα σακιά με άμμο που πίσω τους έκρυβαν οπλισμένους στρατιώτες. Κάθε δέκα λεπτά ακούγαμε στο ραδιόφωνο ανακοινώσεις που ζητούσαν από τον κόσμο να μην ποστάρει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φωτογραφίες των ουκρανικών αμυντικών θέσεων. Όταν κάποια στιγμή που περνούσαν από δίπλα μας μερικά στρατιωτικά "Humvee" πήγα να πιάσω το κινητό μου, η γυναίκα με αγριοκοίταξε. "Δεν είναι για το facebook", απολογήθηκα. 

Αν όλοι μας διασκορπιζόμαστε σε διαφορετικές κατευθύνσεις, αυτή είναι μια καθοριστική στιγμή για την Ουκρανία. Γίνομαι όλο και πιο περήφανος κάθε φορά που ακούω τα νέα - την εξαιρετική στρατηγική, τη γενναιότητα - αν και φυσικά ακούμε μόνο τη μια πλευρά της ιστορίας. Δεν νομίζω ότι η Ουκρανία είναι έτοιμη να συνθηκολογήσει. Το οποίο είναι τραγικό. Και την ίδια στιγμή καλό. 

Όταν φτάσαμε στο χωριό μας, τη Λαζαρίβκα, ένιωσα μια ανακούφιση. Το σπίτι μας υπήρξε το καταφύγιό μας όλα αυτά τα χρόνια. Ήμασταν έτοιμοι να μετακομίσουμε εκεί κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης με τη Ρωσία, το 2014. Περάσαμε το μεγαλύτερο μέρος του πρώτου έτους της πανδημίας εκεί, απολαμβάνοντας κάθε φάση της άνοιξης, φυτεύοντας πατάτες, κρεμμύδια, σκόρδα και καρότα, μαζεύοντας μήλα και κάνοντας χυμό σταφυλιού. Έγραψα ένα μυθιστόρημα εκεί για τον εμφύλιο πόλεμο στο Κίεβο το 1919. 

Κατά τη διάρκεια αυτού του χειμώνα διατηρήσαμε τη θέρμανση σε λειτουργία, σε περίπτωση που έπρεπε να επιστρέψουμε. Το ρωσικό αέριο είναι ακριβό (200 ευρώ το μήνα), αλλά δεν με ένοιαζαν τα χρήματα. Έδειξα στη Λένα και τον Ντέιβιντ το δωμάτιό τους και έφτιαξα καφέ. Αρχίσαμε να βολευόμαστε. Πήγα τα τρόφιμα στους γείτονές μας τη Νίνα και τον Τόλικ, και μίλησα μαζί τους πριν επιστρέψω σπίτι για να γράψω. 

Τότε ένας φίλος, ένας καλά δικτυωμένος επιχειρηματίας, μου τηλεφώνησε από το Κίεβο. "Πού είσαι;" με ρώτησε ανήσυχός. Του εξήγησα. "Φύγε αμέσως!" μου είπε. "Μου είπαν οι Αμερικανοί ότι ο ρωσικός στρατός θα καταλάβει το Κίεβο τις επόμενες ενενήντα ώρες και στη συνέχεια θα συλλάβουν όλους όσοι επέκριναν τον Πούτιν. Έχουν ήδη λίστες με όλους τους φιλοουκρανούς ακτιβιστές με διευθύνσεις!" 

Δεν τον πίστεψα, αλλά ούτε και ήθελα να το ρισκάρω. Αποφασίσαμε να φύγουμε για το Λβιβ, εκεί όπου βρίσκονταν τα παιδιά μας. Η Λένα και ο Ντέιβιντ δεν ήθελαν να μείνουν στο χωριό χωρίς εμάς, οπότε όλοι μαζί ξαναμπήκαμε στο αυτοκίνητο (πολύ αργότερα θυμηθήκαμε τη γάτα της Λένας, που την είχαμε ξεχάσει στο διαμέρισμά της στο Κίεβο). 

Μας πήρε είκοσι δύο ώρες για να φτάσουμε στο Λβιβ, ένα ταξίδι διάρκειας έξι ωρών. Δεν  είχαμε και πολλά πράγματα μαζί μας αυτή τη φορά. Η γυναίκα μου είχε δώσει το κατεψυγμένο κρέας και τα ψάρια στη Νίνα και τον Τόλικ. Η Νίνα έκλαψε και αγκάλιασε τη γυναίκα μου. Ο Τόλικ, ο οποίος είναι εβδομήντα ετών, φαινόταν χλομός και αποπροσανατολισμένος. 

Αυτή τη φορά έκλεισα τη θέρμανση καθώς έφευγα. 

Κανείς δεν θα επιστρέψει εδώ για πολύ μεγάλο διάστημα..."  

ΠΗΓΗ: ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ

Φορώντας το "κοστούμι" της κρίσης η τέχνη απογειώνεται

 

Η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά έλεγαν παλιά.  Αυτό δεν ξέρω κατά πόσον ισχύει σήμερα.

Αλλάζουν οι καιροί και οι παλιοί Λατίνοι θα αναφωνούσαν "O tempora o mores" (Ω καιροί, ω ήθη!) Αυτό δεν σημαίνει πως είναι κακό να αλλάζουν οι καιροί και τα ήθη αλλά η μετάβαση αυτή τις περισσότερες φορές αδικεί αυτό που αφήνουμε πίσω. Ο άνθρωπος όμως πρέπει να προσαρμόζεται και να εξελίσσεται κι αυτό δεν είναι εύκολο. Χρειάζεται να αποχαιρετίσει πολλές φορές πράγματα που αγαπάει προκειμένου να στήσει την πραγματικότητά του απ' την αρχή.

Όπως συμβαίνει και με τον ράφτη του σημερινού αφιερώματος. 

Με πατέρα ράφτη, πρωτοκλασάτο, υπέροχο τύπο, καλλιτέχνη, άριστο τεχνίτη της ραπτικής κοστουμιών, ο πατέρας έχει μπολιάσει τον γιο με υψηλή αισθητική.

Χωμένοι και οι δυο τους στο ραφτάδικο, καταγίνονται χρόνια ολόκληρα με το να τελειοποιούν την τέχνη τους με υψηλής αισθητικής και ποιότητας ανδρικά κοστούμια. Μιλούν μια άλλη γλώσσα χρωματισμένη με αέρα πολυτέλειας και φινέτσας. 

Ο ήρωάς μας, ο Νίκος, ένας μοναχικός τύπος γύρω στα πενήντα, ακούει και βλέπει μέχρις εκεί που τον πάει η βελόνα του και ο αυταρχικός πατέρας του. Αγαπάει αυτό που κάνει και έχει μάθει να γυροφέρνει τη φαντασία του σε εξωπραγματικούς κόσμους που μόνον η τέχνη στη λεπτομέρεια μπορεί να τον οδηγήσει. Στρώνει τα υφάσματα πάνω στον πάγκο του με λεπτότητα, μετράει τις βελονιές του με ακρίβεια και αφήνει έξω από την πόρτα του ραφτάδικου οτιδήποτε δεν τον αφορά. Και τότε συμβαίνει στη ζωή του αυτό που περιγράφει ο Νίτσε τόσο ποιητικά: "Όταν ένας άνδρας βρίσκεται μέσα στον δικό του θόρυβο, μέσα στην κυματωγή των δικών του σχεδίων και σκοπών, τότε μπορεί να δει  ήρεμα μαγικά όντα να γλιστρούν μπροστά του και να ζητούν την ευτυχία τους και τη μοναξιά τους. Είναι οι γυναίκες".

Η γυναίκα εδώ, έρχεται ως αρωγός στα δύσκολα του ράφτη. Η οικονομική κρίση και η αρρώστια του πατέρα αναγκάζουν τον γιο να αλλάξει τα δεδομένα της ζωής και της τέχνης του. Πρέπει να επιβιώσει με κάθε τρόπο. Ο πατέρας όμως πιστεύει πως ο γιος του διαπράττει μια ιεροσυλία.

Η ανώμαλη "πτώση" του Νίκου (Δ. Ήμελλος) στα παζάρια και στους δρόμους δεν είναι ικανή να τον αλλάξει μέσα του. Διατηρώντας την ψυχική του κομψότητα συνδιαλέγεται ως γυρολόγος ράφτης νυφικών πλέον, κάτι που ο πατέρας του δεν μπορεί να δεχτεί αδιαμαρτύρητα. 

Σε αυτή την αναγκαστική μεταστροφή του ράφτη, δίνει χέρι βοήθειας η γειτόνισσά του (Ταμίλλα Κουλίεβα). Φαίνεται καταρχάς σαν να τον "υποβιβάζει" στο ράψιμο νυφικών που ωστόσο έχει μεγαλύτερη πέραση στον σύγχρονο κόσμο των απλών ανθρώπων της οικονομικής κρίσης, αλλά στην ουσία τον βοηθάει να πέσει στα μαλακά της σκληρής πραγματικότητας και να διαπιστώσει τελικά πώς η ψυχική ευγένεια και φινέτσα μπορεί να επιβιώσει ακόμα και στον πάγκο μιας λαϊκής αγοράς.  

Ο "Ράφτης" της Σόνια Λίζα Κέντερμαν μπορεί να αδικήθηκε από την πανδημία του Covid αλλά βρήκε το δρόμο της επιτυχίας με 3 βραβεία στο 61ο διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, και σήμερα φθάνει να διεκδικεί το βραβείο καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας στα Ιαπωνικά Όσκαρ, (Japan Academy AWards που έχουν θεσπιστεί το 1978 και απονέμονται κάθε χρόνο). 

Επιλέχτηκε ανάμεσα σε 208 άλλες σπουδαίες ταινίες και έχει να συναγωνιστεί τις διάσημες ταινίες του Χόλιγουντ: Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΝΟΜΑΔΩΝ (Κλόι Ζάο), MINARI (Λι Αιζακ Τσουνγκ), NO TIME TO DIE (Κάρι Φουκουνάγκα) και DUNE (Ντενί Βιλνεβ). Ο ΡΑΦΤΗΣ είναι η μοναδική μη αμερικανική παραγωγή αυτής της κατηγορίας. 

Οι Ιάπωνες την αγάπησαν πολύ. Περιμένουμε με αγωνία τα αποτελέσματα που θα ανακοινωθούν σε λίγες μέρες (11 Μαρτίου 2022).  

Σενάριο: Σόνια Λίζα Κέντερμαν και Τρέισι Σάντερλαντ

Σκηνοθεσία: Σόνια Λίζα Κέντερμαν

Μουσική: Νίκος Κυπουργός

Πρωταγωνιστούν: Δημήτρης Ήμελλος, Ταμίλλα Κουλίεβα, Θανάσης Παπαγεωργίου, Στάθης Σταμουλακάτος, Δάφνη Μιχοπούλου

Μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη των συντελεστών της ταινίας εδώ: ΡΑΦΤΗΣ

«Shchedryk» (γενναιόδωρος)

 

Αλέκος Φασιανός - 1935

"Shchedryk" λέγονται τα Ουκρανικά κάλαντα.

Πρόκειται για ένα λαϊκό Ουκρανικό τραγούδι που έχει τις ρίζες του πολύ βαθιά στον χρόνο. 

Ο ακριβής χρόνος εμφάνισής του είναι άγνωστος. Οι στίχοι του ανάγονται στην προχριστιανική περίοδο. Σύμφωνα με έρευνες που έκαναν ανθρωπολόγοι, το τραγούδι αυτό ήταν διαδεδομένο στο Ποντίλλια, περιοχή της Ουκρανίας που συνοδεύει με την Μολδαβία. 

Στο τραγούδι, υπάρχει ένα χελιδόνι που πετά κι εύχεται όλα τα καλά πράγματα που θα φέρει η άνοιξη σε όλους. Στην παλαιότερη ουκρανική παράδοση, το Νέο Έτος γιορταζόταν τον Απρίλιο, με τον ερχομό της Άνοιξης και μόνο αργότερα, με την εισαγωγή του χριστιανισμού στην περιοχή, η παραμονή του Νέου Έτους μεταφέρθηκε στην ημέρα που όλοι γνωρίζουμε σήμερα.

Ο συνθέτης Mycola Leontovich δούλεψε όλη του τη ζωή πάνω σ' αυτή τη μελωδία. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1901-1902. 

Η πρώτη χορωδιακή παράσταση του Shchedryk αναφέρεται το 1916 με την παρουσίαση από την χορωδία του Πανεπιστημίου του Αγίου Βλαδιμήρου του Κιέβου, υπό την καθοδήγηση του Olexander Kosice.

Στις 5 Οκτωβρίου του 1921 παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο εξωτερικό, σε συναυλία που έγινε στο Carnegie Hall της Νέας Υόρκης.

Το 1936, ο Peter Vyhovsky δημιούργησε την αγγλική έκδοση του Shchedryk, το γνωστό Carol of the Bells.

Το 2016, έκλεισαν τα 100 χρόνια από την πρώτη παρουσίαση αυτού του όμορφου λαϊκού τραγουδιού που έμελλε να αγαπηθεί από εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.

Πηγή Shchedryk

"Ακούστε πώς οι καμπάνες,

γλυκές ασημένιες καμπάνες,

φαίνονται να λένε "Διώξτε τις έγνοιες μακριά".

Ω..πώς χτυπάνε!

Στέλνουν τον ήχο πέρα απ' τον λόφο και την κοιλάδα 

λέγοντας το παραμύθι τους. 

Χαρούμενα κουδουνίζουν ενώ άνθρωποι 

τραγουδούν τραγούδια όμορφης χαράς.

Στέλνουν χωρίς τέλος τον χαρμόσυνο ήχο τους σε κάθε σπίτι..." 

Εύχομαι με όλη μου την καρδιά, να τελειώσει σύντομα ο πόλεμος και οι καμπάνες της Ουκρανίας να αρχίσουν πάλι να χτυπούν χαρούμενα, μόνο για ελευθερία και χαρά και "...να στέλνουν χωρίς τέλος τον χαρμόσυνο ήχο τους σε κάθε σπίτι!!"

Καλό "ξημέρωμα" ονειροπόλοι μου...

 

ΚΑΛΗ  ΧΡΟΝΙΑ 💝

«Αν ξαφνικά μπορούσε κανείς να ξεφλουδίσει όλα τα περίπλοκα παγκόσμια προβλήματα όπως ένα κρεμμύδι, στο τέλος δε θα ‘μενε παρά ένα μόνο: Ζωή ή θάνατος. Κι αυτό μπορεί ο καθένας να το καταλάβει πολύ εύκολα έστω κι αν τα μάτια του είναι γεμάτα δάκρυα απ’ τα κρεμμύδια.»

Αυτά έγραψε ο Γκύντερ Ρύκερ, στο θεατρικό έργο του «Μου επιτρέπετε να σας

 προσφέρω ένα ποτήρι τσάι;»

Ζωή ή θάνατος;

Αλήθεια, αν όλα συνοψίζονται σ’ αυτό το τελικό ερώτημα – πρόκληση, τότε γιατί

 παγιδευόμαστε σε σκέψεις αδιέξοδες και περίπλοκες που μόνον άγχος και

 απελπισία μπορούν να μας προξενήσουν; Γιατί σκεφτόμαστε προϋποθέσεις για να

 ζήσουμε το θαύμα όταν έχουμε ολόκληρο το θαύμα ήδη στα χέρια μας;

Η ζωή χρειάζεται προϋποθέσεις για να τη ζήσουμε ή είναι από μόνη της

 σημαντική;

Όταν κινδυνέψεις να χάσεις το ξημέρωμα της καινούργιας μέρας, τότε

 η απάντηση στο ερώτημα είναι απλή.

Εύχομαι,  το νέο χρόνο, να βλέπουμε νικήτρια μόνο τη Ζωή.

Kαλό "ξημέρωμα" ονειροπόλοι μου! 💝

Carol Of The Bells - Arranged /Performed by Pianist Composer

Casting Crowns - Oh My Soul (Official Lyric Video)

  

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

 

"Να 'μουν του σταύλου έν' άχυρο ένα μικρό κομμάτι

την ώρα που"...γεννήθηκε στον Κόσμο η Αγάπη!

ENYA - The Spirit Of Cristmas

Tα συναισθήματα είναι τo μόνo που έχουμε.

 Πώς διαχειριζόμαστε το γήρας των άλλων αλλά κυρίως το γήρας του ίδιου μας του εαυτού;

Δυσάρεστη ερώτηση. Κανείς δεν θέλει να την κάνει στον εαυτό του γιατί τρομάζει και να τη σκέφτεται. Όμως η ζωή είναι μικρή και το τέλος "αναπόδραστο". Έτσι είναι, πέρα από κάθε επιθυμία μας για το αντίθετο. Τι κάθομαι τώρα και γράφω Κυριακάτικα!

Όμως, αυτές τις σκέψεις μου προκάλεσε η ταινία που είδα πάλι, χθες βράδυ. Το έχω αυτό το κουσούρι. Ανατρέχω συχνά σε ταινίες, τραγούδια και βιβλία που μου αρέσουν πολύ γιατί κάθε φορά βρίσκω και κάτι καινούργιο να μάθω, να θαυμάσω, να ανακαλύψω.

Τι έχει τελικά μεγαλύτερη σημασία στη ζωή; Τα επιτεύγματα, η ευφυία, ο πλούτος;

Προσωπικά αυτό που γνωρίζω από τους ανθρώπους που συναναστράφηκα μέχρι το τέλος της ζωής τους, είναι πως όλοι είπαν το ίδιο πράγμα φεύγοντας: "Φρόντισε να είσαι ευτυχισμένος". 

Τι κάνει όμως την ευτυχία; Μια ερώτηση με πολλαπλές απαντήσεις, τόσες όσοι είναι και οι άνθρωποι που ζουν πάνω στη γη. Ο καθένας θα έδινε την δική του απάντηση.

"Την πραγματική ευτυχία την κάνουν τα συναισθήματα. Τα συναισθήματα είναι τα μόνα που έχουμε", μας λέει ο Paolo Sorrentino στην ταινία του με τον τίτλο Youth (Νιότη) 2015.

Youth (2015) Trailer HD

 Ο Πάολο Σορεντίνο, μετά το Όσκαρ του για την "Τέλεια ομορφιά" του, επέστρεψε με αυτή την αριστουργηματική ταινία.

Πρόκειται  για μια ταινία υψηλής αισθητικής και μοναδικού στυλ. Δεν είναι πάντως μια κλασσική ταινία. Ξεφεύγει πολύ από το συνηθισμένο που αποσκοπεί μόνον στην τέρψη του θεατή. Εδώ έχουμε κάτι άλλο: Φιλοσοφικούς και υπαρξιακούς προβληματισμούς και καυστικές ατάκες. Πανέξυπνους διάλογους με έντονη την ειρωνική διάθεση και μια ομάδα ταλαντούχων ηθοποιών με εξαιρετικές ερμηνείες . Δεν ξέρω αν πρέπει να την χαρακτηρίσω δράμα ή κωμωδία γιατί είναι και απ' τα δύο. Μια κωμωδία όμως που αγκυλώνει τον θεατή με την βαθιά ειρωνεία που διατρέχει τους ευφυείς διαλόγους της.

Ο Sorrentino μας λέει πως το μόνο που έχουμε πραγματικά είναι τα συναισθήματα και βάζει τους ήρωές του, Fred (Michael Caine), μουσικοσυνθέτη και διευθυντή ορχήστρας και τον φίλο του Mick (Harvey Keitel), σκηνοθέτη του κινηματογράφου, να κάνουν τις διακοπές τους μαζί, σε ένα πολυτελές θέρετρο των Άλπεων. Και οι δυο τους απέκτησαν όλα όσα ονειρεύτηκαν στη ζωή τους με αντάλλαγμα τα συναισθήματά τους. Κάπως έτσι δεν υλοποιούνται πάντα οι φιλοδοξίες;  Παραγκωνίζοντας, σπρώχνοντας στην άκρη τα συναισθήματα, για αργότερα; Και το αργότερα, έρχεται κατά κανόνα πολύ... αργά, δυστυχώς.

Οι δυο φίλοι  βρίσκονται στο θέρετρο των Άλπεων, ο καθένας για τον δικό του λόγο. Ο Fred, ο μουσικοσυνθέτης, έχει αποφασίσει να αποσυρθεί οριστικά μέχρι που έρχεται και τον βρίσκει μια απρόσμενη, βαρυσήμαντη πρόταση και ο Mick, ο σκηνοθέτης, θέλει να βρει τον χρόνο και την ηρεμία για να τελειώσει το σενάριο της τελευταίας ταινίας  του, που επιθυμεί να είναι η καλλιτεχνική του διαθήκη. 

Ο δημιουργός βάζει τους ήρωές του να φιλοσοφούν μέσα στη φύση γιατί είναι η μόνη που ξεκλειδώνει τις μύχιες σκέψεις και τα συναισθήματα των ανθρώπων. Μόνον κοντά της γίνονται οι άνθρωποι σοφότεροι. Αυτός είναι ο λόγος που οι σοφοί ηλικιωμένοι άνθρωποι, στην πλειονότητά τους, επιζητούν και επιδιώκουν να απομονώνονται στη φύση. Αυτή γίνεται ο καλύτερος ακροατής τους. Συμμετέχει στους εξομολογητικούς μονολόγους τους,  ντύνοντας με ηρεμία τις σκέψεις τους.

Ο ηλικιωμένος γνωρίζει πολλά, αλλά κρύβει τα περισσότερα γιατί νιώθει πως δεν έχει νόημα να μιλήσει γι' αυτά. Ποιος θα προθυμοποιηθεί άλλωστε να τον ακούσει; Η σοφία είναι προσωπική κατάκτηση του καθενός και ο δρόμος μέχρις εκεί είναι ένας μοναχικός δρόμος.

Η ταινία είναι ένας συγκινητικός απολογισμός για την ειλικρινή φιλία, τον ρόλο της τέχνης στη ζωή μας, την αναγκαιότητα του έρωτα και τον οριστικό, τρυφερό αποχαιρετισμό όλων αυτών.

Aπό αυτό το αριστούργημα, κρατώ ιδιαίτερα στη μνήμη μου, με άπειρη τρυφερότητα, το κόκκινο χαρτάκι καραμέλας που παίζει στα γέρικα δάχτυλά του, ο Fred. Είναι ο καθαρός συμβολισμός του πάθους για  τη ζωή, που δεν μας εγκαταλείπει ποτέ, ακόμα και την στιγμή που εκείνη μας δείχνει διακριτικά την πόρτα προς την έξοδο. 

Youth - Bande-annonce VOST 

Η μουσική του David Lang με άγγιξε  βαθιά και με  ώθησε να μπω με ευκολία στην καρδιά των ηρώων.

Just (After Song of Songs)

Simple Song #3 Sumi Jo Paolo Sorrentino

Νιώθω πλήρης

Χάνω κάθε έλεγχο

Χάνω κάθε έλεγχο

απαντώ

Νιώθω ρίγη

ξυπνάω

Ξέρω όλες αυτές τις μοναχικές νύχτες

Ξέρω όλες αυτές τις μοναχικές νύχτες

Ξέρω τα πάντα

Χάνω κάθε έλεγχο

με πιάνoυν ρίγη

Ξέρω όλες αυτές τις μοναχικές νύχτες

πεθαίνω

Ακούω ό,τι μένει να ακουστεί

Μακάρι να μην σταματήσεις ποτέ

έχω μία αίσθηση

μένω εκεί

Ζω για σένα τώρα

Δεν αφήνω κανένα νόημα πίσω μου

Νιώθω πλήρης

έχω μία αίσθηση

Μακάρι να κινείσαι σαν βροχή

θα είμαι εκεί

θα είμαι εκεί

Χάνω κάθε έλεγχο

Όταν ψιθυρίζεις το όνομά μου

Όταν ψιθυρίζεις το όνομά μου

Όταν ψιθυρίζεις το όνομά μου, ψιθύρισε το όνομά μου

Όταν ψιθυρίζεις το όνομά μου

Ω

Ψίθυρος

Όταν εσύ

Ψίθυρος

Όταν εσύ

------------

I feel complete

I lose all control

I lose all control

I respond

I feel chills

I wake

I know all those lonely nights

I know all those lonely nights

I know everything

I lose all control

I get a chill

I know all those lonely nights

I die

I hear all that is left to be heard

I wish you would never stop

I've got a feeling

I live there

I live for you now

I leave no sense behind

I feel complete

I've got a feeling

I wish you're moving like rain

I'll be there

I'll be there

I lose all control

When you whisper my name

When you whisper my name

When you whisper my name, whisper my name

When you whisper my name

Oh

Whisper

When you

Whisper

When you

Πηγή: Musixmatch

Τραγουδοποιοί: David A Lang

Στίχοι τραγουδιού Simple Song #3 © Universal Music Corp., Red Poppy

Πηγή: Musixmatch

Τραγουδοποιοί: David A Lang

Στίχοι τραγουδιού Simple Song #3 © Universal Music Corp., Red Poppy

Γράμμα προς γνωστούς και άγνωστους αποδέκτες

 

Zούμε στην ίδια χώρα αλλά τόσο μακριά ο ένας από τον άλλον. Τόσο μακριά, που έχω την αίσθηση πως ζούμε σε διαφορετικές χώρες και μιλάμε διαφορετικές γλώσσες. Ζούμε κάτω από το ίδιο καθεστώς ανελευθερίας χωρίς ωστόσο να το βιώνουμε με τον ίδιο τρόπο. Πόσο δύσκολο είναι άραγε για έναν άνθρωπο να ζει τον απόηχο μιας οργανωμένης σκλαβιάς, στην επαρχία; Μέσα στα χωράφια; Πάνω στα βουνά, σε ρεματιές, στον ανοιχτό ορίζοντα; Ανάμεσα σε δικούς του ανθρώπους, σε φίλους, συγγενείς, γνωστούς;

Η δική μας ζωή, εδώ, έχει γίνει σαν το ρυζόχαρτο που χρησιμοποιούν οι μοδίστρες στην ραπτική τους για να αντιγράφουν τα πατρόν πάνω στα υφάσματα. Η ζωή μας εδώ είναι ένα απλό ξεπατίκωμα εκείνης, της παλιάς, της κανονικής, που ζούσαμε δυο χρόνια πριν. Και μιλάω για την εσωτερική ζωή. Πρέπει να είναι κανείς διπολικός για να αντέχει τις τόσες αντιφάσεις της καθημερινότητας.

Ζούμε όμως. Πέντε εκατομμύρια άνθρωποι, η μισή Ελλάδα, ζούμε μαζί χωρίς να είμαστε μαζί. Απλά, η ύπαρξη των άλλων γύρω μας, μας στερεί και το τελευταίο επιχείρημα υπέρ της μοναχικότητας.

Είπαν στους ανθρώπους να εμβολιαστούν και μετά τους άφησαν ελεύθερους να ζήσουν τη ζωή τους παραλείποντας να τονίσουν πόσο σημαντικό είναι να τηρούνται αυστηρά τα μέτρα προφύλαξης. Η αλήθεια είναι πως το εμβόλιο μας προστατεύει από το να νοσήσουμε σοβαρά και να πεθάνουμε σε κάποια ΜΕΘ,  ΑΛΛΑ δεν ανακόπτει την μετάδοση του ιού εφόσον παράλληλα δεν τηρούμε αυστηρά και ΟΛΕΣ τις προφυλάξεις! Βασική προϋπόθεση, που ελάχιστοι από τους εμβολιασμένους συνανθρώπους μας τήρησαν. 

Αντίθετα, πίστεψαν  πως το εμβόλιο αρκούσε για να νιώθουν οι ίδιοι προστατευμένοι. Λίγοι είχαν την πρόνοια να προστατευθούν και να προστατεύσουν. Νόμισαν πως το εμβόλιο είναι πανάκεια. Και να τα αποτελέσματα. Μόνο που τα αποτελέσματα τα πληρώνουν ακριβά (κυριολεκτικά και μεταφορικά) μόνον όσοι δεν εμβολιάστηκαν, για δικούς τους  λόγους. Κανείς δεν σκέφτηκε πως η συνειδητή απόφαση αυτών των ανθρώπων να μην εμβολιαστούν βασίζεται (πέρα από τις ανόητες εξαιρέσεις ) σε αυστηρή τήρηση των μέτρων αυτοπροστασίας και προστασία των άλλων. 

Μπαίνει σιγά σιγά ο χειμώνας και ο Πειραιάς γίνεται πιο φιλικός. Λιγότερη σκόνη, ωραιότερα ηλιοβασιλέματα. Πέρασαν και τα αποδημητικά πουλιά. Ορφάνεψε ο ουρανός μας. Τώρα μόνο περιστέρια και, που και που, κανα σπουργίτι ακούω να τιτιβίζει νωρίς το πρωί και αργά το απόγευμα.

Πήραν και τη Ζούγκλα μου. Και μου λείπει.

Πειραιάς 6 Νοεμβρίου 2021  ώρα 12:45 μ.μ.

Ocie Elliott - A place

Σ' ακολουθώ ουτοπία μου...

Ανοιχτά της Αίγινας - Πάσχα 2018

Βράδυ. 

Όταν η μια σκέψη διαδέχεται την άλλη σε μια αλληλουχία όμοια μ' εκείνη της ακολουθίας Φιμπονάτσι, 

μια συλλογή από αισθήματα αναπτύσσεται αρμονικά, και φέρνει την εσωτερική γαλήνη. 

Η λύπη, η χαρά, ο θυμός, η αγάπη, συγχωνεύονται δημιουργώντας τον δίσκο του ηλιοτρόπιου, με τους σπόρους-σκέψεις να περιστρέφονται σαν σπείρα μες την καρδιά ενός μεγάλου "κοχυλιού".

Στο βάθος του, ο ήχος της θάλασσας, οι ψίθυροι του σύμπαντος, η μήτρα της ζωής.   

Σ' ακολουθώ ουτοπία μου...  

Spirit Bird - Xavier Rudd - with video clips from Earthflight series

Μusic: Xavier Rudd

Video: BBC Earth Flight Ep 03, 05, 02

Περισσότερα για τον   Xavier Rudd 

Αγαπημένη μου Άλλη

 

Αγαπημένη μου Άλλη.

Σαν σήμερα γεννηθήκαμε, μαζί, σε μια σφιχτή αγκαλιά.

Σου δίνω, τόσα χρόνια, το φως.

Μου δίνεις, τόσα χρόνια, τη σκιά.

   Όσο υπάρχω ακόμα, θα υπάρχεις.  

Ας μας χαίρονται λοιπόν, όσοι μας αγαπούν 😊  

Long Way Round - Blue Iris

 

H κυρία Νίκη δεν βγήκε στο μπαλκόνι

Dot Bunn  

Η κυρία Νίκη δεν βγήκε σήμερα στο μπαλκόνι.

Συνήθισα τα τελευταία καλοκαίρια να την βλέπω πρωί πρωί να κάθεται στο μπαλκονάκι της και να υποδέχεται την ανατολή του ήλιου και την καινούργια μέρα κοιτώντας την κατά πρόσωπο.

Σήμερα δεν την είδα στη συνηθισμένη της θέση. Είδα όμως φως στην κρεβατοκάμαρά της. Το φως δεν έσβησε ακόμα κι όταν η μέρα προχώρησε για τα καλά.

Η κυρία Νίκη ζει μόνη της, πολλά χρόνια. Μένει στην απέναντι πολυκατοικία, έναν όροφο πιο κάτω από μας. Δεν έχει λουλούδια στο μπαλκόνι της, δεν έχει κάποιο ζώο για συντροφιά, αλλά πότε πότε φέρνει μια νέα κοπέλα να της καθαρίσει το σπίτι.  Ανοίγει τότε διάπλατα όλα τα παράθυρα και βάζει μουσική. Συζητούν ζωηρά οι δυο τους και σε κάθε ευκαιρία ξεσπούν σε δυνατά γέλια.

Δεν γνωρίζω τίποτα περισσότερο γι' αυτήν. Δεν έχουμε μιλήσει ποτέ. Δεν ξέρω καν αν με έχει προσέξει, γιατί η κυρία Νίκη ήταν, θυμάμαι, ένας πολυάσχολος άνθρωπος. Το φως του εργαστηρίου της στην ταράτσα έσβηνε τελευταίο και άνοιγε πρώτο τα ξημερώματα. Ο ήχος της ραπτομηχανής της συνόδευε για πολλά χρόνια τη δική μας ζωή. Κάθε φορά που ανέβαινα ν’ απλώσω ρούχα, την έβλεπα σκυμμένη πάνω στη ραπτική της, με τα γυαλάκια της κατεβασμένα στη μύτη, εντελώς απορροφημένη απ’ αυτό που έκανε εκείνη τη στιγμή.

Υπήρξαν και κάποιες φορές που έβγαινε στο μπαλκόνι για να μιλήσει στο κινητό της. Τότε μας χάριζε μια απολαυστική  Stand-up comedy. H φωνή της βαριά, σχεδόν αντρική, έφτανε στ’ αυτιά μου δυνατή και ξάστερη σαν καμπάνα. Συνήθως έκλεινε τις δουλειές της με εκείνα τα τηλεφωνήματα και άλλοτε διαπραγματευόταν την αμοιβή της. Η σχέση της με τους άντρες ήταν επιβλητική. Οι άνθρωποι που της έβαφαν το σπίτι, οι τεχνίτες που της εγκατέστησαν το αιρκοντίσιον, οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα του δήμου που δεν μάζευαν όλα τα σκουπίδια γύρω από τον κάδο, δεν καλοπέρασαν μαζί της. Ήξερε να επιβάλλεται με τον τρόπο της και την στεντόρεια φωνή της. Λίγα λόγια και σταράτα.

Μέχρις εκεί έφτασε η γνωριμία μου με την κυρία Νίκη. Και μια δυο φορές διασταυρώθηκαν οι ματιές μας στο δρόμο. Μόνον αυτό. Αλλά σήμερα, που δεν την είδα το πρωί στο μπαλκόνι, ένιωσα ένα σφίξιμο στο στομάχι.

«Η συνήθεια είναι πολύ καλός σιγαστήρας», έγραψε ο Σάμιουελ Μπέκετ.

Πράγματι. Ένας ύπουλος σιγαστήρας όλων όσων κρύβουμε βαθιά στην καρδιά.

The Rose - Bette Midler

 

Ο Μίκης μας, έφυγε...

 

«Γιατί έχω τρεις ζωές. Η μια για να πονάει, η άλλη για να θέλει, κι η τρίτη για να νικά.»

Μίκης Θεοδωράκης

 «Δεν θα με καταλάβει κανείς γιατί ανήκω στη γενιά των όρθιων».

Μίκης Θεοδωράκης

Είμαστε τυχερή γενιά, που σε γνωρίσαμε.

Κανείς δεν τραγούδησε την ελευθερία όπως εσύ.

Καλό σου ταξίδι, όπου κι αν πηγαίνεις...

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί

αόρατος θίασος να περνά

με μουσικές εξαίσιες, με φωνές—

την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου

που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου

που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.

Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,

αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει.

Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν

ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·

μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.

Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,

σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,

πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,

κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι

με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,

ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,

τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,

κι αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που χάνεις.

(Κ.Π. Καβάφης - Απολείπειν ο θεός Aντώνιον Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Αίτημα

 

Η αμερικανική φαρμακευτική εταιρία Pfizer και η γερμανική φαρμακευτική  BioNTech, μαζί, έχουν σήμερα την μερίδα του λέοντος σε κέρδη, εξ' αιτίας της παγκόσμιας εξάπλωσης του Covid-19. 

Αναμένεται δε να ξεπεράσουν τα 15 δισ. δολάρια και να αγγίξουν το αστρονομικό ποσό των 26 δισεκατομμυρίων, μέσα στο 2021, σύμφωνα με τις δικές τους εκτιμήσεις. 

Δηλαδή αύξηση 73%, όταν τα έξοδα της παραγωγής των εμβολίων τους δεν ξεπερνούν το 20%. 

Στα κέρδη αυτά έχουμε συμβάλλει 7 δισεκατομμύρια κάτοικοι αυτού του πλανήτη με δύο κυρίως τρόπους:

α) αγοράζουμε το προϊόν τους και

β) το χρησιμοποιούμε συμμετέχοντας έτσι στην διαδικασία ως "πειραματόζωα".

Εφ' όσον κερδίζουν αστρονομικά ποσά εξ' αιτίας της ραγδαίας εξάπλωσης αυτής της πανδημίας, που κανείς μας δεν επέλεξε να περάσει, το δίκαιο είναι, μέρος των καθαρών τους κερδών, να δοθεί πίσω στην παγκόσμια κοινότητα.

Η παγκόσμια κοινότητα πρέπει να απαιτήσει να δοθεί ένα μέρος αυτών των κερδών για την ενίσχυση της νοσοκομειακής και ιατρικής υποδομής φτωχών κρατών που σήμερα δεν την διαθέτουν.

Αφελής ή πολύ ρομαντική η άποψη; 

Ίσως, αλλά μας έμαθαν πως η Υγεία είναι ΔΗΜΟΣΙΟ ΑΓΑΘΟ. 

Δεν είναι λοιπόν καιρός να το δούμε και στην πράξη;

Υγεία: Δημόσιο αγαθό

Στην ταράτσα

 

Και τώρα, προσπαθούμε πάλι να επιβιώσουμε ως είδος.

Τι είδους είδος; Αυτουνού που μένει στο κλεινόν άστυ κατακαλόκαιρο και αναπνέει μπετόν σε υγρή μορφή. Για μας θα μιλήσω αδέρφια. Για όσους μένουμε στα διαμερίσματα της κολάσεως των 43 βαθμών Κελσίου και βλέπουμε τα πάντα γύρω μας να λιώνουν.

Μέσα σ’ αυτήν την καλοκαιρινή  ρευστότητα και ευφορία -όσων τυχερών διακοπάρουν- προσπαθούμε να επιβιώσουμε ψυχικά και σωματικά. 43^ο C αδέρφια μέσα σε ένα διαμέρισμα με «πλάκα» από πάνω,  μετράω «θύματα». Οι γλάστρες στο μπαλκόνι, μια-μια με αποχαιρετούν. Πάει ο βασιλικός, πάει το νυχτολούλουδο, πάει ο κίτρινος κατηφές…δεν θα ήθελα τώρα να γράψω όλη τη λίστα των εκλιπόντων ούτε να τελέσω μνημόσυνο. Να είμαστε καλά να τα θυμόμαστε. Όμως (αυτό το «όμως» θα μας φάει), αυτό που με πληγώνει κυριολεκτικά είναι τα αγκάθια του κάκτου  που μεγαλώνει επικίνδυνα -κόντρα στ' άλλα που ψυχορραγούν- πάνω στη στροφή προς δυσμάς του μπαλκονιού, εκεί, κολλητά με τη ροδιά που, τούτο το καλοκαίρι, πνέει τα λοίσθια. «Άνθρωπος και φυτά για μιαν ελπίδα ζουν, το ξέρουν και οι πέτρες, που δεν ιδροκοπούν» - καλοκαιρινό συνθηματάκι βγαλμένο απ’ την ψυχή.

Εμείς πάντως, αποκτήσαμε καινούργιο "σπορ" (να γραφτεί στα πρακτικά του καλοκαιριού, παρακαλώ). Καταβρέχουμε την "πλάκα", την ταράτσα ντε. Όποιος διαθέτει ταράτσα στο κεφάλι του, είμαι απολύτως σίγουρη πως με καταλαβαίνει. Πήραμε κι άλλο λάστιχο και το βάλαμε προέκταση στο ήδη υπάρχον. Το ανεβάσαμε στην ταράτσα και έτσι, κάθε σούρουπο, οι γείτονες βλέπουν δυο φιγούρες να ξετρυπώνουν μέσα από το ημίφως της φύσης που βράζει και να αρχίζουν το κατάβρεγμα. Δευτερόλεπτα πριν, διαμείβεται ο εξής ευγενικός διάλογος:

-Εγώ πρώτος.

-Έτσι λες και μετά δεν μου το δίνεις.

-Πάντα σου το δίνω αλλά εσύ δεν το παίρνεις.

-Δεν το παίρνω; Πας καλά; Μια βδομάδα σου ζητάω να μου το δώσεις και εσύ μου λες όλο «αύριο και αύριο».

-Χθες που πήγα να σου το δώσω, είχες φύγει.

-Πήγα να ανοίξω τη βρύση.

- Η βρύση είναι ανοιχτή. Απλά γυρίζεις τον διακόπτη στο λάστιχο και το νερό τρέχει.

- Ωραία λοιπόν, δώσ’ το μου τώρα.

- Μα τώρα τελειώνω.

-Πάλι; Δεν το πιστεύω τούτο, να μην σε προλαβαίνω ποτέ!

-Αύριο..αύριο... 

-Τώρα το θέλω.

-Σταμάτα. 

-Δώσ' το μου!

- Μην το τραβάς! Άσ' το είπα! Σταμάτα! Αμάν, μούσκεμα μ’ έκανες πάλι! Δεν σου το δίνω…

Ένα "δούναι και λαβείν" είναι η ζωή μας φίλοι. Δίνεις αγάπη, παίρνεις ευτυχία, δίνεις φροντίδα, παίρνεις αφοσίωση, δίνεις σφαλιάρα, παίρνεις φάσκελο, δίνεις λάστιχο, παίρνεις κατάβρεγμα κ.ο.κ.

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής (όνειρα) η πλάκα αναστενάζει. Ακούς ήχους ηδονής ασύλληπτης και μετά, αρχίζει να τρίζει -έρχεται ο οργασμός! Στο τέλος, ησυχάζει ξέπνοη και αχνισμένη κάτω από τον αμείλικτο κρουνό δροσιάς που ο άνθρωπος, ο άνθρωπος λέγω, της χαρίζει. Γιατί, και οι πλάκες έχουν ψυχή. Το ξαναθυμόμαστε ανελλιπώς κάθε καλοκαίρι, και ας το ξεχνάμε άσπλαχνα το φθινόπωρο.

(Θερμή ευχή: Ας καίνε οι φωτιές μόνο μέσα μας).

Jonathan Roy - Keeping me alive