"Κοντεύω να γίνω "μικρός". Μικραίνει κανείς όταν ατέλειωτα βιάζει τον εαυτό του να είναι χωμένος σ' ένα μηχανισμό στενό και ανόητο." Ίων Δραγούμης (πίνακας Johnson Head )
Αναρτήσεις
-
Δέχτηκα την πρόσκληση της Μάνιας από το blog Καληνύχτα να συμμετάσχω στο δρώμενο που ξεκίνησε η φίλη Κατερίνα από το ιστολόγιo της Pau...
-
Όλα ξεκίνησαν απ’ τα καλώδια που έβρισκα στο μπαλκόνι. Στην αρχή μου έκανε εντύπωση που έβρισκα καλώδια στο μπαλκόνι. Χ ρωματιστά...
-
Πώς περνάω το καλοκαίρι μου; Να σας πω. Το περνάω με δέκα απίθανους τύπους. Είμαστε μια παρέα που συναντιόμαστε μόλις νυχτώσει, στον κήπο...
-
Από μια καλοκαιρινή βόλτα στην Ν. Εύβοια Το 2019 είχε κάνει ποδαρικό με τον Θούριο του Ρήγα :) δείτε εδώ: Πρώτη μέρα του 2019 ...
-
The plain pessimist by Rex John Whistler (British, 1905–1944) Έξι δεκαετίες πριν, ο Norman Vincent Peale , συγ...
-
Αποφάσισα να τακτοποιήσω την ντουλάπα μου. Ήταν μια γενναία πράξη που συνεχώς έπαιρνε αναβολή αλλά ήρθε η στιγμή που έπρεπε να αντιμετωπ...
-
Η Άλλη το αποφάσισε να του γράψει γράμμα όπως τον παλιό καλό καιρό που οι άνθρωποι επικοινωνούσαν με επιστολές-ραβασάκια που άφηναν ...
-
"Χαρίζεται... πλάκωμα βαρύ και ασήκωτο, απροσδιορίστου προελεύσεως και αναμφιβόλου διαρκείας. Δεν επιδέχεται μεταποιήσεως. Είναι αυθ...
-
"Ποια πιστεύω ότι πρέπει να είναι τα δύο χαρακτηριστικά ενός έργου τέχνης; Πρώτον, πρέπει να είναι απερίγραπτο και δε...
-
Βρήκαμε εύκολα να παρκάρουμε. Μέχρι να φτάσουμε, η υπερβολική κίνηση στους δρόμους είχε νικήσει όλες μας τις αντιστάσεις. Φτάσα...
Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου 2021
Μια "αφανής" ηρωίδα!!
Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου 2021
Η μοναχική πορεία ενός άντρα στο χιόνι...
![]() |
Πατήστε πάνω στις εικόνες για μεγιστοποίηση |
Πόση δύναμη πρέπει να έχει ένας άνθρωπος για να πιστεύει στο εφήμερο; Να το αγκαλιάζει, να του δίνει χώρο και χρόνο και να το αναδεικνύει σαν παντοτινό; Μόνον εκείνος που έχει αποδεχτεί την δική του εφήμερη φύση, που λατρεύει τη στιγμή που νιώθει ζωντανός και την αναγάγει σε έργο τέχνης.
Ένας άντρας εξήντα τριών χρονών, σήμερα, αναμετριέται με το απέραντο χιόνι. Προσπαθεί να του δώσει μορφή, σχήμα, και τα καταφέρνει.
Δημιουγεί 30 σχέδια περίπου, κάθε χειμώνα, κυρίως στις Άλπεις.
Περπατάει για δέκα ώρες πάνω σε χιονοπέδιλα, προκειμένου να ολοκληρώσει ένα έργο. Κάποιες φορές, φτάνει να περπατάει έως και 30 μίλια. Μια πυξίδα τον βοηθάει στο μέτρημα των βημάτων του.
Το συνολικό του έργο, μέχρι σήμερα, ανέρχεται σε 330 έργα στο χιόνι. Το κάθε έργο του καλύπτει την έκταση τριών ποδοσφαιρικών γηπέδων.
Και όλα αυτά, περπατώντας!
Δεν χρησιμοποιεί καμβάδες, πινέλα και χρώματα. Τα πόδια του, η αντοχή, η δύναμή του και μια πυξίδα είναι τα βασικά "εργαλεία" του για να να απεικονίσει τις εμπνεύσεις του πάνω στο χιόνι.
Είναι ο καλλιτέχνης του εφήμερου.
Ο πρώτος καλλιτέχνης χιονιού σε όλο τον κόσμο. Πρώην χαρτογράφος. Γεννήθηκε το 1958 στην Μεγάλη Βρετανία και σπούδασε στην Οξφόρδη.
Εμπνέεται από τη φύση. "Η φύση μας χαρίζει τόσα σχήματα! Παρατηρώντας την είναι επόμενο να μας εμπνέει." Κάποιες φορές αντλεί έμπνευση ακόμα και από αντικείμενα του περιβάλλοντός του, όπως ένα δαντελωτό κουρτινάκι στο παράθυρό του δωματίου που τον φιλοξενεί.
Ένας καλλιτέχνης του χιονιού πρέπει να διαθέτει πολλά περισσότερα από έναν ζωγράφο, γλύπτη κ.λ.π. Πρέπει να διαθέτει το πνεύμα του αθλητή, του περιηγητή και πάνω απ' όλα να λατρεύει το χιόνι. Τι να σκέφτεται άραγε όταν έχει μπροστά του μια μεγάλη επίπεδη, χιονισμένη έκταση;
Ποιά αίσθηση τον διακατέχει; Της αναμέτρησης ή της συμφιλίωσης; Ποιός νοητικός διάλογος ανοίγει μεταξύ τους;
Ο Σάιμον Μπεκ είναι σαν τον αγρότη. Δουλεύει στην ύπαιθρο, δέχεται καταπρόσωπο τις καιρικές συνθήκες, αντέχει στην κακουχία αλλά το δικό του δημιούργημα κρατάει τόσο λίγο! Μέχρι το επόμενο χιόνι.
Εφήμερο αλλά πανέμορφο! Όπως η ίδια η ζωή...
Περισσότερα για τον Simon Beck: Εδώ
Περισσότερα έργα του: Εδώ