![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhj2twKZhxGB3zqxCeQNfSChjNxEyiDNpBb1SownGEbEfBrVGCgxwIMfqdRpWjlUWaQGTFVRKKikcTX7TeOInhREF08aWFx58ZM3ER59xvEMOkEo-sNQb_rfHFIlgOlSHndKX86hMVB2D4/s640/1504545713_028845_1504545832_noticia_normal.jpg) |
«Το γράψιμο ξεκινά μέσα στο σώμα σου, είναι η μουσική του
σώματος, κι έστω κι αν τα λόγια έχουν νόημα, αν μπορούν μερικές φορές να έχουν
νόημα, η μουσική των λόγων βρίσκεται εκεί όπου αρχίζουν τα νοήματα. “Ο Αόρατος” γράφτηκε σαν φούγκα, εγώ απλώς
ακολουθούσα τη μουσική»
|
Θυμάμαι πως από μικρή, δεν μου αρκούσε μόνον να διαβάζω ένα βιβλίο αλλά προσπαθούσα να γνωρίσω όσο γίνεται περισσότερα πράγματα και για τον χαρακτήρα και τις ιδιαιτερότητες του συγγραφέα του.
Ο χαρακτήρας βέβαια του συγγραφέα δεν πρέπει να επηρεάζει τη γνώμη μας για το έργο του. Συνήθως μεγάλοι συγγραφείς δεν υπήρξαν και μεγάλοι ή έστω καλοί άνθρωποι.
Παρ' όλα αυτά όμως πάντα με γοήτευε να γνωρίσω τον άνθρωπο πίσω από τον συγγραφέα.
Ο Πολ Όστερ με κέρδισε εξ αρχής με το βλέμμα του. Το πρώτο πράγμα που προσέχεις πάνω του είναι το βλέμμα του.
Βαθύ, διεισδυτικό, τρυπώνει στην ψυχή σου και σε αφοπλίζει πριν καν γνωρίσεις τον ίδιο τον άνθρωπο.
Ο Πολ Όστερ είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς Αμερικανούς συγγραφείς στην Ευρώπη.
Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε 20 γλώσσες και κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού παγκοσμίως.
Έχει δώσει άπειρες συνεντεύξεις αλλά θα σταθώ σε μια που έδωσε το 2014 εδώ, στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου του με τον τίτλο " 4321". Είχε πολύ ενδιαφέρον ν' ακούσει κανείς όλα όσα είχε να πει για τη ζωή του, τη χώρα του, τις απώλειες και τον έρωτα. Υπήρξε αφάνταστα γενναιόδωρος, γοητευτικός,
αφοπλιστικός, ειλικρινής, άμεσος και ευθύς.
Παρακολουθώντας αυτή την συνέντευξη κράτησα κάποιες σημειώσεις που τώρα μου δίνουν τη δυνατότητα να σκιαγραφήσω τον άνθρωπο-συγγραφέα όπως εγώ τον ένιωσα.
Γεννήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου του 1947 στο Νιου Τζέρσεϊ. Συνηθίζει να γράφει πρώτα χειρόγραφα και κατόπιν σε
γραφομηχανή.
Ξεκίνησε γράφοντας ιστορίες για το μπέιζμπολ με το ψευδώνυμο
Πολ Μπέντζαμιν.
Το πρώτο του ενδιαφέρον για το γράψιμο το πυροδότησε μια τυχαία συνθήκη, όταν δηλαδή η οικογένειά του, που ουδεμιά σχέση είχε με την λογοτεχνία, κληρονόμησε τη βιβλιοθήκη του θείου του. Εκεί, είχε για πρώτη φορά την ευκαιρία να έρθει σε επαφή με τον κόσμο της λογοτεχνίας και να ξεκινήσει το ενδιαφέρον του για το γράψιμο.
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhzqRi-4bxHOIULpLuHNclL2Aoq_SY2NAVOLazZF1XgGfItzQvyJGMQbDg-EH3gFmq7QjK_Ke0oT1oVd__zeZUzlSNG7a4KLjIx3RbJXOImpC4dOGIJ5SVg6Z67CL_SNhhJAyRzUI0bxbo/s640/paul-auster.jpg) |
«Οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να γράφουν και να διαβάζουν ιστορίες. Είναι κάτι ανεξάντλητο, δεν με πτοούν τα κινητά και τα e-mails. Οι άνθρωποι πεινούν για ιστορίες. Όποια μορφή κι αν έχουν πια. Η συγγραφή απαιτεί χρόνο και γερό στομάχι. Το να γράφεις και να ζεις όλη τη μέρα σ’ ένα δωμάτιο με δαίμονες, δεν είναι ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος για να μεγαλώνει κανείς. Χρειάζεσαι έναν πολύ σκληρό καταναγκασμό για να γίνεις συγγραφέας.»
|
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8-er-lGKFlV1tr7jlOvgmU8eLuto2q7Qr9gf1ogSMcEns-_94JNCGl_pjA9xjL3-FsoosPLyQBgp7kFL8lwKqO1PwbUP5xLHqE3mTD5w4VeWZ9cDHkw0qJr_PreIkfkmw_vsgA40FLEQ/s640/1372120022.desktop.jpg) |
"Η εποχή μας έχει χάσει τις ισορροπίες της, ζούμε σε ταραγμένους καιρούς. Και στις
ΗΠΑ τα πράγματα δεν είναι καλύτερα, τα πανεπιστήμια είναι πανάκριβα, οι νέοι
για τις σπουδές τους χρειάζονται μια περιουσία, δανείζονται συνήθως για να
σπουδάζουν και αυτό είναι το τραγικό, φανταστείτε ένα μικρό παιδί να ξεκινά τη
ζωή του ήδη χρεωμένο. Όμως η πτώχευση δεν είναι το τέλος! Είναι απλώς μια νέα
αρχή! Οι μισοί Αμερικανοί είναι παρανοϊκοί και οι
υπόλοιποι έχουν χαμηλό διανοητικό επίπεδο, η λογική τους δεν διαφέρει από αυτή
των τζιχαντιστών"
Το παράδοξο και οι συμπτώσεις, το τυχαίο, είναι κάτι που το
έχει βιώσει κατ’ επανάληψη στη ζωή , σε σημείο που στάθηκε ικανό να τροφοδοτήσει και την έμπνευσή του:
«Ο πατέρας μου έπεσε από την οροφή ενός τετραώροφου,
πενταώροφου κτιρίου. Την πτώση του ανέκοψε ένα μπουγαδόσκοινο και δεν έπαθε
τίποτα, όμως, την ίδια χρονιά κάποιοι γείτονες έβαφαν το σπίτι τους και κάποιος
έπεσε και πέθανε».
«Η γιαγιά μου είχε σκοτώσει τον παππού, τη θυμάμαι με φόβο
χωρίς ακόμα να γνωρίζω τίποτε για τον φόνο. Αυτός είχε φύγει με μια άλλη γυναίκα κι
επέστρεψε. Κι εκείνη χωρίς να πει τίποτα πήρε το όπλο και ξαφνικά τον
σκοτώνει. Από τα πέντε παιδιά τους δεν μιλούσε κανείς, τα ξαδέλφια δεν ξέραμε
τίποτα κι όταν ρωτούσα τον πατέρα μου πως πέθανε ο παππούς, πότε μου έλεγε πως
σκοτώθηκε στον πόλεμο, πότε πως έπεσε και άλλοτε πως σκοτώθηκε σε κυνηγετικό ατύχημα. Την
αλήθεια την έμαθε μια εξαδέλφη μου σε ένα αεροπορικό ταξίδι «Πώς λέγεστε; Όστερ;
Από πού είστε; Α, είστε συγγενής μ’ εκείνη την κοκκινομάλλα τρελή που στις
αρχές του αιώνα είχε σκοτώσει τον άντρα της!»
Το περίεργο είναι ότι στους γονείς μας δεν το είπε κανείς κι
όταν το έγραψα στην "Επινόηση της μοναξιάς", βέβαια, δεν ζούσε ο πατέρας μου αλλά
θύμωσε ο θείος μου (! ) επειδή διαβάλλω, όπως είπε, την οικογένεια.
«Όταν ήμουν δεκατεσσάρων χρόνων, το καλοκαίρι του 1961 στην
κατασκήνωση είχα την πρώτη εμπειρία θανάτου. Περνούσαμε κάτω απ’ τον φράκτη και
τον διπλανό μου τον σκότωσε κεραυνός, πέντε έξι δευτερόλεπτα να είχα
καθυστερήσει και θα ήμουν στη θέση του εγώ! Τότε δεν ήξερα ότι είχε πεθάνει,
όμως ήταν τελικά ο πρώτος νεκρός. Μπορεί να μην έχω ζήσει πολέμους, οι δικοί
μου να μη βασανίστηκαν και εγώ να θεωρούμε τυχερός, έχω ζήσει μια ήσυχη και
συνηθισμένη ζωή, όμως εκείνη η ημέρα ήταν η δική μου εκδοχή πολέμου»
|
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgbeZjMN6JeVVc7wLGhm7aQtYIurB7BXSm5HTNf_yPVoxUo6Yz_FLMqGHHRcjz3hQ0NzmRFv23Me1lBXf29LmSMs9K54qckv6plgr0jkugbJLsWnwdIvIgqetIBPL7qjL499iznk_zP4p8/s640/1--270-thumb-large.jpg) |
«Τελικά, όλοι δεν είμαστε δούλοι του έρωτα;»
«Για τον Άμλετ και τον Δον Κιχώτη: «Είναι πάντα παρόντες και
ζωντανοί»
«Η λογοτεχνία είναι υπερεθνική!»
«Η τραγωδία ξεσπά εκεί που είμαστε ήσυχοι και όλα φαίνονται
μια χαρά, ενώ όταν είσαι πεσμένος είναι η ώρα για να συμβεί μια κωμωδία»
«Το να γράφεις λογοτεχνία σημαίνει μια ζωή μοναξιά, χωρίς
χρήματα ενδεχομένως και χωρίς αναγνώστες.
Δεν θα το συνιστούσα σε κανέναν.
Ωστόσο αν επιμένει κάποιος “επειδή δεν γίνεται αλλιώς”, να το ξέρει ότι ο
καθένας πορεύεται μόνος του, δεν υπάρχουν συνταγές και κανόνες.
Συγγραφέας δεν
επιλέγεις να είσαι αλλά σε επιλέγει αυτό, ήταν πολλές οι φορές που σκέφτηκα να
τα παρατήσω. Αλλά πάντα ήξερα ότι ήταν η μοίρα μου, παρότι οι γονείς μου δεν
είχαν καμία σχέση με την τέχνη και τη γραφή».
Περισσότερα βιογραφικά στοιχεία: Πολ Όστερ
|
Το μοναδικό δικό του που έχω διαβάσει είναι "Το παλάτι του φεγγαριού" ομολογώ ότι μου άρεσε πολύ.Μη νομίζεις ότι τον γνώριζα η γοητεία του σε ένα οπισθόφυλλο με έκανε να αγοράσω το βιβλίο. Ίσως κάποια στιγμή διαβάσω και άλλα δικά του για να έχω άποψη.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλησπέρα Μαρία μου ευχαριστώ που μου τον θύμησες.
Σε φιλώ!
Έχει πράγματι πολύ ενδιαφέρον Βιργινία μου. Τώρα, απ' ό,τι γνωρίζω εκδίδει τα έργα του στα ελληνικά ο εκδοτικός οίκος Μεταίχμιο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλό απόγευμα :)
Πολλά φιλιά!
Δεν τον έχω διαβάσει Μαρία μου, και όπως πολύ σωστά λες, το βλέμμα του, το πώς βλέπει την συγγραφή και η ιστορία της ζωής του, σκιαγραφούν ένα άτομο που σίγουρα αξίζει να διαβαστεί!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕυχαριστώ (και πάλι) για την προτροπή και θα είναι στα "Υπ' όψιν" μου!
ΑΦιλάκια πάντα τρυφερά και καρδιάς!
Είναι μια πρόταση Στεφανία μου.
ΔιαγραφήΝα είσαι καλά, και να περνάς όμορφα στο βουνό σου :)
Πολλά φιλιά κι από μένα!
Δεν το ξέρω τον συγγραφέας Μαρία μου ομως έχουν ενδιαφέρον αυτά που λέει περί αναγνωστών ..όσοι αγαπούν το βιβλίο σίγουρα πότε δεν θα σταματήσουν να διαβάζουν...ναι έχεις δίκιο με τον χαρακτήρα του κάθε συγγραφέα..αρκεί να σε καλύπτει συναισθηματικά αυτό που διαβάζεις..συνήθως στα βιογραφικά που έχουν τα βιβλια τους γραφουν την συγγραφική δουλειά τους και που έχουν γεννηθεί..
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτον τον καιρό μόλις τελειωσα μια αστυνομική τριλογία..του Στίγκ Λάρσον..τρία βιβλία που σου κρατούν το ενδιαφέρον αναλλοίωτο μέχρι το τέλος...και έχω ένα κακό; καλό; δεν ξέρω συνήθειο..δεν διαβάζω ποτέ τα οπισθόφυλλα..δεν θέλω να ξέρω το θέμα..θέλω να το ανακαλύπτω σιγά σιγά με την ανάγνωση...
Θα ψάξω να τον διαβάσω οταν μπορέσω..
Να είσαι καλά Μαρία μου χρόνια πολλά καλό σου ξημέρωμα.. !!!φιλιααά 🌺
Ναι, ο καθένας ακολουθεί το ένστικτό του ακόμα και στην επιλογή των ιστοριών που διαβάζει.
ΔιαγραφήΗ δική μου προσέγγιση είναι κατά κάποιον τρόπο "ολιστική" χαχα Μου αρέσει να έχω μια πλήρη εικόνα του τόπου, του χρόνου, του ανθρώπου και του προβληματισμού που τον οδήγησε να γράψει τη συγκεκριμένη ιστορία. Μάλλον προσεγγίζω το κάθε βιβλίο περισσότερο δημοσιογραφικά χαχα. Αυτό όμως δεν μειώνει ούτε στο ελάχιστο το ενδιαφέρον μου αλλά αντίθετα μου το αυξάνει.
Ο καθένας με τα γούστα του Σμαραγδάκι μου. Όπως νιώθει καλύτερα.
Σ'ευχαριστώ πολύ, επίσης Χρόνια Πολλά.
Να είσαι καλά Σμαραγδάκι μου.
Καλό απόγευμα, φιλιά κι από μένα.
Εκτός από τον Λεβιάθαν δεν έχω διαβάσει άλλο έργο του.
ΑπάντησηΔιαγραφήΓια να πω την αλήθεια όμως, δεν θέλω να μαθαίνω για το συγγραφέα όταν διαβάζω ένα βιβλίο. Μόνο το όνομά του και τι άλλο έχει γράψει. Δεν ξέρω, με επηρεάζει θετικά ή αρνητικά και με θέλω ανεπηρέαστη
Καλημέρα Μαρία μου
Όπως έγραψα και στο Σμαραγδάκι πιο πάνω, σημασία έχει Άννα μου να το απολαμβάνεις το διάβασμα με το δικό σου τρόπο. Αφού αυτό σε ικανοποιεί περισσότερο, πολύ καλά κάνεις.
ΔιαγραφήΑυτόν τον συγγραφέα και έναν ακόμα Αμερικανό συγγραφέα της ίδιας γενιάς, τον Φιλίπ Ροθ, τους έχω αγαπήσει ιδιαίτερα.
Καλό απόγευμα Άννα μου, να είσαι καλά.
Πραγματικά, το βλέμμα του διεισδυτικό, σαν να θέλει να ρουφήξει την αλήθεια από τις ψυχές των άλλων ανθρώπων.. Αυτά που λέει για τους συμπολίτες του, δείχνουν έναν συγγραφέα που δεν φοβάται να σκάβει βαθιά, να βρίσκει δύσκολες αλήθειες. Δεν έχω διαβάσει βιβλία του, μόνο φαντάζομαι πως η πένα του είναι αποκαλυπτική. Χαίρομαι που τον γνωρίζω μέσα από το κείμενο σου.. Μου θυμίζει λίγο τον Σαμ Σέπαρντ - αγαπημένος μου ηθοποιός και συγγραφέας.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠράγματι το βλέμμα του είναι ασυνήθιστα έντονο και παραπέμπει σε μια ψυχή δραματική υποθέτω, και πολύ ερευνητική. Σίγουρα θα ήταν άπειρα γοητευτικό ένα ταξίδι εντός του αν οι συνθήκες και ο ίδιος μας το επέτρεπαν.
ΔιαγραφήΣ'ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη και το σχόλιο σου Joanna και να υπογραμμίσω εδώ πως συμμερίζομαι απόλυτα τον θαυμασμό σου για τον Σαμ Σέπαρντ. Τον χάσαμε κι αυτόν...
Καλό απόγευμα και καλή εβδομάδα Joanna μου.
Χρ'ονια Πολλά ! Χριστός Ανέστη Μαρία ! Καλορίζικη η νέα εμφάνιση του blog blog . Eπικροτώ την πρότασή σου για την πλούσια βιβλιογραφία του Πολ Όστερ . Δεν ασχολούμαι με την προσωπική ζωή γενικά των συγγραφέων μόνο τα βιογραφικά στοιχεία που αναγράφονται στο βιβλίο . Με ενδιαφέρει η ουσία που έχει το βιβλίο , το θεατρικό έργο , η ποίηση , η μουσική . Σίγουρα η γνώση της προσωπικής ζωής του συγγραφέα σου κάνει πιο οικείο το άτομο . Ευχαριστώ πολύ , καλή ανοιξιάτικη εβδομάδα με υγεία και δύναμη !! Καλό βράδυ :)
ΑπάντησηΔιαγραφήΑληθώς Ανέστη και Χρόνια Πολλά Κυριακή μου!
ΔιαγραφήΣ'ευχαριστώ πολύ, ένιωσα την ανάγκη να βάλω λίγο θαλασσί στη ζωή μου μετά από τόση κλεισούρα σ' ένα διαμέρισμα :)
Η ουσία είναι να γνωρίζουμε τη σκέψη του συγγραφέα μέσα από το έργο του. Όλα τα άλλα -τα δικά μου - παραπέμπουν σε κάποια μικρή "διαστροφή", οπότε σωστά πράττεις.
Κι εγώ σ'ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη και το σχόλιό σου.
Καλή εβδομάδα και καλό απόγευμα Κυριακή μου.
Σε φιλώ!
Υ.Γ. Αν κάνεις μια βόλτα ξυπόλητη στο χορτάρι και με σκέφτεσαι, θα το νιώσω κι εγώ :)
Άλλαξες σκηνικό, πιο δυναμικό το νιώθω, χεχεχε τέλεια !!
ΑπάντησηΔιαγραφήΔαίμονας είναι, ένιωσα τέλεια με όσα γράφει..
Το ξέρεις πως είσαι δαίμονας και εσύ έτσι? Ε μα ναι είσαι, τον πάλεψες και τον έχεις νικήσει αλλά τώρα φτάνει η στιγμή που πρέπει να τον αφήσεις και λίγο ελεύθερο, να αφήσεις ρε παιδί μου έτσι τυχαία λίγο το συρτάρι ανοιχτό να πάρουμε λίγο μάτι και εμείς.
Σε φιλώ :)
Έβαλα τη θάλασσα μέσα μου χαχα. Τώρα μόλις μου ήρθε στο νου μια αγαπημένη ταινία που είδα πριν χρόνια και είχε αυτόν τον τίτλο "Η θάλασσα μέσα μου". Πρόκειται για την αληθινή ιστορία του Ισπανού συγγραφέα Ραμόν Σαμπέδρο τον οποίο υποδύθηκε συγκλονιστικά ο Χαβιέρ Μπαρδέμ. Ένα γλυκό φιλί στη ζωή είναι.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι μετά έχουμε και το δαίμονα μέσα μου χαχα. Πώς συνδυάζονται αυτά τα δυο είναι ένα θέμα. Υπάρχουν άραγε γαλάζιοι δαίμονες; Με κολακεύει η πίστη σου. Σ'ευχαριστώ πολύ.
Στέλνω τα δαιμονικά γαλάζια φιλιά μου, εντελώς εξαγνισμένα, μέχρι την Μορεάλη σου.
Καλημέρα!!!! Και γω λατρεύω να διαβάζω βιβλία, να μυρίζω το άρωμα τους! Κάποιες φορές ανατρέχω και στο βιογραφικό του συγγραφέα ή σε στιγμές της προσωπικής του ζωής!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤον συγκεκριμένο δεν τον γνώριζα, σε ευχαριστώ που μου τον έμαθες!
Χαίρομαι που έγινα η αιτία να τον γνωρίσεις. Θα σου αρέσει πιστεύω. Ξεκίνησε αν θέλεις από την "Επινόηση της μοναξιάς"
ΑπάντησηΔιαγραφήΣ'ευχαριστώ πολύ κι εγώ για την επίσκεψη και το σχόλιο Αριάδνη μου.
Kαλό ξημέρωμα!
ΚΑΛΗΜΈΡΑ ΜΑΡΊΑ ΜΟΥ!!!!!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΠΟΛΥ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ ΚΙ ΟΣΑ ΒΙΒΛΊΑ ΕΙΧΑ ΑΔΙΑΒΑΣΤΑ ΤΑ ΕΦΕΡΑ ΕΔΏ Η ΜΟΥ ΤΑ ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΑΥΤΆ ΠΟΥ ΘΕΛΩ.
ΔΙΑΒΑΖΩ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΌ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΈΑ ΑΝ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΜΕΤΆ ΑΡΧΊΖΩ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ.